Verbinding op afstand

Nu fysiek contact in deze corona-tijd beperkt is, zijn mensen op zoek naar nieuwe vormen van verbinding. Blinden laten zien dat verbinding kan bestaan zonder de ander te zien. Kunnen we ons voelend vermogen opschalen, zodat we contact kunnen ervaren voorbij de beperkingen van tijd en ruimte?

Andrea Bocelli

Op 12 april j.l. zingt Andrea Bocelli in de Duomo di Milano, de grote kathedraal van Milaan, enkele liederen als paasboodschap van liefde, heling en hoop. Op het moment dat ik deze column schrijf hebben bijna 38,5 miljoen mensen deze YouTube lifestream bekeken en beluisterd.

Bocelli zingt het Ave Maria. Hij is alleen met de organist die hem begeleidt. Er zullen ook wat geluidstechnici rondlopen, misschien wat familie, maar die komen niet in beeld. Publiek is vanwege corona-maatregelen niet aanwezig.
Hij is blind, al vanaf zijn 12e. Wat ervaart hij? Wat gaat er door hem heen terwijl hij zingt? De kerk helemaal leeg. Dat moet hij voelen. Hoogst waarschijnlijk beseft hij dat miljoenen mensen naar hem luisteren. Het klinkt paradoxaal: Bocelli heeft een miljoenenpubliek in een lege kerk. Twee werkelijkheden vervat in één ervaring.

Even later gaat hij via de grote toegangsdeuren naar het plein vóór de kathedraal. Daar zingt hij ‘Amazing Grace’, moederziel alleen. Mijn mind zegt: ‘Er is niemand’. Mijn gevoel vertelt een ander verhaal: terwijl Bocelli zingt voel ik de reikwijdte van dit gebaar, dit uitreiken naar mensen met zijn zingen. Ik ‘zie’ en voel mensen overal op aarde die naar het lied luisteren. Mijn bewustzijn wordt opgerekt en voelt verbindingen die er anders niet zomaar zijn.

Telefooncontact

Verbindingen ervaren zonder direct fysiek contact. Dat is actueel in deze corona-tijd. Ik ken het van telefoongesprekken. Als ik mijn 94-jarige moeder bel, hoor ik aan haar stem in wat voor stemming ze is en hoe ze zich voelt. Dan ‘zie’ ik haar in mijn verbeelding in haar appartement in Zutphen. Ik stel me voor hoe ze op haar stoel zit, in haar kamer, met de meubels, het zonlicht dat naar binnen schijnt, en pik iets op van de stilte van die plek. Zonder haar te zien en zonder fysiek contact ervaar ik verbinding met haar. Ik ben echt even bij haar op bezoek.

Natuurlijk, fysiek contact maakt de ervaring sterker en maakt ook andere vormen van intimiteit mogelijk. Als dat niet mogelijk is, kan dat aanvoelen als een groot gemis. Maar toch… Wat als mijn vermogen om in te voelen toe zou nemen? Als mijn voelsprieten gevoeliger worden? Van blinde mensen zoals Bocelli leer ik dat het mogelijk is, dat dit voelend vermogen toe kan nemen als andere contactmogelijkheden wegvallen.

Videobellen

Al jaren doe ik aan videobellen. Dat maakt de ervaring die ik met de telefoon heb sterker. Als ik met mijn collega-schrijver Lenie ‘skype’ en ze zit op het terras voor haar huis in de zon, dan is het bijna alsof ik ook echt bij haar op het terras zit. Ik kan zo voor me zien hoe de tuin erbij ligt, met de vijvers, de bomen, het grasveld, de blokhut. Als ik dan ook vogelgeluiden via haar microfoon opvang, proef ik de sfeer nog sterker. Ik ben tegelijkertijd hier en daar.

Foto van Andrea Piacquadio via Pexels

Soms kost het meer moeite de verbinding te voelen. Kortgeleden was ik in retraite met 75 andere deelnemers. Normaal gesproken komen we dan ergens op de Veluwe samen. Dit keer nemen we deel, ieder vanuit onze eigen woning. Twee keer per dag verzamelen we ons via Zoom. Ik zie 3 schermen met 25 plaatjes van mensen.
Op het eerste gezicht lijken al die mensen op mijn scherm kleine poppetjes, die soms nauwelijks te onderscheiden zijn, zo klein. Ons is verzocht onze microfoons uit te zetten, omdat er anders teveel ruis en achtergrondgeluid rond gaan zingen. We staan dus allemaal op ‘mute’. Dat heeft een vervreemdend effect. Volgens mijn mind zijn mijn collega’s daar wel, ik zie ze, maar ik voel ze niet. Geen echt contact.

Dan zie ik bij één van mijn collega’s een verhuisdoos in haar kamer staan. Dat verbaast me. Was ze vorig jaar al niet verhuisd? Ik neem contact met haar op via email. Ze antwoordt dat ze zich geraakt voelt door mijn bericht. Ze vertelt over haar woning, waar ze zo blij mee is. Op mijn beurt voel ik me geraakt door haar geraaktheid. En in mijn verbeelding leidt ze me rond in haar huis, laat me haar balkon zien, het uitzicht en proef ik van de rust waar ze zo blij mee is. Ik voel het en ben blij met haar.

Is het allemaal maar verbeelding?

Bocelli die in een lege kerk voor een miljoenenpubliek zingt. Zelf ben ik bij familie, vrienden en collega’s zonder er fysiek te zijn. Het klinkt paradoxaal. Maar het is eigenlijk alleen paradoxaal zolang mind en gevoel niet in op één lijn zitten.

De mind zegt: één mens op twee plekken, dat kan niet waar zijn, het is allemaal maar verbeelding. Maar als ik dat idee loslaat, opent zich een nieuwe mogelijkheid, waarin het invoelen en aanvoelen van andere mensen sterker kan worden. Daardoor ga ik verbinding sterker ervaren. Blinden laten zien dat dit mogelijk is.

© Chris Elzinga, 1 mei 2020

Biografie van Andrea Bocelli.

, , , , , ,

1 Reactie Verbinding op afstand

  1. Elske Cazemier 11/05/2020 op 21:08 #

    Ik ben onder de indruk van je column, Chris!
    Hartelijk dank daarvoor.
    Hij is een en al herkenning:
    Bij de retraites die ik volg heb ik vaak een goed contact met een groepsgenote.
    Nu we elkaar vanwege corona niet in levenden lijve kunnen ontmoeten hebben we elkaar een brief geschreven per mail,
    en ik ervaar precies dezelfde energie en sfeer in ons contact als anders.
    Ongelooflijk, ik ben er stil van.
    En dan lees ik nu deze column met dezelfde ervaring bij jou;
    die maakt me nog stiller.

Geef een reactie