Vergankelijkheid in vriendschap (Gerome)

Dit keer schrijf ik over vergankelijkheid in vriendschap relaties. Verloren raken in de droom van een oude vriendschap die onderhevig is aan herinneringen waarin niets meer is zoals het was.  

Vandaag ontmoette ik een sympathiek echtpaar. Ongepland dronk ik zomaar spontaan een kop cappuccino met deze mensen. De openhartigheid die me ten deel viel voelde meteen aan als dat er niets tussen onze uitwisseling in stond. Al vrij snel begon de man te vertellen dat hij met goede vrienden, met wie hij lange tijd zeer close was geweest, geen contact meer had. Hij kon de vinger niet op de plek leggen wat precies de reden was. Het verwonderde hem dat het hem destijds niet was opgevallen dat het contact zo tussen zijn vingers was geglipt.

Er viel een weemoedige stilte. Ik zag dat de man zijn herinnering inging. Zijn vrouw pakte zijn hand en keek met een glimlach naar mij terwijl ze me een tweede cappuccino aanbood.

‘Nee, echt, ik heb geen idee waar mijn vrienden zich op dit moment bevinden,’ zei de man in zichzelf gekeerd, ‘of ze nog leven of misschien dat ze gescheiden zijn?’ De ober zette de cappuccino’s op de tafel terwijl hij zijn echtgenote vragend aan keek. ‘Nee, zij was niet altijd even gemakkelijk voor hem. Zou dat het zijn?’
‘Ach Jan, het blijft gissen’, reageerde zijn echtgenote terwijl ze zijn cappuccino naar hem toe schoof.
‘We zijn nog met elkaar naar Bordeaux geweest.’
‘Ja, Jan.’
‘Er is niets meer over van wat er toen was.’
‘Nee, Jan.’
‘De tijden zijn totaal veranderd,’  zei hij terwijl hij aan zijn cappuccino nipte. ‘Echt, niets meer van over,’ voegde hij met onomkeerbaarheid in zijn stem er aan toe.
We keuvelden nog wat over het een en ander, maar het was duidelijk dat er een teer punt was geraakt dat hem zeer ter harte ging. Niet veel later namen we afscheid van elkaar, het echtpaar bedankte me voor het gesprek waarvoor ik hen geheel wederzijds ook bedankte en we wensten elkaar een fijne middag.

Het was of het zo moest zijn, juist dit gesprek over een oude vriendschap. Ik was afgelopen periode bezig geweest met een lange vriendschap die meer en meer was gaan wringen. Verschillende keren had ik aan de bel getrokken maar de reacties waren van zodanige aard dat ik het gevoel kreeg dat het niet aankwam. Ik merkte dat er beelden op me werden geprojecteerd, waarvan ik zeker wist dat ik me daarin niet bevond. En sterker nog, betwijfelde of ik daar ooit was geweest. Geheugen is iets vreemds, het verschuift en verandert in de loop van de tijd en het hervertelt. We neigen ertoe om de verhalen die we van elkaar maken in stand te houden en telkens als een ultieme vorm van herkenning opnieuw te vertellen. ‘Ach, man, dat weet jij van jezelf niet eens, ik ken je zo verschrikkelijk goed, vertel mij wat, als er iemand is die precies weet wat jij denkt dan ben ik dat,’ hoorde ik deze ´oude´ vriend weer eens zeggen. Ik kon zijn beleving over onze vriendschap in mijn gedachten uittekenen. Het was ondertussen een vaste standaard geworden. ‘We stoffen het af en je zult zien dat het weer als vanouds wordt, geloof mij nou maar.’

Het gesprek met het echtpaar maakte me ervan bewust, dat vriendschap in het leven zo maar ongenood voorbij kan zijn. De oude herinneringen zoals met een solex bromfiets in de jaren zeventig van de vorige eeuw naar feestjes gaan, en nog niet uitgefeest op de terugweg tuinkabouters baldadig op hun hoofd buiten de perken zetten, waarvan de plaatselijke krant later schande sprak, was tussen ons in blijven hangen en hadden duidelijk een aantal updates gemist. Wanneer vriendschappen zich beginnen vast te zetten in clusters die door herinneringen worden aangestuurd ontstaat er een historisch relatiemuseum dat zo sterk kan worden alsof je elkaars bezit bent. Herinneren is selectief waarnemen waarvan de motor de verleden tijd is. Het is waarneming vanuit het verleden alsof het nu plaats vindt, en hier nog altijd te zien is.

En toen de desbetreffende vriend mij voor een etentje uitnodigde nadat ik al op een paar last minute afzeggingen getrakteerd was, overviel me een nee. Een nee waarvan je eigenlijk beter kunt zeggen dat er niets anders meer overbleef dan nee zeggen. ‘Dat is nou jammer, ik wilde je vragen om je licht te laten schijnen over een project dat…´, door deze reactie werd het mij ineens helder voor me, dat deze ‘nee’ er mocht zijn. Door ‘nee’te zeggen, laat je zien dat er iets doorbroken moet worden dat zelfbescherming verdient. Het moment was daar om het bewandelde pad en de beperkende energie die ermee verbonden was in liefde los te laten.

Momenteel ontvouwt zich een rust over deze oude vriendschap, het is goed zo. Er is compassie voor wat er niet gezien is binnen deze vriendschap. Een nieuwe weg inslaan begint ermee dat je buiten jezelf niemand meer nodig hebt, niet vanuit een ego-centrisch perspectief maar vanuit je hart.

© Gerome, 1 november 2018

Tip:

Als je de column met anderen op Facebook wilt delen, klik dan op ‘Pagina leuk vinden’, helemaal onderaan in de voettekst.

Nog geen reacties.

Geef een reactie