Wakker worden (Dirk Oegema)

Vrijdagochtend. Vroeg in nacht wakker schrikken. Dingen vallen, verderop in huis. Opstaan, je vrouw roepen en samen naar buiten. In pyjama buiten. Binnen is verdwenen. Is niet meer. Er is geen binnen meer.

Zondagmiddag. Gisteren dus, we zoeken ze op. Onze vriend passeert ons. We rijden achter hem aan. Het bos sluit om ons heen. En opent zich voorbij het bruggetje. We zien wat er niet is. Levensgroot.

Hij breekt in tranen als Conny, mijn vrouw, hem in de armen sluit. Hem vasthoudt met beide armen. Hem vasthoudt waar alles leeg is. Weg is. En tegelijk zo aanwezig.

Achter zijn rug de resten van hun eeuwenoude boerderij. Niets beweegt hier, behalve een laatste sliert dunne rook, ergens tussen de resten van de muren.

Maandagochtend. Het nu waarin ik schrijf. Geraakt door wat er is als alles weg is. Al hun bezit verdwenen in de vlammen. Alles kwijt, verdwenen, in die paar minuten. Onomkeerbaar. Ik ben geraakt door hoe we wakker worden in hoe de dingen niet zeker zijn. Dat iedereen om ons heen dat aan ons ziet. Hoe het voor anderen, buitenstaanders, lijkt alsof we in de war zijn.

In de war… Vreemd genoeg is het ook precies de plek waar je wakker wordt. Kristalhelder wordt wat in het normale leven zover weg lijkt. Niet goed denkbaar is. De twee muren op de foto vormden de achteringang van de deel. Erboven de wolkenlucht.

Uit de rechtermuur steekt nog een scharnierpunt. De zware deur van de deel die daar hoort te hangen is in het vuur verdwenen. Verdwenen, samen met de immense rieten kap die de onderkant van de foto hoort af te dekken. De gehele boerderij veilig afschermde, eeuwenlang. Als ik dit schrijf ben ik ook een beetje ‘in de war’. Het kost me tijd om hier de woorden bij elkaar te zoeken.

In ons gesprek gisteren, met z’n vieren, wordt gelachen en gehuild. Het gekke is dat het zeldzaam open is om bij hen te zijn. Er is niets meer om onder te schuilen. Met wat we zijn, wat we hebben. Alles wat is, is hier een beetje minder vast, minder zeker. En hebben is plotseling vooral een stukje geschiedenis. Zeldzaam open en levend. Een paar keer komt het verlies van onze zoon naar voren. Ter vergelijk. Hoe plotseling alles weg kan zijn wat een moment eerder vast en zeker leek. Hoe groot de ruimte, het leven, daar plotseling is. Hoe mijn brein hier een maatje te klein voor blijkt. Dit niets niet kan vatten.

© Dirk Oegema, 1 juni 2019

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

, ,

1 Reactie Wakker worden (Dirk Oegema)

  1. Jolanda Verburg 09/06/2019 op 20:39 #

    Ha Dirk,
    Dit lijkt mij de ergste nachtmerrie die je mee kunt maken. Alles kwijt door brand.
    Ja, dan heb je steun nodig van goede vrienden.
    Sterkte voor hun.
    Groet, Jolanda

Geef een reactie