The end of the road (Dirk Oegema)

Voel me licht bij jouw probleem. Niet omdat het eigenlijk niet belangrijk is. Of eigenlijk nergens over gaat. Nee, het raakt me vanwege de diepte. Omdat het me op een gekke manier dicht bij mijn zoon brengt. Die dood is. Die me zo krankzinnig diep geraakt heeft in zijn dood. In zijn stap. In zijn zo maar weg zijn. Weg zijn.

En het vreemde is dat precies met jouw pijn iets lichts omhoog komt in mij. In het hart van het verlies, dat zo volledig en zo omvattend is. Iets maakt me zacht als jij vertelt over waar jij klem zit, verloren raakt in pijn. Het maakt me zo zacht, zo open. Ik lijd niet met je mee zoals meelijden bedoeld is. Iets in mij breekt juist open in jouw pijn. In een onbegrijpelijk contrast met jouw klem zitten in het leven. En ik zie dat je klem zit. Echt klem. Ik zit daar ook, vaak genoeg, lang genoeg.

Maar niet nu. Nu ben ik licht. En tot tranen toe geroerd, gesmolten in tranen, door jouw pijn. Niet omdat het niet zeer doet. Maar juist omdat in het hart van de pijn die ik voel iets leeft wat precies net zo groot is als de pijn. Alle leven is lijden. En lijden is niet alleen wat het lijkt. Waar het dieper wordt, dieper gaat, is het dicht bij het leven. Gek genoeg. En tegelijk ontregelend tot op het bot. Niets kan ik hier vasthouden, niets blijft. En tegelijk leef ik hier. Gedragen door wat ik niet weet. In licht waarvan ik niet weet waar het vandaan komt.

En deze tranen komen steeds weer omhoog. Als uit het niets. Deze ontmoeting herhaalt zich. Komt terug bij andere mensen, andere momenten. Is een zekerheid, deze plek waar jullie allemaal bij me binnenkomen. Op momenten dat je geraakt en gekraakt wordt. Het gebeurt niet altijd, ik kan er geen rechten aan ontlenen. En het is een zekerheid. Dit leven.

© Dirk Oegema, 1 januari 2019

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

1 Reactie The end of the road (Dirk Oegema)

  1. Jolanda Verburg 02/01/2019 op 17:25 #

    Ha Dirk,
    Wat een mooie column. Je woorden raken mij. Er spreekt kracht uit en troost.
    Ik zie dat je wat lichter geworden bent of wellicht al een beetje verlicht. Want dat is wat ontstaat als je uit het dal klimt en de weg omhoog gevonden hebt. Groei leidt naar het licht.
    Liefs, Jolanda

Geef een reactie