Vive dans (Gerome)

In mijn serietje over de betekenisloosheid waarover ik in mijn afgelopen columns heb geschreven, komt nu ik er dan toch mee bezig ben, ook Vive als duiding en betekenisgever langs. Aan de vraag wat gebeurt er als je het betekenisloze over Vive heen laat vallen, kan ik daar niet aan voorbij gaan.  

Toen we destijds met Vive begonnen, betekende het woord Vive voor mij vooral het leven te vieren. De oorsprong van Vive houdt verband met het Franse woord voor ‘leven’, ‘la vie’. In het Frans gebruikt men ‘Vive’ ook als een toejuiching. ‘Vive le roi’ betekent ‘Leve de koningin’. In het Latijn is Vive afgeleid van het woord ‘vivus’, dat ‘levend’ betekent. En jawel, Vive is ook een parochie van de Deense Volkskerk in de Deense gemeente Mariagerfjord. De parochie maakt deel uit van het bisdom Aalborg en telt 504 kerkleden en dat is ongeveer evenveel leden als Vive aan nieuwsbrief abonnementen heeft. En voor wie wantrouwend mocht staan ten aanzien van Vive… Geen nood, want voor het op je hoede voor Vive zijn is er het op je qui-vive zijn.

Er zullen ongetwijfeld nog meer ‘betekenisvolle’ aspecten die in relatie tot Vive een rol spelen, en zeker ook voor mijn mede columnisten die vanuit hun persoonlijke beleving voor het Vive platform hun columns schrijven, maar voor nu houd ik het hierbij, want het betekenisloze wacht.

Okay, daar gaan we dan. De betekenisloosheid wordt aangeroepen. Het is nog even wachten, in- en uitademen in een meditatief moment EN DAN GEBEURT HET… Vive neemt een glijvlucht. De schatkamers van de ‘betekenisloze’ leegte zetten hun deuren open. De herinneringen die ik van en aan Vive bij me draag beginnen weg te vallen en ook de identificaties met Vive waar ik op heb ingezet worden losser. Er is geen vastklemmen meer aan een idee over Vive, een geloof over Vive of wat een levenskunstenaar eventueel zou moeten zijn.

Tijd en ruimte vervliegen. Vive bevindt zich in een landschap met open heuvels dat zich niet langer laat definiëren. In het dal van het landschap is er een beek waarin Vive zich kan waden en zich mee kan laten voeren met de stroming. Ochtend, middag, avond of de nacht, het maakt niet uit. Op het moment dat ik aan Vive denk, is er alleen nog het zingende geluid van een merel in vroege ochtendzon.

En dan verschijnt de danser in mij die met speelse ietwat hoekige dansbewegingen door het landschap danst. Al dansend merk ik dat Vive geen doel meer is en dat het fijne aan dansen is, dat wanneer je danst, het doel om naar een bepaalde plaats te dansen niet bestaat.

© Gerome, 1 oktober 2020

, , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie