Verdrietig

Verdrietig. Dat ben ik. Een beetje opgesloten in mijn eigen zijn.  Non stop bij mezelf op bezoek. Waarom? Waarom is niet duidelijk. Ik ben op zoek naar de oorzaak. En de uitgang.

Tegelijk is alles duidelijk. Precies een week geleden, maandag om twee uur in de ochtend, wordt mijn vrouw misselijk wakker, heeft buikpijn. Einde middag zitten we in het ziekenhuis. Zij ligt eigenlijk, dwars over een bank in de corona lege wachtkamer van de eerste hulp. Te misselijk om rechtop te zitten. Een rijtje specialisten, scans en wat bloedprikken later is zeker dat er iets aan de hand is, maar niet wat. Naar huis na het laatste onderzoek, om vier in de nacht, omdat de corona-afdeling vol zit en zij heeft onmiskenbaar koorts. Om 9 uur ’s ochtends melden we ons weer voor de volgende ronde. In de paar uur daarop wordt enigszins duidelijk dat het de blindedarm moet zijn. Aan het einde van de middag wordt die er uitgehaald. Ontstoken, het is ‘m. En nog drie dagen verder en een laatste infuus mag ik haar weer meenemen naar huis. Mijn vrouw.

Na de operatie was ik opgelucht. Maar nu verdrietig, leeg. Waarom? Het lijkt deels vermoeidheid. Lijkt de behoefte om me terug te trekken uit wat te veel is. Niet te bewegen en zo bij te komen van het uitstapje in de onzekerheid. De onzekerheid van het hebben van een partner. Mijn vrouw. Let op het bezittelijk voornaamwoord. Hoe slopend het is om die zekerheid die ik had, te zien smelten als boter.

Ik ben moe, verdrietig, en een beetje leeg.

© Dirk Oegema, 1 juni 2020

, , ,

1 Reactie Verdrietig

  1. Jolanda Verburg 02/06/2020 op 00:24 #

    Ha Dirk,
    Dat is inderdaad schrikken, zeker in deze corona-tijd.
    Ik kan mij je opluchting voorstellen.
    Heel veel sterkte samen bij het herstel.
    Lieve groet, Jolanda

Geef een reactie