Wat maakt een goede relatie (Jolanda Verburg)

Een op de drie huwelijken strandt. Zijn we na verloop van tijd uitgekeken op elkaar of willen we gewoon niet meer investeren in de relatie? Houden van moeten we niet te licht opvatten, het is hard werken. Maar er is hoop…

Vorig jaar liep ik samen met een groep vrouwen mee in protestdemonstratie. Na afloop dronken we nog wat en raakten we geamuseerd aan de praat. Tot een jonge vrouw vertelde dat ze ging scheiden. Het deed haar zichtbaar pijn. Er kwam een gesprek op gang over pijn, verdriet, woede en eenzaamheid. Een golf van herkenning, vol van emotie, ging rond in de groep. Ik hoorde al die verhalen aan, bijna allemaal negatief, met als rode draad dat geluk niet duurzaam is. Ook ik herken de pijn en de eenzaamheid vanuit eerdere relaties, maar toch weet ik uit ervaring dat een gelukkige relatie mogelijk is. Ik geloof in eeuwigdurende liefde. Toen ik mijn ervaring deelde viel het gesprek even stil en werd ik bekeken alsof ik van een andere planeet kwam.

Feministen trouwen niet

Het afgelopen jaar waren mijn man en ik 12 ½ jaar getrouwd. Dat hebben we uitgebreid gevierd, niet omdat het nu al zo’n lange tijd is maar omdat we iedere kans aangrijpen om ons geluk met anderen te delen. Onze kinderen, inmiddels 17 en 15 jaar, waren er al voordat wij trouwden. Voor mij was trouwen niet aan de orde, iets uit de ‘oude doos’, niet voor feministen. Voor mijn man lag dat anders. Bij hem was de teleurstelling van zijn gezicht te lezen toen ik hem ooit zei: “Je hoeft mij niet ten huwelijk te vragen, hoor, want ik zeg toch ‘nee’, trouwen daar doe ik niet aan.”

Toen ons eerste kind zich aandiende en wij ons realiseerden dat we toch iets moesten regelen, kwam mij weer zijn teleurgestelde blik voor ogen. Moest ik dan toch aan zijn wens tegemoet komen? Niet uit praktische overweging maar uit liefde heb ik hem, ten overstaan van de familie om klokslag 12 uur bij de start van het nieuwe millennium, ten huwelijk gevraagd. Het heeft zoals u kunt natellen nog 4 jaar geduurd voor het echt zover was. Iets waarvan ik tot op de dag van vandaag nooit spijt heb gehad, het was een geweldige dag.

Het momentum is belangrijk

“Wat is dan het succes van jouw relatie?” vroeg de jonge vrouw die de discussie gestart was. Zonder er lang over na te hoeven denken antwoordde ik: “Elkaar de ruimte geven, niets afdwingen, respect hebben voor elkaar en elkaar in de waarde laten”. Het klonk als een cliché, maar meer kon ik er niet van maken. Veel vragen werden er nog op mij afgevuurd, alsof ik iets unieks in bezit had. Ik voegde er nog wel aan toe dat het moment waarop wij elkaar ontmoet hebben cruciaal is geweest. We waren allebei niet meer zo piepjong (achterin de dertig), hadden de nodige butsen opgelopen en we waren allebei toe aan een duurzame relatie. Ook de kinderwens speelde mee.

Eigenlijk was ik bij nader inzien behoorlijk verrast, of eerder onthutst, dat ik bijna de enige was met een positief beeld over het hebben van een goede relatie. Is het dan echt zo bijzonder? Het heeft mij nog dagenlang bezig gehouden en verder aan het denken gezet. Ook heb ik om mij heen gekeken en bij mensen navraag gedaan. Mijn conclusie is dat veel eerste relaties en huwelijken stranden. Je bent zelf nog in ontwikkeling en niet iedereen heeft een vergelijkbaar groeiproces. Op een ochtend word je wakker naast iemand die een andere richting is ingeslagen. Geregeld hoorde ik, voornamelijk vrouwen, zeggen dat eeuwigdurende liefde niet bestaat. Dat zie ik toch anders.

Samen onderzoeken en groeien

Mijn leven is totaal anders dan toen ik twintig en dertig was. Mede door de ruimte en de steun die mijn man mij heeft gegeven, heb ik een bewustzijnsproces doorgemaakt, waardoor ik nu kan zijn wie ik werkelijk ben. Onze achtergrond verschilde niet veel van elkaar, we kwamen uit een vergelijkbaar milieu en hadden een zelfde opleidingspad gekozen. Kortom onze basis was redelijk gelijk en de basisbehoeften voor wonen en kinderen lagen in een lijn. Maar daar hield het bij op en verschilden wij behoorlijk in opvattingen. Ik was mij sterk op spiritueel niveau aan het ontwikkelen. Hij stond daar wat sceptisch tegenover maar gaf mijn zoekproces de ruimte.

In 2001 ben ik met Reiki begonnen. Het viel mijn man op hoe goed mij dat deed. Beetje bij beetje begon hij mee te bewegen. Alles wat ik tegenkwam deelde ik met hem. In het begin liet hij mij gewoon praten, zoals mannen dat kunnen: oordoppen in en af en toe beleefd knikken. Maar toch is er geluid doorgedrongen en werd zijn nieuwsgierigheid gewekt. Hij begon kritische vragen te stellen, die mij weer aan het denken zette. Door zijn vragen lukte het mij ook steeds beter de ervaringen die ik had onder woorden te brengen en mijn zienswijze te formuleren. Het mooie is dat hij door wat het met mij deed inmiddels zelf ook is meegegroeid. Ik ken ook relaties waarbij de groei van de ene partner juist tot een breuk heeft geleid. Bij ons gelukkig dus niet. Na dertig jaar yogales gevolgd te hebben werd het tijd om zelf les te geven, dus volgde ik een opleiding en geef nu inmiddels zelf yogales. Mijn man doet mee en is mijn grootste fan.

Vrij zijn in verbondenheid

Ook wij hebben wel eens ruzie, of liever gezegd onenigheid. Veelal gaat het dan om de opvoeding van de kinderen, omdat wij daar zelf ook onzeker over zijn. Discussie was er toen hij de aanleg van een permacultuur landschap totaal niet zag zitten. Vooral omdat het lastig is er een verdienmodel bij te ontwikkelen. Daarom ben ik in 2014 een jaar lang 365 dagen gaan bloggen over het onderwerp. Net zo lang tot bij hem het kwartje viel en toen ik het haast wilde opgeven pakte hij de draad weer op. Zo gaat het met alles. Ik ben van de vernieuwing, hij geeft mij de ruimte en de steun om het nieuwe uit te proberen.

Ons geheim zit erin dat wij elkaar blijvend uitdagen zodat er iedere keer een vonkje overspringt waardoor wij willen blijven investeren in onze relatie. Luisteren naar elkaar is daarbij heel belangrijk (soms met oordoppen in). Meestal hebben wij aan een woord genoeg om elkaar te begrijpen. Een voordeel is dat we het over de grote lijnen eens zijn, zoals hoe wij ons leven inrichten, wat wij belangrijk vinden en hoe wij samen oud willen worden. Voor de rest voelen wij ons vrij in verbondenheid en kunnen wij zijn wie wij willen zijn.

© Jolanda Verburg, 1 juli 2017

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

2 reacties voor Wat maakt een goede relatie (Jolanda Verburg)

  1. Jolanda Verburg 29/08/2017 op 23:08 #

    Dank je, Jacomijn. Jij was en bent er getuige van. Groet, Jolanda

  2. jacomijn 28/08/2017 op 13:58 #

    Wat heerlijk om te lezen hoe jullie samen “oud” (gaan) worden. X

Geef een reactie