Vrij zijn (Dirk Oegema)

Vrij zijn. Wat wil je liever? Bijna een jaar geleden ben ik na een slopend proces gestopt met werken. De deur van mijn kooitje ging met een zwaai open. Maanden en maanden kon ik in allerlei variaties en gradaties die vrijheid ervaren, drong de opluchting in golven tot me door. Voelde hoe een ui van spanning en stress zich heel voorzichtig, heel langzaam afpelde.

Na een goeie zomer op het Wad voelde ik me ook nog fitter dan in jaren. En onrustig, geagiteerd. Het duurde weken en weken voor ik door had wat hier speelde. Ik was vrij, al driekwart jaar vrij. En plotseling, met een knal, drong tot me door dat ik nog steeds in dat kooitje zat. Ik zat vrij te wezen in een kooitje met de deur open.

Werken stopt. Ook voor jou als lezer. Ergens en ooit. Wat stopt is een soort van duidelijk. Tenminste, zo lijkt het. De onderwerpen waar ik mee bezig was, en, heel belangrijk, de mensen met wie ik werkte. Die dingen kan ik makkelijk zien en benoemen. Lastiger is wat ze voor me betekenen. Ik realiseer me meer dat het gaat om een heel weefsel van dingen en mensen dat zich heeft ontvouwd in de loop van tientallen jaren. Een heel universum van kleine, hele kleine, grote en hele grote dingen. Het doet me denken aan mijn lichaam dat bestaat uit miljarden cellen. Die allemaal iets doen met elkaar. En dat geheel is mijn lichaam. En dat ben ik misschien wel meer dan al mijn ideeën over wie ik ben. Geleidelijk dringt tot me door wat ik hier achter me laat.

Sinds die knal voel ik het elke dag duidelijker. Hoe ik in een kooitje zit voor het open deurtje. Als een vogeltje wat niet meer weet wat buiten is. De grenzeloze vrijheid van de lucht die onze hele wereld omspant. Het dringt tot me door hoe die oude wereld, dat werk, mij reguleerde. Een vorm en een plek gaf voor mijn bestaan. Ik weet dat pure vrijheid ook een plek is. Maar wel een beetje leeg. Net als puur bewustzijn. Het maakt me een beetje bescheiden. Dit moment, dit jaar in mijn leven. En herinnert me, op de een of andere manier, aan de dood. Aan het wegvallen van wat er allemaal altijd was. En aan de openheid, de ruimte die een beetje onhanteerbaar groot is. Die ik geen plek geef, maar die mij een plek geeft…

© Dirk Oegema, 1 november 2019

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

, , ,

1 Reactie Vrij zijn (Dirk Oegema)

  1. Dieuwke 11/11/2019 op 08:05 #

    kooitje

    mooi is een kooitje
    met een kanarie erin

    heel mooi ook een kooitje
    met een parkiet erin

    met een merel erin, met een kolibri erin,
    een slavink erin, een bos wortelen erin
    blokjes marmer erin, een glas water erin

    maar het mooiste is eigenlijk
    een kooitje met niets erin

    C. Buddingh’ (1918-1985)

Geef een reactie