Wat is ruimte? (Dirk Oegema)

Alles is in de ruimte. Maar wat is ruimte? Ruimte is alles. En meer. Ruimte is leegte. Het heelal is begrensd. En toch is de omvang, de diepte ervan, voor ons niet te bevatten. De schok die mensen ervaren die de aarde verlaten, de ruimte recht aankijken, raken ze nooit meer kwijt.

Ruimte is taal. En in de ruimte van taal zijn we meer en meer gaan wonen. De taal als thuis. Meer en meer thuis in de woorden. En in de kracht van taal. Taal verandert de aarde. Alles was eerst natuur. En toen pas kwam het woord. Taal temt de natuur, tovert alles wat nog niet zo lang geleden het enig was om in een woord. Een woord tussen een vele andere woorden.

Taal vult de ruimte. En alle woorden zijn ruimte. En ook hier is ruimte méér. Gelukkig is er ruimte tussen de woorden. Tussen de regels. Een plek waar leven is. Waar leven mogelijk is. Poëzie begint waar de ruimte groter wordt dan woorden afbakenen. Waar de letterlijke betekenis achterblijft bij de directe ervaring.

Ruimte is liefde. Het neemt alles zonder iets te willen veranderen. Niet onverschillig. Nee, altijd bij mij, overal waar ik ben, in mij en om mij. Ruimte die mij vanaf mijn eerste adem omhult.

Ruimte is bewustzijn. Is mijn kern waarbinnen mijn leven zich ontvouwt, elke seconde opnieuw. Waar alle ervaring is. Het enige aan mij dat nooit verandert. Opnieuw niet te bevatten wat het is, wat erin past. In bewustzijn, de lengte, breedte en diepte ervan. Het allergrootste en het allerkleinste. Mijn universum, mijn natuur, mijn hart.

© Dirk Oegema, 1 februari 2021

Nog geen reacties.

Geef een reactie