Het verval van de dingen en verrassende ontmoetingen

Het was een langzaam proces, maar nu wordt het te gek. Rondom mijn badkamer ontstaan steeds meer vochtplekken in de muur en op de vloer. In de huiskamer bollen de kurktegels op en laten los. In de slaapkamer achter mijn bed beginnen schimmels te groeien in de vaste vloerbedekking. Ik bel de woningstichting.

OK, vooruit met de geit

Er kwam een onderhoudsman kijken. Zijn diagnose was al snel gemaakt: “Er zit hoogstwaarschijnlijk een lek in de leidingen onder de badkamervloer, mevrouw. Daar moet echt iets aan gebeuren. Ik zal zorgen dat er een specialist komt kijken.
En ja, we hebben wij een verzekering voor de schade die u hebt opgelopen, maar u moet wel eerst een claim indienen bij uw inboedelverzekering. Als die wordt afgewezen nemen wij het over.” Hij nam een paar foto’s van de situatie en vertrok.

Een paar dagen later werd ik opgebeld door een adviesbureau gelieerd aan de woningstichting. “Mevrouw, wij hoorden dat u een nieuwe badkamer krijgt en wij willen graag een afspraak met u maken, want wij moeten eerst een onderzoek doen naar de aanwezigheid van asbest in uw woning.”
Ik zei dat ik van niks wist en nog zat te wachten op een specialist, maar als het al zover was… “We zullen nog even checken bij Volkshuisvesting of het echt nodig is, mevrouw. U hoort van ons.”

De volgende dag belde de woningstichting. “Excuses, mevrouw, voordat ons adviesbureau contact met u opnam over de asbestcheck hadden wij u eerst even moeten laten weten dat u op grond van de foto’s en het verslag van onze deskundige en gezien de anciënniteit van uw huurderschap (ik woon daar al sinds 1972) in aanmerking komt voor een geheel nieuwe badkamer op onze kosten. Maar inderdaad zullen wij eerst uw woning (onderdeel van een groot pand waarin tussen de twintiger en zestiger jaren het Leger des Heils een opvanghuis voor kinderen met gezinsproblemen runde) moeten controleren op de aanwezigheid van asbest.”

Ik voelde de bui al hangen en begreep nu waarom ik zo lang had gewacht met aan de bel te trekken.
Dezelfde middag nog had ik het adviesbureau weer aan de lijn en er werd een afspraak gemaakt.

Asbest

Twee dagen later kwam de asbestman. Een opgewekte voortvarende veertiger. In sneltreinvaart gingen we het hele huis door. Hij stelde vragen – die ik voor het merendeel niet kon beantwoorden  – , klopte op muren en plafonds, inspecteerde de meterkast en bikte een tegel los in de badkamer. “Nou”, concludeerde hij schouderophalend. “Niets te vinden, geen asbest hier.” Ik haalde opgelucht adem. Ik zag al beelden voor me van een complete slooppartij…

Toen hij zijn formulieren ging invullen bood ik hem een kop koffie aan. Daar had hij wel trek in. “Met slagroom en een koekje?” Dat wilde hij ook wel. Toen hij klaar was met zijn formulieren keek hij mijn kamer rond. “Mag ik vragen: doet u iets met spiritualiteit?” Ik keek hem verbaasd aan. “Ik weet niet wat je bedoelt met spiritualiteit, maar ja: ik houd me wel bezig met zelfexploratie, bewustwording en creativiteit.”

De spirituele pottenbakker

“Ik dacht al zoiets,” zei hij. “Op mijn manier ben ik daar ook mee bezig. Aanvankelijk was ik eigenaar van het asbestadviesbureau waar ik nu voor werk. Maar ik kwam te weinig toe aan mijn passie: pottenbakken. Toen heb ik het bedrijf verkocht. Nu werk ik parttime in loondienst bij de nieuwe eigenaren en kan ik mij in mijn studio ‘De Heilige Graal’ wijden aan het experimenteren met oude traditionele Chinese glazuurtechnieken op de vazen die ik maak.
Waanzinnig fascinerend. Het is een combinatie van meditatie en creatieve bevlogenheid. Er zijn glazuren (waarvan ik door een toeval de geheime receptuur heb gevonden) die door hun samenstelling en de chemische reactie die ontstaat door de hitte, in de oven exploderen tot prachtige bloempatronen.”

“Je kunt de processen voor een deel sturen, maar het blijft toch steeds een verrassing hoe de kleuren zich gedragen en wat er uitkomt. Ik kan de bestellingen van kunstverzamelaars over de hele wereld niet bijbenen. Maar ik laat me niet opjagen hoor,” lachte hij. Toen liet hij mij prachtige foto’s zien op zijn smartphone. Ik deelde een paar van mijn schilderijen en vertelde over mijn werk met mensen. Binnen de kortste keren waren we diep in gesprek over de wonderen en het mysterie van het bestaan.

Na zo’n drie kwartier keek hij op de klok. “Oh, ik moet gaan, helaas. Er zit weer iemand met een asbestprobleem op me te wachten…”
We namen hartelijk afscheid, ik gaf hem twee van mijn gedichten mee en liet hem uit. “We houden contact!” riep hij aan het eind van het tuinpad.

Alles is Eén

Nog nazinderend van deze hartverwarmende ontmoeting stapte ik op mijn e-bike en reed naar het Sonsbeekpark om een eindje te wandelen. Op het grasveld bij de Witte Villa zaten kleine groepjes mensen van elkaar te genieten op… nou ja, niet overal op anderhalve meter afstand.  Een oude man was met volle aandacht een bloemperk aan het verzorgen en keek verwonderd op toen ik hem een compliment maakt. Een verliefd stel groette mij met stralende ogen. Bij de vijver maakten de eenden hun toilet in de zon.

En kort na elkaar kwam ik twee jongedames en een jongeman tegen met een volgeladen kinderwagen. Dikke pret!

In verbinding

Het leven is goed als ik in verbinding ben en de schoonheid van de dingen kan zien. Daarom heb ik mijn online workshop van vanavond ‘Leven in Liefde’ genoemd.

Mijn badkamer gaat binnenkort volledig op de schop. Dat wordt een hele operatie van zeker tien dagen. Maar gelukkig heb ik in mijn werkruimtes in het belendend pand ook een douche en een wc.
En in dat renovatieproces zullen ongetwijfeld weer veel interessante mensen mijn pad kruisen…

© Yoyo van der Kooi, 1 september 2020

, , , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie