Terugkerende stormen en Matroesjka’s (Chiara Sahin)

Verandering zorgt voor onrust en irritatie. Oude bekende problemen komen weer opnieuw op je pad om je de mogelijkheid te geven er anders mee om te gaan.

Februari stormen

Februari is dit jaar een vreemde maand. Op de één of andere manier kom ik maar niet in een goed ritme. Ik word er kriegelig van. Het begint allemaal met de storm Ciara, een bekende Ierse naam voor meisjes. Omdat Ciara erg lijkt op mijn naam, worden er thuis volop grappen gemaakt over mijn stormachtige humeur. Ik vind stormen fijn, al is er ook het risico dat er huizen beschadigd worden of zelfs gewonden vallen. Alle dode takken vallen uit bomen, rotte tuinhekken worden omver geblazen en alles wordt weer eens goed doorgewaaid. Lekker fris! Niets is leuker dan om in de harde wind achterover te gaan hangen en te proberen niet om te vallen! De grote stormen komen meestal in maart als de eerste fruitbomen in bloei staan om er voor te zorgen dat het stuifmeel wordt verspreid. Aangezien een aantal bomen, zoals de cypres, taxus en hazelaar deze keer al rond de Kerstperiode bloeien (in plaats van eind januari, begin februari) is het niet zo vreemd dat de maartse stormen een maand eerder zijn gekomen.

Afbeelding van Barroa Artworks via Pixabay

Slangenhuid

Na Ciara komt storm Dennis hetgeen lijkt op Deniz, de naam van de kleinzoon van mijn echtgenoot. En daarna komt storm Ellen, een naam die in aangetrouwde familie voorkomt. En dat is precies waar het allemaal mee start, familie. De patronen in een familie zijn hardnekkig, ze worden niet zomaar omver geblazen. Je kunt in therapie gaan, trauma’s achter je laten en een heel nieuw leven starten. Je hebt het gevoel dat je geen last meer hebt van de oude patronen. Totdat je met Kerst, Chanuka, Eid al-Fitr, een bruiloft of begrafenis je familie weer ziet. Zij blijven hetzelfde doen, zoals ze altijd gedaan hebben en dus word je min of meer gedwongen om hetzelfde te blijven doen als jíj voorheen altijd hebt gedaan.

Ik ben in mijn familie, en daarna heel lang buiten mijn familie, altijd degene geweest die problemen oploste: ‘Chiara doet dat wel even’, ‘Chiara weet het wel’, ‘Ga maar naar Chiara toe, dan komt het wel goed’. Jarenlang heb ik dat ook gedaan, tot ik er zo moe van ben geworden dat ik een burnout kreeg. Helemaal leeg gelopen was ik. Want problemen oplossen voor andere mensen zuigt je leeg, je krijgt stank voor dank en het zorgt er voor dat je niet toe komt aan datgene waarvoor jij op deze wereld bent gekomen. Dus heb ik het patroon afgeschud als een oude slangenhuid.

Matroesjka

Soms twijfel ik nog steeds, waarvoor ik op deze wereld ben gekomen. Het ‘los-problemen-op-syndroom’ is hardnekkig, erg comfortabel ook. Het hangt als een soort geurspoor om mij heen. Mensen die ik nu ontmoet weten niets van mijn oude patroon, maar vinden mij wel heel toegankelijk. Als ik aan het reizen ben, krijg ik soms de meest fantastische verhalen te horen.

Zo sta ik op een tankstation naast een vrachtwagenchauffeur even een appeltje te eten. We raken aan de praat. Hij vertelt me trots dat zijn kleindochter zojuist is bevallen van een zoon. Ze is zestien jaar oud en de baby is binnen twee uur geboren. Hij ziet er te jong uit om al overgrootvader te zijn. Na even doorvragen blijkt dat hij zelf ook zestien was toen hij van zijn eigen dochter is bevallen. Zijn dochter is bevallen van zijn kleindochter toen zíj zestien was. En je eigen moeder dan? Ja, ze was ook zestien. Zijn moeder leeft ook nog. Ze is nu vierenzestig en geniet volop van haar achter-achter-kleinzoon. Hij heeft nooit gevraagd hoe oud zijn oma was. Ze leeft niet meer. Hij gaat het aan zijn moeder vragen, want hij is verrast over het patroon dat hij ontdekt.

Afbeelding van Schwoaze by Pixabay

Een boek schrijven

Begin december heb ik me voorgenomen nu eindelijk mijn kennis over familiepatronen op papier te zetten, om het te kunnen delen met anderen in boekvorm. Ik heb het gevoel dat ik dit boek moet schrijven, dat ik geen keus heb. Ik vind het doodzonde om mijn kennis en ervaring niet te delen. Ik heb honderden mensen in de afgelopen jaren geholpen om inzicht te krijgen in hun patronen. Meestal omdat ze last hebben van hun patronen, omdat het ze beperkt, beknot of ongelukkig maakt. Dus hoe fijn is het als ik nog meer mensen kan helpen? In boekvorm dus, zodat mensen de kennis kunnen vinden om hun problemen zélf op te lossen en ze niet bij mij neer te leggen. Vanuit de gedachte: Geef een mens een vis en hij heeft eten voor één dag, leer een mens vissen en hij heeft eten voor heel zijn leven, leer een mens denken en hij hoeft niet iedere dag hetzelfde te eten.

Sinds mijn voornemen komen er veel problemen bij me langs. De mensen die ze langsbrengen komen niet alleen om te brainstormen hoe ze het zelf kunnen oplossen. Een aantal probeert ook aan te haken op mijn oude patroon om het vóór hen op te lossen. Gelukkig herken ik het aas dat ze uithangen om mijn hulp te vangen op tijd. Dus ik weet precies op welk moment ik mijn mond dicht moet houden. Ik ben veranderd. Maar ik word kriegelig van de problemen. Erg kriegelig. Stormen waaien schoon, maar brengen ook onrust. Kriegelig hoort ook bij verandering. Ik weet diep van binnen dat ik op de goede weg ben.

© Chiara Sahin, 1 maart,  2020

, ,

2 reacties voor Terugkerende stormen en Matroesjka’s (Chiara Sahin)

  1. Yvonne Schanzleh 05/03/2020 op 13:04 #

    Mooi, lieve Chiara! Zo herkenbaar!
    Ga voor je boek…
    het is nodig in deze wereld waar nog zo weinig ruimte is voor jezelf, voelen, begrijpen en zelfreflectie.

  2. Yvonne Schanzleh 05/03/2020 op 13:02 #

    Mooi, lieve Chiara! Zo herkenbaar!
    Ga voor je boek…het is nodig in deze wereld.

Geef een reactie