Waardering geven (Chris Elzinga)

We willen graag waardering krijgen, voor onze prestaties, voor wie we zijn. Wat doet het eigenlijk met je als je waardering geeft? Hoe voelt dat en wat houdt je tegen het te uiten?

Vanzelfsprekendheden doorgeprikt

Het is/was een vreemd jaar, 2020. In ieder geval is het zoveel anders dan andere jaren, vanwege corona. We houden van een zekere mate van vanzelfsprekendheid. Dat geeft houvast, we weten waar we aan toe zijn. Maar deze tijd maakt zichtbaar dat het leven niet vanzelfsprekend is. In feite is dat nooit het geval geweest.
Zelf moest ik voor sessies die ik geef ineens overschakelen op videobellen. Trainingswerk werd lastig, alles moest over op Zoom. Ander werk droogde ineens op. Bezoek aan ouders was ongewis. Een heleboel ging en gaat nog steeds anders dan ‘normaal’.

Als vanzelfsprekend houvast wegvalt, wat doet dat met ons, met jou, met mij?

Houvast

Terugkijkend op de afgelopen 11 maanden, wisten we in maart nog niet wat ons boven het hoofd hing. Ziekenhuizen stroomden vol, terwijl geen afdoende medicijnen voorhanden waren. Er ging een golf van waardering over het land voor het zorgpersoneel. Waardering voor hun grote inzet, terwijl zij juist door hun werk grote risico’s liepen zelf ziek te worden. Zij werden een deel van ons houvast in die onzekere tijd.

Sindsdien is ons leven anders geworden. Elkaar een hand geven, knuffelen, feesten, allerlei groepsactiviteiten, de kroeg, de bios, theater, met vakantie gaan, vliegen, alles is anders. Met videobellen compenseren we dat zo goed en zo kwaad mogelijk, maar we missen van alles wat we altijd zo waarderen. We missen vooral ook dat directe, lijfelijke contact.

Als we in dat missen blijven hangen, kan dat gemakkelijk tot frustratie leiden en tot afreageren daarvan. Dat gebeurt ook op allerlei niveaus: verborgen in de huiskamers van gezinnen, meer open met vormen van agressie op straat.

Waardering – het blijft in me rondzingen

In de afgelopen maanden heb ik mijn moeder enkele keren opgezocht. Ze is 94 en woont zelfstandig, aan de ander kant van het land. Ik ga bij voorkeur met een (huur-)auto, om besmetting onderweg in het OV te voorkomen. We hebben hele moeilijke jaren met elkaar gehad, met veel boosheid van mijn kant en grote emotionele afstand tot elkaar. Gelukkig zijn we in staat gebleken ons door alle pijn heen te werken. Als ik nu bij haar kom geef ik haar een dikke knuffel en voel hoe ze dat lijfelijke contact in zich opzuigt.

Waardering, het is voelbaar. Van mijn kant voelt het als een open gaan van mijn hart, als een warme stroom die daar doorheen naar de ander uitwaaiert. Het maakt me zacht, mild, gul ook. Het is een vanzelfsprekend geven.

Ook voel ik haar waardering, voor dit gebaar, voor mijn aanwezigheid en woorden. Het maakt haar ook zacht en open. Hier ontmoeten we elkaar, woordloos, liefdevol in een tijdloos moment. Zo kan waardering voelen.

Afbeelding van Gennaro Leonardi via Pixabay

Vervulling in geven

En ik besef dat het hart – Lenie schrijft ook over het hart in haar column – alleen zo gul kan zijn, als er geen gevoel van gemis of tekort is. Zelf heb ik het heel lang moeilijk gevonden waardering te uiten, omdat ik die zelf nog zo nodig had. Als ik erop terugkijk, voelde mijn hart schraal aan. En er was vaak een stemmetje in me dat zei: “En ik dan?” Een stem uit mijn vroege jeugd, dat nog steeds hunkerde naar liefdevolle aandacht.

Tegenwoordig uit ik vaak mijn waardering en ik vind het fijn, omdat ik dan zo de volheid van mijn hart voelt. Het maakt dat ik veel meer van het leven kan genieten en meer open sta voor de eigenheid van mijn medemensen.

Daarvoor was het nodig om waardering te vinden, in de eerste plaats in mezelf, voor de goedheid in mezelf, voor wie en wat ik ten diepste ben. En in de mensen en de dingen om me heen. Vaak bleek dat in kleine dingen te zitten: een vriendelijke blik van een ander, het zien van schoonheid van een voorwerp, stilte, natuur, het kan van alles zijn. De waarde in alles ontdekken en me daardoor laten raken, blijkt voeding voor mijn hart te zijn. En het verzacht frustratie.

Laten we daarom de zorgverleners blijven waarderen! Dat komt ons allemaal ten goede.

© Chris Elzinga, 1 december 2020

Nog geen reacties.

Geef een reactie