Vertragen en verstillen in Schotland (Chris Elzinga)

Onze vakantiebestemming dit jaar is een andere dan die ik gewoonlijk gewend ben. Het wordt niet fietsen door de heuvels van Frankrijk of over de Alpen. Rondreizend door het westen Schotland merk ik hoe dit land mij doet verstillen.

Rondzwerven over de (schier-)eilanden in het westen van Schotland blijkt voor mij één van de mooiste manieren te zijn om het land te leren kennen. Steeds weer ben ik onder de indruk van de vergezichten, waarin land en water in verstilde harmonie elkaar afwisselen.

Met het veer van Oban naar het eiland Mul

Als we ergens in een kustplaatsje aankomen waar een veer is om ons over te zetten naar de overkant, sluiten we ons met onze gehuurde camper aan in de wachtrij. Het is een kwestie van wachten. Het kan een half uur duren of twee uur duren tot de boot arriveert en we het dek oprijden, maar dat is okay. Even later laten we ons meevoeren in het kalme tempo van het schip.

Eenmaal aan de overkant rijden we op de smalle wegen die zo kenmerkend zijn voor grote delen van Schotland. Vaak zijn ze één-baans, met regelmatig uitwijkmogelijkheden om elkaar te passeren. Die passages zijn ook ideaal om achterop aansnellende auto’s te laten passeren. We groeten elkaar vriendelijk, dat is deel van het ritueel. Het is een kwestie van geven en nemen, vooral ook van elkaar de ruimte gunnen. We voelen ons daar prettig bij en bij ons tempo van gemiddeld nog geen 50 km. per uur. Alles lijkt bij te dragen tot verstilling.

Een plan valt in duigen

Voor ons verblijf op het eiland Skye hebben we een plannetje gemaakt. We willen ’s morgens vroeg vanuit Malaig naar het eiland oversteken, zodat we op tijd op de camping in Glenbrittle arriveren. We hebben dan nog een hele middag om een mooie wandeling te maken in dit bergachtige deel van het eiland. Hierna wordt een regenperiode verwacht, dit is onze laatste kans op een zonnige wandeltocht.

Zicht op het eiland Skye vanuit onze camping bij Malaig

Voor de zekerheid bel ik de avond daarvoor de veerdienst op om een plek voor de auto te reserveren. We staan op een camping vlakbij Malaig en of we ’s ochtends met de boot van 9.40 uur mee kunnen. Nee dus, 15.40 uur is de eerste gelegenheid. Ik baal vreselijk: daar gaat onze mooie wandeltocht. Dat wordt dus een paar uur rondstruinen in Malaig.

Dat blijkt een kleine vissersplaats te zijn met een paar straten met huizen en een paar winkels, een stationnetje, een klein lokaal museum, een kleine haven, een paar restaurants. We hebben het al gauw gezien.

Een keuze

Dan realiseer ik me dat ik de keuze heb om in de teleurstelling te blijven hangen dat mijn plan van deze dag niet doorgaat. Of om de realiteit van dit moment onder ogen te zien en het beste ervan te maken. Ik kies voor het laatste, maar wat houdt dat in als er zo weinig te beleven valt?

Eerst maar een bakje koffie op een terras. We genieten van de laatste zonnestralen van deze dag en even later lopen we over de kade van de haven. Er liggen enkele vissersboten, klein vergeleken met het formaat boten die we in Nederland gewend zijn. Het is niet duidelijk of ze nog gebruikt worden. Ze zitten onder de roest, netten ontbreken, maar er is wel moderne apparatuur in de mast aangebracht. Ik raak nieuwsgierig. Sommige schepen zijn van hout gemaakt, bij één ervan is de stuurhut met vreemde bouwsels uitgebreid. Wat zou de functie daarvan zijn? Geen idee. Ik vermoed dat sommige installaties dienen voor het uitzetten van netten. Waar zouden ze de vis opslaan? Ik kom er niet achter, maar dat deert me niet.

Intussen is mijn partner, geleid door haar eigen nieuwsgierigheid, roestplekken aan het fotograferen en weerspiegelingen in het water. We genieten van dit moment, ieder op onze eigen manier.

Roest op een van de schepen in de haven van Malaig

Dit is dus onze realiteit van dit moment: kade, schepen, apparaten, roest, water. Het is uitermate simpel, er is niets bijzonders aan. Ik voel me open en nieuwsgierig. Al rondkijkend ontdekken we iets van het leven hier, in al z’n eenvoud en van onverwachte schoonheid.

We blijken tevreden te kunnen zijn met de realiteit, met datgene wat hier is. Tevreden met de is-heid van dit moment. Uiteindelijk bestaat er ook niets anders. Mijn plan voor deze dag, wat had kunnen zijn, bestaat slechts in mijn mind.

Verwondering

Dit besef doet ons nog meer vertragen, nog meer landen in het moment. Als we aan het einde van de middag op de camping van Glenbrittle aankomen begint het net te regenen. We hebben onderweg nog een glimp van de bergen opgevangen waar we onze wandeling hadden willen maken. Nu zijn we blij met de beschutting van de camper – wat een luxe, zo’n tiny house op wielen!

’s Nachts regent het zo aanhoudend dat de volgende dag de wandelpaden niet meer begaanbaar zijn. Er stroomt zoveel water door de beekjes dat we ze niet meer kunnen oversteken, zelfs niet met onze laarzen aan. Bovendien zijn de bergen vanaf de voet in mist gehuld. Als alternatief gaan we het strand op, regenjassen aan. Wat we daar zien is op het eerste gezicht zo niet bijzonder. Maar al snel ontdekken we daar nieuwe wonderen van schoonheid in het stromen van zand door water. We raken niet uitgekeken…

Nog zie ik dat stromende water voor me van een beekje dat op het strand uitkomt. Het water stroomt tot mijn verrassing in golven richting zee. Het neemt zand met zich mee, wit zand, grijs zand en kleine steentjes. In dat samen bewegen ontstaan wondermooie patronen. Soms worden die helemaal weggevaagd. Op momenten dat alles meer tot rust lijkt te komen lichten ze in al hun schoonheid op. En elke keer weer is er die verwondering en het genieten, daar waar we ons overgeven aan de is-heid van het moment…

© Chris Elzinga, 1 augustus 2019

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

, , , ,

1 Reactie Vertragen en verstillen in Schotland (Chris Elzinga)

  1. Geert van den Munckhof 05/08/2019 op 16:08 #

    Mooie vakantie-indrukken. Groots in hun eenvoud en schoonheid. Hoe je nieuwsgierig kunt zijn naar het gewone, dat vervolgens helemaal niet zo gewoon is. Je laat ons zien hoe dat is, dat ‘is’.

Geef een reactie