Vrij van moeten, vrijheid van zijn (Chris Elzinga)

De mind kan zo druk bezig zijn met van alles wat moet. Als ik me daarmee vereenzelvig, wordt dat ook mijn werkelijkheid. Dan is het leven vol verplichtingen. Wat als ik die gedachte niet meer zou denken? Wat voor vrijheid geeft dat?

Puurheid

Op een maandagochtend overzie ik vanaf de zeereep het strand van Zandvoort-Bloemendaal. De lockdown is nog steeds van kracht. Corona zorgt hier voor een ongekende rust. Alleen wandelaars, fietsers, scooters kunnen deze kuststrook bereiken. Auto’s zijn er nauwelijks – je kunt ze nergens parkeren.

Niet eerder heb ik het strand zo puur meegemaakt. Als ik naar beneden loop, zie ik aan de voet van het duin een moeder zitten met een kindje. Ik schat haar op twee jaar. Ze kijkt met grote ogen om zich heen. Ze lijkt helemaal onder de indruk van die enorme zandbak, die zich voor haar uitstrekt. En van die ruimte, van de lucht, de zee.

Foto van Annelies Mencke – Strand van Zandvoort-Bloemendaal

Wie weet, is dit de eerste keer dat ze dit meemaakt. Kent ze deze indrukwekkende uitgestrektheid en weidsheid niet. Kent ze alleen ‘ingepakte’ ruimte, de ruimte tussen huizen waar ze woont, zonder zicht op een horizon.

Vrijheid van moeten

Ik voel een glimlach in me opkomen en krijg flashbacks van vakanties toen ik nog jong was. Mijn vader hield van zee, we gingen daar vaak op vakantie heen. Voor een ogenblik ‘zie’ ik mezelf weer spelen op het strand bij Oostkapelle, Zeeland. Bij sommige golfbrekers heeft zich klei verzameld. Er hebben zich stroompjes in de klei gevormd en ik kan er eindeloos bruggetjes bouwen, wegen aanleggen. Voor mij als kind een eldorado. Ik voel een sfeer van verrukking, blijdschap, speelsheid, onbezorgdheid.

Die onbezorgdheid van toen vloeit samen met een onbevangenheid die ik in dit moment ervaar. Hier op het strand van Bloemendaal, met een intense zon, een branding die steeds weer nieuwe golven het strand opstuwt, krijsende meeuwen, uitgelaten honden. Alles wat me normaal gesproken bezighoudt valt van me af.

Ik voel vrijheid. Er zijn geen verplichtingen, geen dingen die moeten, geen plannen, geen boodschappen te doen, geen gedachten over cliënten. Een moment van zorgeloosheid. Vrij als een kind.

Terugkeer van het vertrouwde denken

Even later is dat gevoel van vrijheid weer verdwenen. Het oude vertrouwde denken over wat me nog allemaal te doen staat heeft mijn bewustzijn weer gevuld. In het contrast met het vrij zijn, voel ik de onvrijheid van het denken dat zo bezig is met wat nog komen gaat.

Afbeelding van StartupStockPhotos via Pixabay

Hoe zou het zijn als ik me elke dag voorstel dat ik gisteren vakantie heb gekregen of dat vandaag de eerste dag van mijn pensioen is? Even helemaal los van wat me op die dag te doen staat? Als ik me daarvoor open stel, komen er nieuwe flashbacks van momenten van onbezorgdheid die ik heb gekend, van tijdloosheid, genieten van kleine dingen, van reizen langs kusten van Ierland en Schotland, van wandeltochten in de natuur. Zou ik vanuit die vrijheid mijn werkzaamheden op kunnen pakken?

Het oude vertrouwde denken is echter krachtig. Mijn mind laat zich niet zo gemakkelijk om de tuin leiden. Die scant als een radar mijn leefwereld af, op zoek naar iets om zich mee bezig te houden. Ik voel de druk van “Er is nog zoveel te doen…”

Vrijheid van zijn

En toch, dat ik nog zoveel te doen heb is maar een gedachte. De realiteit is dat ik op dit moment op het strand loop en dat ik daar alle tijd voor heb. Dit is mijn leefwereld in dit moment. Als ik dat besef voel ik de vrijheid en eenvoud van simpelweg hier zijn weer. Meer hoeft niet.

De branding laat overal op het strand schuimkragen achter. Een meisje van drie holt een schuimvlok achterna, die door de wind het strand opgewaaid wordt… 10, 20, 30 meter, tot het vlokje zichzelf heeft leeggerold. Het meisje kijkt om en holt terug naar zee. Een moment later banjert ze kniehoog door het schuim. Zíj heeft geen last van gedachten over verplichtingen. Ze is waar ze is, ze doet wat ze doet. In dit moment, midden in een schuimkraag, vrij.

© Chris Elzinga, 1 juni 2020

, , , ,

1 Reactie Vrij van moeten, vrijheid van zijn (Chris Elzinga)

  1. Anna 02/06/2020 op 13:00 #

    Ha Chris, de plek waar we elkaar gewend zijn te ontmoeten beschrijf je als geen ander. Treffend en waar.

    Anna

Geef een reactie