TIJDLOOS (Gerome)

Een zondagmiddag wandeling in het Panbos omgeving Zeist. Je kan daar heerlijk ‘tijdloos’ wandelen. En hebt daar waanzinnig mooie bomen, zoals van die grote dikke eiken en oude grove dennen die hun wortels voor een deel boven de grond hebben. Zo’n bloem van wortels prikkelt de fantasie.

Ze doen me denken aan krochten van een onderaardse stad en de wirwar van de menselijk geest. Het boek ‘Onzichtbare steden’ van de Italiaans schrijver Italo Calvino (1923-1985) popt op waarin op  speelse wijze korte fabels over onzichtbare droomsteden worden beschreven. Ik houd van het boek, het is een van mijn meest favorieten.

Bomen en zandvlaktes. Wandelen om te vertragen en om het hoofd leeg te maken. Ik loop over een van de zandvlakte. Bries. Wind. Het zand stuift op. De wortelstelsels komen bloter te liggen. Even lijkt het alsof de bomen mee wandelen.

Op een eik is een papier met tekst geplakt. Ik lees: ‘Deze Eik komt soms wat star over, maar geloof me, hij geeft liever dan dat hij neemt en het is niet moeilijk om contact met hem te krijgen. Zoek een plek en wacht rustig af, hij zal weten waar je aan denkt en je opbeurende inzichten geven.’ Terwijl ik de tekst lees voel ik onmiddellijk een diepe verbondenheid met het leven.

Even verderop neem ik plaats op een stronk. Het zonlicht schijnt door de bewegende takken. De statige stam straalt vertrouwdheid uit.

Vanachter de eik waait een velletje doorschijnend papier op ooghoogte langs dat ik uit de lucht oppak. Ik lees: ‘Iets dat niet beweegt en een massa heeft, kan energie bevatten: dat is wat E = mc² betekent. Licht kan nooit stationair zijn. Wanneer je door ruimte-tijd beweegt, betekent het dat de snelheid van het licht door ruimte gaat, en niet door tijd’. PS. ‘Er is dus geen tijdsdimensie nodig om beweging toe te staan. Zelfs wanneer over ‘tijdreizen’ wordt gesproken.’

In een even niets val ik stil. ‘Voor mij is deze eik de bewegingloze beweging,’ valt me binnen zonder er verdere gedachten aan te koppelen. Het lijkt alsof ik een eeuwigheid op de stronk heb doorgebracht. Dan sta ik op. In kloktijd gemeten heb ik geen idee hoe lang ik erop heb gezeten.

Terwijl ik naar de auto loop probeer ik een voorstelling te maken van wie en hoe?  Italo Calvino popt weer op. ‘Het leven is een reis door een rijk van tekens waarvan niet alleen de betekenis, maar zelfs het bestaan onzeker blijken. Zelfs met de helderste bewoordingen blijkt de wereld uiteindelijk onkenbaar en onzichtbaar.’

Ik laat los, voel dat het geen zin heeft om voorstellingen te maken of te willen weten. Laat het gebeuren zijn gang gaan. Mijn dag is meer dan helemaal goed.

© Gerome, 1 maart 2018

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

Nog geen reacties.

Geef een reactie