Vrijheid in geest en lichaam (Hannelore – gastschrijver)

Hannelore reist zonder vaste woon- en verblijfplaats. Na te zijn vastgelopen in haar leven besloot ze het avontuur aan te gaan om de vrijheid in haar geest en lichaam te ontdekken en zonder hechting te leven.

Hannelore stuurt handgeschreven impressies en ervaringen naar Vive. Ze gebruikt geen smartphone of facebook. Haar laptop heeft ze aan een kinderdagverblijf gegeven. We kunnen haar niet terug berichten Ze vertrouwt ons volledig wat wij met haar schrijfsels doen. ‘Het is bevrijdend om alles wat ik meemaak telkens weer uit handen te geven.’

(…) betekent dat we de tekst hebben ingekort.

Begin 2017. De avond voor mijn vertrek. Ik kan niet slapen. Spanning in mijn buik. Mijn denken giert. Meis wat ben je aan het doen! Volhouden. De grond is de afgelopen uren al tien keer onder mijn voeten weggezakt. Gisteren hebben we met zijn allen de fotoboeken bekeken. (…) Wat was ik een mooi kind met die blonde krulletjes. ‘Hannelore.’ Ik hoor mijn moeder. ‘Handen wassen, plassen en aan tafel.’ ‘Nee, eerst plassen mammmie en dan handen wassen.’ ‘O jee, Hannelore weer, het eigenwijze kind….’ Bijna veertig. Waar ben je in mij gebleven? Mijn naam is Hannelore, ik reageerde al op mijn naam voordat ik wist wie ik ben. Het afscheid was emotioneel. En nu ben jij aan de beurt Meis. Je hebt al veel werk verricht, en mag je nog een stap verder. Ik doe mijn ogen dicht maar kan niet slapen en pak mijn laptop. Wat voor weer is het op de plaats van bestemming. P. 22 graden. Neerslagkans 1% – Luchtvochtigheid 80% – Wind 14 km/h. Mooi.

Surf (…)Vive? De site heeft iets van een bergdorpje, de luikjes zijn kleurig. Zo’n bergdorpje waar de bewoners alleen de straat op gaan om de was op te hangen en dan weer naar binnen gaan. Ik tik een luikje aan. Het is 1 februari, het begin van de Keltische Lente. Wat in de stille ondergrond heeft overwinterd begint aarzelend tevoorschijn te komen. (…) Vlees eten (…) Tijdmusketiers (…)

De wekker gaat. Mijn laptop is van me af gegleden. Vive staat nog aan. Ik stuur snel een mailtje, doe mijn laptop dicht en stop hem in mijn bagage. (…) Ik weet het zeker dat ik alleen in het vliegtuig wil stappen. Als ze met zijn allen komen uitzwaaien dan stap ik het vliegtuig niet meer in.  

Eerste week.

Joooh. Ik ben in het vliegtuig gestapt. (…) De eerste avond bij aankomst zie ik op mijn laptop dat ik een allerliefst mailtje van het bergdorpje heb terug gekregen. (…) We houden contact!

Twee weken later.

Je zou je meteen gulzig op het landschap storten, op de mensen, op allebei, om je in alles te verzwelgen. Maar toch voel ik me soms zo emotioneel en eenzaam omdat ik niet bij mezelf kom. (…) Je gaat je niet meer vastklampen, zodat je jezelf teveel vult met de ander (…) die wazige dam, ik wil er dichterbij, ik wil gevoelsmatig erbij komen.

Vier weken later.

Een oud vrouwtje zit bij de rivier met haar voeten in het water. Ze pakt een opgerolde doek uit de mand die naast haar staat en legt de doek onder haar rug en schuift haar rok over haar benen naar boven. (…) Niet veel later schokt haar lichaam lichtjes, klinkt er sieeeee siee si en legt ze haar hoofd opzij.

Terwijl ik naar het stromende water van de rivier luister voel ik me onbedoeld, het gebeurde zomaar. 

Na en paar minuten buigt ze zich voorover, schuift haar zwarte rok over haar benen terug en staat langzaam op. Ze legt de doek in de mand en terwijl ze de mand oppakt en wegloopt knikt ze naar me. Er straalt zoveel schoonheid van haar uit; dat stukjes van mijn onbestemdheid naar boven komen.

Na enige aarzeling loop ik naar de rivier, doe mijn schoenen uit en ga op haar plek zitten. Het is fijn om het frisse rivierwater zo langs mijn voeten te laten stromen. Mijn aandacht is bij mijn tenen waarmee ik speelse beweginkjes maak, en jawel hoor, ze zijn er voor mij, mijn lieve teentjes.

Terwijl ik naar het stromende rivierwater kijk, denk ik,  Moeder Aarde voedt ons, elke dag, onvoorwaardelijk. Ze geeft. Er is zoveel ruimte op aarde voor haar liefde, wat jammer toch dat deze liefde zo wordt genegeerd. (…) Geef eerst liefde aan jezelf en dan aan de hele aarde, zo voel ik het. Wanneer liefde beantwoord wordt, en zich over de aarde uitbreidt dan wordt ze misschien wel tienduizend malen vergroot, omdat ze miljoenen mensen aanraakt en versterkt. Ontdaan van alles, zijn we één, één en hetzelfde.

Terwijl ik opsta merk ik dat mijn voeten lichter zijn, ik vergeet mijn schoenen bijna.

Alle liefde!

© Hannelore, 1 april 2018

Nog geen reacties.

Geef een reactie

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!