Zomaar een dag (Lenie van Schie)

De laatste week van de maand is aangebroken en dat betekent dat het hoog tijd wordt om te beginnen aan de column voor maart. Die paar mogelijke onderwerpen die voorbij flitsten zijn verdwenen, opgegaan in de abnormale drukte van de afgelopen weken. Hoe is het om te schrijven over Nu, over vandaag, over zomaar een dag?

Niet zomaar een dag

Het wordt vandaag niet zomaar een dag. Vandaag worden zonnepanelen op mijn dak geplaatst. Een lang gekoesterde wens gaat in vervulling. Mijn schoonzoon gaat de klus klaren. Hij is gisteravond al aangekomen, samen met mijn dochter die een vergadering heeft in de buurt.
Nu is het nog stil, ze slapen in de blokhut in de tuin. Ik zit in mijn bed, laptop op schoot. Het vroege fluitconcert dat elke morgen bij het aanbreken van de dag door mijn tuin klinkt, heb ik gemist. In mijn hoofd liggen nog de hoofdstukken van mijn nieuwe boek in wording die ik gisterochtend naar de uitgever heb verstuurd.
Nu doe ik aan multi-tasking. Terwijl ik me probeer te concentreren op de tekst voor mijn lezing die ik komende vrijdag geef, schrijf ik deze woorden die het begin moeten zijn van een column. ‘Wordt dat wat?’, vraag ik me af….
Ik zoek afleiding, lees door mijn mail, een nieuwe cliënt vraagt wanneer ik tijd heb. Een andere cliënt, die op de wachtlijst staat, vraagt hetzelfde. Heb ik echt geen ruimte? Mijn bed uit, kopje koffie maken, agenda inkijken?
Ik zak terug in de kussens. Concentreer me op mijn ademhaling, voel de druk in mijn hoofd, de steun van de kussens, mijn ogen vallen dicht, de adem verspreidt zich door mijn hele lijf en ik voel de intensiteit van het leven pulseren in dit al oud geworden lichaam. Hier speelt leeftijd geen enkele rol.

Hier stroomt mijn passie voor het leven, voor Aarde, voor alle mensen die zo verdwaald raken en wat ik daarin wil en kan betekenen. Daar gaat mijn nieuwe boek over.

Gesprekken over politiek

Dochter en schoonzoon komen binnen. Bij het ontbijt gaat het over politiek en over de multi-culturele samenleving, de grote verkiezingswinst van Forum en hoe we die begrijpen. Ik ben niet gewend aan zoveel drukke gesprekken, ik leef hier alleen. Na een tijdje trek ik mij terug aan het aanrecht, lees in mijn receptenboeken, maak een boodschappenlijstje.
Weer een uur later lees ik de column van Chris door. Wij redigeren vaak elkaars schrijfsels. De zijne gaat over het klimaat en onze mindset. Hoe we geneigd zijn de feitelijke realiteit aan te passen aan wat ons het beste uitkomt.
Ik probeer wat bij te dragen met het scheiden van afval, met minder vlees eten en dan nu de zonnepanelen op mijn dak die uiteindelijk ook financieel voordelig voor mij uitpakken. Maar ik rijd een klein camper, een diesel Volkswagen en ik vlieg de oceaan nog over. Ik zou wel elektrisch willen rijden maar elektrische campers zijn er nog niet en de kosten van een dergelijke aanschaf liggen ver boven mijn budget. Ik stuur het geredigeerde stuk naar Chris terug. Tijd om te douchen.

Haatpredikers

Staand onder het warme stromende water, komen onze gesprekken aan de ontbijttafel terug. Beelden over de stille tocht door Utrecht, de vele mensen die daar samen komen. Ik zag ze op het nieuws. Ook op het nieuws een haatprediker op het Hagalyceum in Amsterdam die van mening is dat op overspel en homoseksualiteit de doodstraf moet staan, uitgevoerd door steniging. Door te stenigen, aldus deze man, zuiver je het lichaam van het kwaad.
Steniging is geen westerse straf maar in het Midden-Oosten kwam hij al voor in Jezus’ tijd. Als zijn mening wordt gevraagd, spreekt Jezus de legendarische woorden:

‘Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen’.

Haat prediken kennen we als geen ander. De kerken hebben, ondanks Jezus’ woorden, eeuwenlang haat gepredikt en overspel en homoseksualiteit veroordeeld. Zo anders is de boodschap van deze radicale moslim niet. Maar we zijn die tijd voorbij, hebben die periode in onze geschiedenis ver achter ons gelaten. Willen die ook liever vergeten.
Het is duidelijk dat dergelijke uitspraken onze gelederen schokt, duidelijk dat ze angst oproepen, angst dat de moslim gemeenschap hier de overmacht krijgt. Het is begrijpelijk dat we daartegen in verweer komen. Maar ik zie dezelfde haatdragende boodschappen in het kamp van Baudet. Daar komen we dus niet veel verder mee. Haat met haat bestrijden betekent alleen meer haat en haat maakt blind.
Wijzer is het ons te realiseren dat ‘de moslimgemeenschap’ in zichzelf niet haatdragend is. We bereiken meer met het besef dat de Islam dezelfde wortels heeft als het christendom en de Joodse godsdienst. In plaats van de verschillen kunnen we gaan zoeken naar de overeenkomsten.   

Onder de douche uit, loop ik naar mijn computer om deze zinnen op te schrijven maar halverwege de gang naar de woonkamer word ik geroepen.

Half werk

Mijn schoonzoon deelt me mede dat er niet twintig maar slechts twaalf zonnepanelen zijn bezorgd en dat er geen optimizers bij zitten. We hadden er twintig besteld met voor elk paneel een optimizer die zorgt voor optimale werking van elk paneel afzonderlijk.
Het pakket, gister bezorgd op een pallet, was helemaal ingepakt in plastic. Ik ontdekte zelf dat de rails ontbraken, maar verder had ik niet gekeken. Ons werkweekend is net begonnen. Ik heb het bedrijf -een zeer vriendelijke man – zeker drie keer aan de telefoon gehad. Hij is gister zelf vanuit Almere de rails komen brengen, een enkele reis van zo’n 130 km. Ze bleken niet besteld te zijn. En nu dit.
Het is zaterdag, het bedrijf is gesloten tot maandag. Er is geen winkel die optimizers heeft liggen die ik zelf op kan halen; alles gaat via webwinkels. Ik stuur een woedend mailtje dat pas maandag gelezen wordt. Ik ben nog niet in staat te bedenken dat vergissingen menselijk zijn.
Als de boze bui is gezakt, ben ik alleen nog verbijsterd hoe zoiets kan gebeuren. In één levering vier fouten. Er zijn ook te weinig afsluitkapjes voor de rails.

Berusten

We besluiten om te berusten. Dat is niet hetzelfde als accepteren. Er blijft een wat somber en ontevreden gevoel achter. We kunnen de klus niet afronden dit weekend. Ik kan bij het afsluiten van deze column niet vol trots een foto van een dak vol panelen laten zien. Maar we hebben weinig keuze.
Er zijn boodschappen te doen, een lunch te maken, zakken met kiezelsteentjes voor mijn Japanse tuin op te halen. 

Op het dak liggen de kale rails, op de parkeerplaats nog steeds het pallet met de zonnepanelen in een standaardverpakking uit China.
Ik zoek nieuwe klussen in de tuin als de zon doorbreekt. Drink met mijn dochter een glaasje wijn in de tuin als ze terugkomt van haar vergadering. Mijn schoonzoon leest hardop van zijn mobiel hoe vervuilend de fabricage is van accu’s die nodig zijn voor de elektrische auto’s. Er komt ook kinderarbeid aan te pas. De omvormer, het apparaat dat de energie uit de zonnepanelen naar het elektriciteitsnet vervoert is geïnstalleerd boven de kapstok in de hal. In de elektriciteitskast was daarvoor geen plaats. Mijn dochter vindt het geen gezicht. Ik vind het er prima hangen.

Planning

We eten en bespreken hoe klote het is dat de klus morgen niet kan worden afgemaakt. En wanneer dan wel? Ik ben de hele week weg of aan het werk met cliënten. De enige gelegenheid om de bezorger van de resterende bestelling te ontvangen is op zaterdag. Mijn schoonzoon kan dan volgende week zondag kunnen.

Ik maak een foto van de kiezelsteentjes die vervangen zijn en liggen te glanzen in de avondzon.

Een tekening

Wet eindigen de avond met tekenen. Mijn dochter is beeldend therapeut. Ze werkt met kinderen en jongeren. Een van haar favoriete opdrachten is: ‘Als jij een plant zou zijn..’ Deze keer stelt ze die vraag aan mij. Ik zit achter een leeg vel papier, twee dozen krijtjes naast het vel op tafel.
Ik weet het direct: een eik. Ik ga tekenen met veel, snelle bewegingen. Het papier is veel te klein en er worden grotere vellen gezocht. De eik wordt een dynamische, transparante boom. Er zitten kleine boomgeesten in, rood van kleur en twee grote spirits, gidsen, staan in het geel aan beide zijden half door de boom getekend.
Mijn dochter stelt vragen, ik antwoord. Het is een solitaire boom, groot en sterk. Ik mis de stevige stam. Er volgt een tweede tekening. Een dikke stam en een dichtere kruin. Het papier is nog steeds te klein. De omgeving is weggevallen. Daar waar de stam overgaat in de takken ontstaat een dichte cirkelvorm, het hart van de boom. Vanuit die plek gaat een kronkelige rode lijn naar buiten en glijdt langzaam naar de grond. De rode draad in mijn leven is verbonden met wat ik hier, op Aarde, wil brengen. Het tekenen doet me goed, grondt me, aardt me als een eik.

Als ik een uur later in bed lig, ben ik verbaasd en geschokt over de hoeveelheid input en ervaringen die je opdoet op één dag. Ik heb hier maar een fractie beschreven.

©Lenie van Schie, 1 april 2019

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

Nog geen reacties.

Geef een reactie