Zakken in de leegte van het moment (Hannolore – gastschrijver)

Hannelore reist zonder vaste woon en verblijfplaats. Na te zijn vastgelopen in haar leven besloot ze het avontuur aan te gaan om vrijheid in haar geest en lichaam te ontdekken, en zonder hechting te leven. Zij stuurt haar handgeschreven berichten, losse aantekeningen, impressies naar Vive.

Gastvrijheid

Twee maanden onderweg

Een boerderij (…) in het westen van Peru, niet zover van de kust. De zeewind is hier elke dag aanwezig. Vandaag hangt er een dikke deken van wolken. Ik logeer bij super lieve mensen die me mijn gang laten gaan. Doe ik mee dan is het goed. Doe ik niet mee dan is het ook goed. De gastvrijheid in Peru is onvergelijkbaar met die van ons. Ik hoor al snel dat ik welkom ben zolang ik wil en dat ik voortaan bij de familie behoor, hier mag ik altijd mijn plaats vinden. Het is hartverwarmend. Na vier weken blijf ik nog één week. En natuurlijk is er een Claudio. Ik heb al een aantal Claudio’s ontmoet. Volgens mij hebben ze allemaal donker haar en bruine ogen. Lieverds.

Ik heb diepe gesprekken met mijn nieuwe vrienden. We drinken pisco en wijn. Af en toe schrijf ik iets op, dat vinden ze prima.

‘Ik heb besloten mijn leven lang te proberen eerlijk te zijn. Het is een worsteling, ook ik schiet snel terug in mijn automatische ik. De leugen is zoiets geks. Wie heeft dat toch uitgevonden. Maar ik zal het blijven proberen. Want ik denk dat het makkelijker is om open te zijn tegen open mensen.’

‘Geweldig mooi toch, dat je het gevoel mag hebben van geen zin meer, of geen motivatie, geen doel meer, leegte, het even niet meer weten. Dat is toch helemaal goed; dat is precies wat nodig is! Keer het om.’

‘En hoe mooi zijn tranen van ontroering, van angst of van wanhoop, als je ze kunt delen.’

Alles mag er zijn

Met Günther is het oké. Günther uit Bielefeld, Duitsland. We zijn nu drie weken in elkaars nabijheid, en dat bevalt goed. ‘Alleen inzicht is niet voldoende. Nu is het fysieke niveau aan de beurt om alle ervaringen op celniveau los te laten. We zitten in een periode van zuivering volgens mij. Dat ervaar ik zo. Alles wat nog niet gezien was en nog gezien wil worden komt naar het licht om getransformeerd te worden.’

Huilen, helen en zakken in de leegte die er op dit moment is. Alles mag er zijn. Maar dan moet je jezelf wel alle ruimte geven om er doorheen te zakken. (…) Welke ruimte wil ik niet voelen? Mijn oude leven. Dit is wat ik zelf het verdrietigst vond. Ik vulde het op. Met eten, werk en tijdelijk genot. Lastig om toe te geven. Om eerlijk te zeggen dat de uitreiking die ik naar een ander deed, voornamelijk gericht was op de tijdelijke opvulling. Mijn pijn vermijden. Social media, zorgen, anderen dragen, seks, eten, werk (…) Het waren allemaal dingen in mijn leven geworden om niet te hoeven voelen.

‘Je lijf is een bibliotheek van opgedane ervaringen. Elke cel en elk orgaan heeft een geheugen en al je ervaringen zijn ook daar in opgeslagen. Alles zit opgeslagen in het DNA,’ hoor ik Günther zeggen.

Vorige week heb ik mijn laptop weggegeven. Een cold turkey, dat is het wel de eerste dagen. Maar het gemis wordt snel minder. Ik heb een schrift met lijntjes gekocht, en een mooie pen, mijn lieve handschrift was in de vergetelheid geraakt. Na een paar dagen begin ik weer om me heen te kijken zonder iets dat mij op mijn gemak moet stellen.

Een nieuwe bewustzijn

Günther uit Bielefeld, Duitsland. Ik hoef zo verbazingwekkend weinig van de mensen te weten als ik met ze optrek. Van Günther weet ik bijna niets. Het komt bijna niet in me op om een vraag te stellen. We delen – soms prettig oppervlakkig en dan dieper, precies zoals het er mag zijn. “Wat doe je?” past hier niet. Soms ga ik zo maar de diepte in als met oude vrienden. En wat kennen we elkaar nou eigenlijk? Het kan me niet schelen. Het voelt meestal gewoon goed. We delen de nachten.

Een one night stand? Je zou dat kunnen denken maar daar blijft het verre van. Ik kan het niet goed uitleggen. Ik heb ontdekt dat er romantische ontmoetingen voor alleen het hier en nu zijn die me aan een soort nieuw bewustzijn over mezelf helpen en de richting in mijn leven duidelijker maken, dichter bij mezelf brengen. Wat weet ik nog niet, maar ze hebben iets met mijn pad te maken… For ever Günther, dat zou niet kloppen, word ik een wiebelig van. Maar voor nu is Günther mijn dude en gewoon lief en hebben we het heerlijke samen.

Drie dagen later

Mijn leven op dit moment bestaat uit vroeg of laat leren afscheid nemen. Günther is vertrokken. Ben weer alleen. Mijn verlatingsangst speelt op. Poeh. Valt niet mee. En dan zijn er de zon en de maan. De zon en de maan, ja. En het licht en het donker. De eenzame nachten. Aarden en ook zweven. Dromen. Mag het er dan niet zijn? Ik zak erin. Alleen. Durf ik het te laten gebeuren? Ja. Wow. Nee. De rem erop. Diep verdriet komt naar boven. En dan zijn ze er zoveel kiertjes van liefde en wijsheid die als riviertjes beginnen te stromen en waarin gek genoeg zoveel kracht inzit. Het is er. Ik mag het zelf eindelijk meemaken. Steeds op een dieper niveau. Durven het niet te weten.

Alle liefde

© Hannelore, 1 september 2018

Tip:

Als je de column met anderen op Facebook wilt delen, klik dan op ‘Pagina leuk vinden’, helemaal onderaan in de voettekst.

Nog geen reacties.

Geef een reactie