Vriendschap (Annerieke van Wijhe)

Zomaar,

Niet gemaakt,
maar gekregen

Niet ontdekt,
maar onthuld

Zomaar,
op je weg gekomen

Zomaar,
met je mee gelopen

Wonder
boven wonder

Zomaar,
Een vriend
Een vriendin

Een oud gedicht

Dit gedichtje las ik terug. Ik vond het tussen een stapel oude foto’s. Er staat een tekst bij: “Dit gedichtje is om je te laten weten dat ik je als vriendin zie en hopelijk is dat wederzijds. Als je me nodig hebt, zal ik er voor je zijn. Dat weet je vast wel, maar toch nog maar even voor de duidelijkheid”. Ik denk terug aan de tijd dat ik dit kaartje ontving. In die periode zat ik thuis omdat een reeks incidenten op mijn werk me te veel met mezelf confronteerden. Het ging niet meer. Toen was ik halverwege de twintig en de vriendin die dit berichtje had gestuurd, speelde een belangrijke rol in mijn leven. Nu ken ik haar nog steeds, maar het contact is verwaterd.

Veranderd

Tussen alle foto’s denk ik na over vriendschap, relaties en contacten met familie. Ik ben niet meer zoals ik toen was. Soms voelt dat als een gemis omdat wie ik was, verbinding had met mensen waarmee dat nu niet meer het geval is. Ik weet dat zij het ook missen, de persoon die ik toen was. Toch zou ik niet meer terug willen. Hoewel ik me vrolijk en krachtig voordeed, was dit lang niet altijd het geval. Dat wat er werkelijk toe deed, hield ik verborgen. Niet omdat ik het niet wilde delen, maar gewoon omdat ik me niet bewust was van wie er diep binnen in mij verscholen lag. Ik besefte niet dat ik mijn ware zelf verborgen hield en dat de onvrede die ik voelde voortkwam uit een gebrek aan spirituele verdieping in mijn leven. Toen die spirituele kant van mezelf de ruimte kreeg en ik mijn ware zelf meer ging ontdekken, bleek dat wat er in vriendschappen en relaties voor verbinding zorgde, gebaseerd was op een uiterlijke laag van iets wat later mijn persoonlijkheid bleek te zijn. Het is niet zo dat ik al die jaren iets geveinsd heb en misschien toch ook weer wel. Ik was ‘slapend’, onbewust net als iedereen in mijn omgeving. Ik wist toen niet wat ik nu weet en had contact met mensen die bij mijn beleveniswereld van toen aansloten.

 

Wat jou zo dierbaar maakt,
is dat er iets in mij ontwaakt.

Iets wat er altijd is
en wat ik niet meer mis.

Zelfs als met de tijd,
de vriendschap ooit verslijt.

Blijft in mij ontwaakt,
wat jij hebt aangeraakt.

Een nieuw gedicht

Ik vind een nieuw gedicht. Deze heb ik zelf geschreven. Het raakt me, want dit is voor mij de kern van ware vriendschap. Mensen waarmee ik me verbonden voel en wezenlijk contact maak. Ook als dit voor korte tijd is, geloof ik er erin dat in de relatie en in dat wat op dat moment verbindt een spirituele les voor beiden ligt. Het is de mate waarin dat besef aanwezig is, die ervoor zorgt dat vriendschappen ontstaan en (soms) ook blijven bestaan. De vrienden van toen die er nu nog zijn beseffen dat en juist daarom, omdat we beiden begrijpen dat het leven voor iets anders bedoeld is dan alleen maar gezelligheid en plezier, lukt het om los te laten en het contact op te zoeken als het er werkelijk toe doet. Met deze vrienden voel ik me op afstand verbonden en lopen onze levens als het ware parallel aan elkaar. Er is geen afspraak over wie wanneer belt of wat we gaan doen. Dat ligt in het gevoel verscholen en ontstaat vanzelf ‘wanneer het nodig is’. Dat vind ik bijzonder en dat koester ik. Vrijheid in verbondenheid, maar dan wel volgens een onderliggende stroom.

Hoe zou het zijn?

De vriendin van het briefje ga ik eens bellen. Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe het met haar gaat en welke vorm haar leven aangenomen heeft. Wie weet heeft zij in haar leven ook een ontwikkeling doorgemaakt en vinden we in een andere vorm terug wat ons toen ook al verbond. Misschien is dat ook niet zo en is de herinnering aan dat wat zij in mij heeft aangeraakt genoeg om zelf mee verder te gaan. Het was hoe dan ook een bijzondere tijd en het kan nooit kwaad om het goede van toen in mijn hart te sluiten, mee te nemen in mijn verdere leven en door te gaan als de vrouw die ik door de jaren heen ben geworden.

© Annerieke van Wijhe, 1 mei 2017

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

Nog geen reacties.

Geef een reactie