Twijfels… (Geert van den Munckhof)

Een korte verhandeling over mijn eigen twijfel over het regelmatig publiceren van een column

Het is weer de tijd om een column te schrijven. Op twee plekken heb ik min of meer de vaste afspraak om iets aan te leveren, dat dan op een digitale manier gedeeld wordt met de rest van het world wide web. Het is een maandelijks terugkerend gebeuren, waarvan ik bij aanvang van die afspraak het idee had dat het een mooie extra stok achter de deur was om mijn toch al vaak aanwezige schrijfdrang enige structuur te geven.

Maar de laatste tijd merk ik dat die structuur me niet meer de voldoening geeft die er in het begin wel was. Toen voor een deel ook veroorzaakt door een nieuwsgierigheid naar de nieuwe kanalen waarvan ik deel mocht gaan uit maken. Ik vraag me nu af waar die tanende voldoening aan te wijten is. Ik weet van mezelf dat structuur niet een van mijn sterkste kanten is. Maar de drang om te schrijven is er nog steeds.

Sterker nog, ik schrijf op allerlei momenten en deel nog regelmatig via mijn eigen digitale kanalen mijn korte verhalen en gedichten. Sinds kort ook fietsgedichten en van nog recentere datum ook ‘fietsgedichten in beeld’. Dan maak ik een foto van een mooie plek waar ik met de fiets langs kom en laat me dan ergens op een bankje op de route door dat beeld inspireren. Korte gedachten, ritmisch op rijm gezet. Gedeeld via mijn blog, waarna er automatisch ook een link verschijnt op facebook, twitter en linkedin.

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik dan altijd benieuwd ben naar eventuele reacties op die schrijfsels. In die zin drijf ik, zoals zovelen, mee op de verslavende werking van de sociale media. Ik heb de rode waarschuwingsbolletjes bij al mijn apps weliswaar uitgezet, maar toch kijk ik met regelmaat naar reacties die voorbij komen.  Niks menselijks is mij (gelukkig) vreemd.

Zou dat het zijn, vraag ik me nu af, waarom ik het steeds lastiger vind om de columns op een vast tijdstip in de maand aan te leveren? Omdat er nauwelijks reacties op komen? En zou het, als dat zo is, niet onderhand tijd worden dat ik mezelf wat minder afhankelijk maak van die reacties? Ik dub daar wat mee. Schrijven doe je tenslotte niet alleen voor jezelf. Het is inherent aan het systeem van schrijven dat schrift juist bedoeld is om gelezen te worden. Maar ‘gelezen’ zou niet perse tot een reactie hoeven te leiden, hoe graag ik dat ook zou zien.

Ik merk dat ik mezelf hier een beetje aan het toespreken ben. Mezelf probeer op te voeden, waar dat gezien mijn leeftijd misschien al veel eerder had moeten gebeuren. Afijn, dingen zijn zoals ze zijn. Ondertussen heeft deze persoonlijke ontboezeming toch al een lengte die een gemiddelde column helemaal niet misstaat. Ik zal ‘m eens gaan delen. Het is tenslotte weer de eerste week van de maand. Wie weet wat het brengt…

PS
Om mezelf een beetje vrij te pleiten van enkel slaafse afhankelijkheid van ‘likes’ en ‘duimpjes’ zou er ook nog iets anders kunnen spelen. Daarover misschien een volgende keer meer. Cliffhanger…

© Geert van den Munckhof, 6 september 2021

, ,

1 Reactie Twijfels… (Geert van den Munckhof)

  1. Lenie van Schie 17/09/2021 op 16:36 #

    Wat een lieve column en wat een heel erg mooi gedicht. En ja, ik herken wat je hier schrijft, in die zin dat ik het heel erg fijn vind om een reactie op mijn schrijven te krijgen. Bij deze!

    Lenie van Schie

Geef een reactie