Zo maar, op het wad (Dirk Oegema)

Zomer. Juist. Daar ben ik. Met het bootje op Juist. Op is het goede woord, want we liggen er bovenop. Op de blubber. Prachtige modder. Superzachtvetsmeuig. Drie eenden buikschuiven er traag over heen. Trappen zich moeizaam vooruit.

Moeder en haar  twee jonkies. De kopjes zwaaien heen en weer, met de bek plat op het bovenste laagje, de vleugels gevouwen op de rug. Gretig slobberend van de algen die daar woekeren. Ik zie die algen niet, ik zie alleen maar grijze dunne modder. Je moet het blijkbaar proeven. En dat doen ze, gretig als ze zijn. Het smaakt, dat is duidelijk. Geen mes en vork, geen servetten.

Laagwater op Juist, de haven daar valt droog. Niemand kan er meer in of uit. Hier gebeurt niets meer. En dat komt eigenlijk wel goed uit, hier in dit paradijs. Het autovrije Waddeneiland. Ongeveer 20 kilometer lang. En smal. Ontzettend smal. Als je er over loopt moet je oppassen dat je er niet afvalt. Net als op de evenwichtsbalk. Bij wijze van spreken.

In de verte het vasteland en daarvoor het alomtegenwoordige grijs van het Wad. De lucht, het water, en nu, bij laag water, eindeloos modder en zand. We zijn een weekje onderweg en ondertussen is de snelheid er wel zo’n beetje uit. Elke vorm van haast strandt hier. De vooruitgang, verder komen in het leven, transformeert hier in een vorm van minimal art. De beweging van mijn hart, mijn adem, neemt de helft van de ruimte. Deelt de ruimte met het niets dat hier woekert en bloeit.

Zo kijk ik het leven in de ogen. En kijk haar aan, mijn liefde. Zoek vergeefs naar woorden. Alsof het water mijn woorden heeft meegenomen naar de zee, daar verderop. Ik kijk haar aan. Heb hier niets te zeggen. Niks te vertellen. Ik laat het maar. Zij kijkt terug. We doen het met wat we zien.

© Dirk Oegema, 1 augustus 2019

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

, , ,

1 Reactie Zo maar, op het wad (Dirk Oegema)

  1. Geert van den Munckhof 04/08/2019 op 00:55 #

    Prachtig Dirk. De sfeer die je met je woorden oproept is zo mooi. Het zeewater stroomt als het ware door je zinnen. Ik proef het zout, ruik de zee en hoor je stilte. Indrukwekkend.

Geef een reactie