Zonovergoten droogte (Lenie van Schie)

Soms is schrijven als een stroom van associaties die, over elkaar heen buitelend, zich een weg naar buiten zoekt. Het moet eruit, die stroom en dit blijkt een perfecte bezigheid in een slapeloze nacht. Wat heeft droogte met corona te maken? Veel! En beiden hebben grote impact op de leefomgeving.

De dagen zijn opnieuw vol stralend blauw en zon. Het oorverdovende geluid van tientallen vogels wordt nauwelijks overstemd door de grasmaaier van een van de buren. Enkele nestkastjes herbergen al jongen. Koolmeesjes en pimpelmeesjes vliegen af en aan. De zwaluwen hebben hun nest gebouwd hoog tegen de onderkant van mijn afdak. Het is er stil, moeder zwaluw zit te broeden.

 

 

In het bos groeit het gras nog welig, maar het sterrenmos is uitgedroogd, mijn gazon een dorre vlakte. Ook de struiken in de tuin beginnen nu slap te hangen.

Toen vorige winter al dat regenwater door het riool wegspoelde, besloot ik dat dat anders moest. Ik heb 700 liter aan wateropslag rondom mijn huis staan. In al die winterregen liepen sommige van die tanks over en loosde ik met slangen 200 liter water in de beide vijvers in mijn tuin. Als in april de eerste droge periode begint heb ik nog 500 liter. Ik ben blij met een korte regenperiode begin mei, die mijn bijna lege tanks weer wat aanvult. Nu is alles leeg.

Eerst gaf ik alleen mijn groenteplanten water. Ze staan er fier bij, in vierkante ‘gemakkelijke-moestuin-bakken’. Mooie planten die ik haalde bij de biologische winkel in Frederiksoord. Elke dag loop ik langs de bakken, spreek de planten toe, begiet ze met sterk geurend water uit de waterton. Ik vertel mezelf dat het mest is. Die zonovergoten dagen, thuiswerken en elke avond tijd voor de tuin. Ik eet al enkele weken handgeteelde (nou ja) sla.

Maar ik zie dat de bloemen van de framboos uitgedroogd zijn. Die had ik uit zuinigheid geen water gegeven. En de andere planten beginnen nu ook slap te hangen. Ik tap meer water, een gieter voor de elfenbloemen die hun lieve kopjes laten hangen, een gieter voor de rozenstruiken.

En waar zijn de bijen? De tuinbonen staan volop in bloei, maar ik mis het gezoem. Ook rond de appelboompjes was het stil. Genoeg bloesem, maar slechts aan een van de drie boompjes hangt het begin van wat appels moeten worden.

Mijn uitgever houdt bijen, een vriend van mij in Duitsland ook. Ze zitten te ver weg. Zit hier een imker in de buurt? Kan hij niet een kast hier neerzetten? Geen bijen, geen eten. We hebben nog genoeg supermarkten, halen het eten desnoods uit verre landen. Het gaat allemaal nog door. Hoe lang nog?

Water betekent leven. Sociaal isolement en droogte leidt naar afzien, naar tekort. Hoeveel lijd ik onder het feit dat ik mijn kleinkinderen al meer dan twee maanden niet zie en niet kan knuffelen? Lijd ik daar net zo onder als mijn planten onder de droogte?

Wanneer besluiten we dat het veilig genoeg is dat ik mijn kleinkinderen weer kan zien? En dan niet op 1,5 meter, maar dichtbij?

Wanneer is mijn watervoorraad op?

Dan moet ik kiezen tussen de planten laten uitdrogen en water uit de kraan gebruiken.

Nu sta ik onder douche samen met twee emmertje die het water dat langs mijn lijf naar beneden stroomt, opvangen. Dan loop ik tevreden met die emmertje naar buiten en leeg ze aan de voet van de frambozen. ‘Gratis’ verkregen overschot. Misschien kan ik er nog wat van redden. Ik zet een emmertje onder de kraan als ik mijn handen was en na het wassen van de groente, gaat dat water ook in dat emmertje. Weer een beetje gespaard. Overdreven?

Ik ben er blij mee en als nou meer mensen dit gaat doen… in plaats van met water uit de kraan de tuin te sproeien of het grasveld.

Word je een moralist, Lenie? Of is dit een poging om iets te redden?

Ja soms voel ik dat diepe verdriet in me opwellen. Ken je dat? Dat verdriet over de onverschilligheid voor ons leefmilieu?

Hoe kan het zijn, zo vraag ik me af, dat er miljarden worden gestoken in experimenten die mogelijk leven op mars onderzoeken? De enige manier waarop je daar kunt leven, is in afgesloten cabines.

Wat maakt dat we niet zien wat ons is gegeven? Dat we voor veel geld iets van beduidend minder kwaliteit willen veroveren terwijl wat we hebben doen verslonzen? Hoe ver zijn we afgedwaald van de werkelijkheid om ons heen? Hoezeer vervreemd? Wat vind jij, lezer, hiervan?

En ligt hier een parallel tussen toenemende dure ziekenhuis-experimenten om mensen kost wat kost in leven te houden, om vervolgens geen enkele interesse meer te hebben in de verzorging van diezelfde mensen? Hoezeer zijn we op hol geslagen? Begrijp ik hier nog iets van?

Hoeveel corona is er nodig om onze leefomgeving zodanig op peil te houden dat ook onze kinderen en kleinkinderen er kunnen leven? Want dat is wat ik alsmaar hoop; dan is dit virus nog ergens goed voor geweest.

Misschien wordt het toch tijd om de minister van verkeer, Cora van Nieuwenhuizen te vervangen door iemand die economische vooruitgang ziet zonder snelwegen opnieuw te verbreden en de luchtvaart opnieuw toestemming te geven om toch te groeien voorbij de 500.000 vluchten.

Mijn auto staat al weken onaangeroerd. stoffig, katjes van de berken liggen op de ruitenwissers. ‘Werk zovele mogelijk thuis’. Ja, doe ik. Ik reis niet en mijn cliënten ook niet. Win-win.

Mijn reis naar Amerika deze zomer – zo slecht Lenie – wordt ingeruild voor een voucher. Maar waarschijnlijk ga ik niet meer. Het zou mijn laatste worden, ik zou afscheid nemen van de natuur daar.

Foto genomen van Lassen Peak in Lassen National park, 2005. Toen kon ik nog de berg op!

Van de week zag ik op Canvas een reportage over Yosimite, een natuurpark in California dat ik ooit  bezocht en het heimwee kroop door mijn hele lijf. Leven op aarde is voortdurend afscheid nemen. Eerst neem je afscheid van je jeugd en als je ouder wordt neem je afscheid van je toekomst. Er is voortdurend een ‘nooit meer’.

Ik schrijf mijn gemoedstoestanden, mijn gedachten. Ratel ze op het scherm. Zonder kopjes, zonder witregels. Dan, al schrijvend, enigszins verdrietig en somber – het is nog donker, midden in de nacht, ik kon niet meer slapen – kruipt er een spin over mijn dekbed. ’Hallo, dag spin. Kom jij me gezelschap houden? Jij bent er tenminste nog’.

Ik ben niet meer zo alleen.

En dan, o wonder, de lucht nog donker, begint het fluitconcert van de vogels. Heb ik hier meer dan twee uur zitten schrijven, herlezen, herschrijven, toch witregels ingevoegd. Vloog de tijd ook nog voorbij.

Nu jubelt hun gezang over mijn huis, mijn tuin, stroomt het mijn kamers binnen. Pure vreugde om het leven zelf, puur genot, puur leven dat onaangedaan, zich intens uitstort. Hang ik even met mijn hoofd buiten het raam, om het vervolgens op mijn kussen te vleien om nog even te slapen.

© Lenie van Schie, 1 juni 2020.

, ,

6 reacties voor Zonovergoten droogte (Lenie van Schie)

  1. Yvette 06/06/2020 op 17:07 #

    Prachtig Lenie en zo herkenbaar…dank je wel.

    • Lenie van Schie 06/06/2020 op 17:18 #

      Dank je wel Yvette voor je reactie! En wat fijn dat het zo herkenbaar is voor je. Het is fijn om te weten dat we hier samen staan, met meer mensen ons zo voelen. Zoekend, hopend en ons afvragend: wanneer gaat het echt veranderen! Ik ga ook even op je website kijken want volgens mij kennen we elkaar verder niet. Hartelijke groet, lenie

  2. Anneke Bogema 04/06/2020 op 17:30 #

    Dag lieve Lenie, ik heb (nog) geen woorden voor een reaktie. Behalve dan: ik voel het en ik voel jou. liefs, Anneke.

    • Lenie van Schie 04/06/2020 op 17:32 #

      Dag Lieve Anneke,
      Dit is een prachtige reactie, vanuit jouw hart naar het mijne! ik voel jou hier. Liefs, Lenie

  3. Sjoukje 03/06/2020 op 13:10 #

    Lieve Lenie, wat een eerlijk verhaal over corona en droogte……en dat midden in de nacht. We zijn mijns inziens al wel in een transformerende fase belandt. Kennelijk hebben we toch nog laatste stuiptrekkingen Nodig. De leefomgeving in de beginfase van de Corona tijd, was m.i zeker een wake up call en toch…..de hang naar het oude vertrouwde…….Kennelijk hebben we meerdere wake up calls nodig om werkelijk wakker te worden.

    • Lenie van Schie 03/06/2020 op 19:51 #

      Ha Sjoukje, wat fijn om je hier ook tegen te komen! ik zag je ook al op mijn facebook pagina! Ik denk dat we in het begin van een transformerende fase zitten, maar de neiging naar het oude vertrouwde is wel sterk. Ik heb wel goede hoop… Corona kan inderdaad een wake-up call te zijn voor een veel grotere crisis die ook al begonnen is. Er zijn veel kritische mensen die daar een lans voor breken. Zal het worden overgenomen door de politiek? En zal daar voldoende maatschappelijke draagkracht voor zijn? De economie is nog steeds een heilig fort. liefs van mij, Lenie

Geef een reactie