Wat willen wij zaaien? (Lenie van Schie)

Het is bijna augustus. Deze laatste dagen van juli verblijf ik in het Naturfreundehaus Maria Laach aan de Laacher see, midden in de Eifel. Ik heb me hier aangesloten bij een groep Duitse studenten, mijn maatjes in de Diamantbenadering.

Ik luister naar teachings over de ziel en haar immense beïndrukbaarheid. Het is de ziel die het mogelijk maakt ervaringen op te doen, die daardoor groeit en zich ontwikkelt. Ik gaf er een webinar over dat inmiddels terug te kijken is.(1) Welke groeirichting gaan wij mensen innemen in de komende decennia? Want we hebben een keuze.

Dienstbaar zijn

Sommigen onder ons kiezen ervoor dienstbaar te zijn. Maria Laach ligt nabij de overstromingen die in dit gebied hebben plaatsgevonden. Hier is daar niet direct wat van te merken, behalve dat elke avond een groep mannen in werkkleding uit tal van busjes stapt, de modder van hun schoenen klopt en naar binnen gaat voor een maaltijd.
De volgende ochtend ontdek ik dat ook een vrouw meedoet aan de opruimactie. In oranje shirts en werkbroeken zitten ze al vroeg aan het ontbijt. Ze praten luid met elkaar, maken kennelijk tal van grappen. Ik versta niet wat ze zeggen – het Duits is me daar niet machtig genoeg voor – maar hun luide gelach klinkt op en ik zie grijnzende gezichten, open monden, brede armgebaren. Een half uur later stappen ze in hun busjes en grote vrachtwagens met containers. Ik zie ze door het raam in de hal wegrijden, op weg naar de chaos die overstromingen hier achterlieten. Ze helpen mee bij de opruimacties.

Een abdij

Maria Laach is niet alleen bekend van het grote meer dat een diepte kent van meer dan 200 meter, er is ook een abdij met een klooster, een interessante plek die ik al vaker bezocht. In 1093 ontstond op deze plek een eerste klooster en de eerste kerk werd geconsacreerd in 1156.

Zoals veel vaker met kerken en kloosters, ondergaat ook Maria Laach abdij, diverse fasen van verval, verwoesting en wederopbouw. In 1802 was de secularisatie zodanig dat het geheel verviel en een landgoed werd. Uiteindelijk nemen de Benedictijner deze plek over en herstellen kerk en abdij.

Vulkanisch land

En dan is er het land zelf. Rond 10.000 v.Chr. is door een grote vulkanische uitbarsting, dit landschap ontstaan. Mijn lijf moet wennen aan de kracht die hier nog steeds voelbaar aanwezig is.

Op een vroege ochtend trek ik mijn wandelschoenen aan en neem het voetpad in de richting van de abdij. De vorige dag heeft het hard geregend en over het land, tussen de hoge bomen over de verre heuvels en het grote meer hangt een doorzichtige witte nevel. Als de wind de kruinen beweegt, vallen de druppels die op blad en tak waren achtergebleven, naar beneden. Even lijkt het alsof een nieuwe bui begint. De lucht hangt als een donzige deken over het land, tal van kleuren van grijs naar wit, vloeien moeiteloos in elkaar over en ergens achter die grijswitte wattenlaag, schijnt het licht.

De zwarte God-in

Ik vind een afgezaagde boomstronk en zet mij neer, sluit mijn ogen en open mij voor het land. Zwarte, immens oerkracht stijgt op, vult mijn lichaam. Hier, op dit moment, kan ik die toelaten. Vol, krachtig en onverbiddelijk. En in die oerkracht verschijnt de zwarte God-in, de belichaamde God – altijd een vrouw – zwart als de nacht. Onverbiddelijk is ook zij. Als we haar lessen niet snel ter harte nemen, dan zal ze met krachtiger middelen moeten komen. Gaat deze vulkaan dan weer actief worden? Zou dat zomaar kunnen?


Als ik terugloop op het pad en de schoonheid van de steile heuvels, de immense bomen, de gitzwarte grond, tot sintels vermaalde lavakorrels, in me opneem, bid ik tot de wereld, tot de mensen: ‘Laten we op tijd zijn, laat deze schoonheid niet vernietigd worden’.

Zaaien

En dan kom ik uiteindelijk toch bij de aanleiding voor het schrijven van deze column: het Keltische feest Lughnasadh, ook wel Lammas genoemd, het oogstfeest dat op 1 augustus wordt gevierd. Van oudsher is dit een feest van overvloed. Het zaad dat in het vroege voorjaar in de grond is gestopt, is uitgegroeid tot graan, tot pompoenen, bonen en erwten, kolen, wortelen en bieten. De struiken geven bessen en frambozen, de bomen hun eerste appels en peren.
Als we meer groente en fruit tot ons nemen dat direct uit de aarde ons voedt, helpen we onze leefomgeving en onszelf. Ik kwam een mooi kookboek tegen op de website van Maatschapwij. Ik deel hier een link ter verdere inspiratie.

Om te kunnen oogsten, moeten we eerst zaaien. En wat wij zaaien in het komende decennia, daar gaan wij als mensen zelf over… laat wijsheid onze gids zijn. De zwarte Godin kan dan tevreden zijn en onze habitat kan helen.

1.meer info over dit webinar vind je hier. : https://www.soekja.nl/webinars/de-ziel-en-de-persoonlijkheid

 

©Lenie van Schie, 31 juli 2021

 

 

https://www.soekja.nl/webinars/de-ziel-en-de-persoonlijkheid

, , , ,

Reacties gesloten.