Synchroniciteit (Yoyo van der Kooi)

Verrukt ben ik van de ‘toevalligheden’ die zich steeds frequenter voordoen in mijn leven. Ik ervaar ze als grote en kleine wonderen. Mijns inziens zijn ze niet los te zien van mijn groeiende bereidheid om mij over te geven aan het mysterie van het leven en het niet-weten.

Het Bestaan knipoogt

Het is 1986. Ik voel dat ik meer wil dan alleen schilderen en incidenteel lesgeven. Inmiddels heb ik de verrassende werking van massage ontdekt bij het losmaken van creativiteit en ik verlang ernaar om op een dieper niveau met mensen te werken. In een opleidingskrant lees ik dat er een introductieweekend is voor de 3-jarige opleiding Postural Integration, een therapeutische vorm van diepe bindweefselmassage.

Bij Osho in Poona – zeven jaar eerder – had ik over deze methodiek indrukwekkende verhalen gehoord. Maar ik durfde geen sessie te boeken, want uit het souterrain waar dit ‘bevrijdende’ lichaamswerk plaatsvond stegen akelige kreten en gejammer op, die associaties wekten met een folterkamer. Toch was ik erdoor geïntrigeerd en achteraf had ik spijt dat ik het niet had uitgeprobeerd.

Maar nu wordt deze methodiek – ontwikkeld door een chiropractor uit Californië – voor het eerst in Nederland geïntroduceerd!

Ik schrijf mij in voor het weekend en bied mij aan als demonstratie-cliënt. Al gauw hoor ik mijzelf vergelijkbare geluiden maken als die waar ik indertijd zo van ineenkromp. Bij het loswerken van mijn verkorte spieren komen emoties omhoog die ik jarenlang heb weggestopt. Ik schreeuw, huil, kots en kronkel mij in allerlei bochten. Dan lig ik uitgeput op de matras en ervaar de ruimte die is ontstaan in mijn lijf en geest. Een bevrijdende lach welt op uit mijn buik.

Aan het eind van het weekend weet ik het: deze opleiding wil ik doen. Maar ja… hij kost 3.000 gulden en bij inschrijving moet je binnen een week de helft betalen. Dat geld heb ik niet, met de RWW-uitkering waar ik van leef.

Toch schrijf ik mij in. Hoe ik aan het geld kom? Ik heb geen idee…

Thuisgekomen vind ik een envelop op de mat. Van het San Francisco Museum of Modern Art, dat ik vier jaar eerder bezocht. Ik had daar dia’s van mijn kunstwerken achtergelaten, in de hoop ooit in aanmerking te komen voor een tentoonstelling. Bij de balie hadden ze me gevraagd of die dia’s eventueel mochten worden gebruikt door mensen die illustratiemateriaal zoeken voor een boek of tijdschrift. Daar zou ik dan copyright voor ontvangen. Ja, dat vond ik natuurlijk prima.

Nooit meer iets van gehoord.

Ik maak de envelop open. Er zit een cheque in van (omgerekend) 1.580 gulden… Het semiwetenschappelijke tijdschrift Omni heeft een schilderij van mij geplaatst bij een kortverhaal. Dit is het copyright!

De opleiding Postural Integration (de tweede 1.500 gulden kon ik bij elkaar sparen) werd de basis voor mijn bloeiende praktijk, die in 1990 van start ging en waarin tot op de dag van vandaag honderden mensen hun chronische spanningen hebben kunnen loslaten en een nieuw leven zijn begonnen.


D
e Non-Actief

Het is 2001. Mijn schooltje voor levenskunst bestaat nu twee jaar en draait! Met vallen en opstaan leer ik hoe ik naast de groepsbijeenkomsten en individuele sessies een organisatie moet runnen. Al het geld dat binnenkomt gebruik ik om de plek mooier en efficiënter te maken.

Dan belt mijn boekhouder op: “Ik zie dat je een aantal flinke investeringen hebt gedaan, maar je hebt je niet gerealiseerd dat in de zomerperiode je inkomsten stilstaan, terwijl de overheadkosten doorgaan. Dus in september zit je waarschijnlijk met een gat van zo’n 16.000 gulden.”

Ik verstijf. Dat zou het einde betekenen van een project waar heel mijn ziel en zaligheid in zit!

In de behandelkamer naast mijn kantoor ligt een cliënte op mij te wachten. Ik vraag of ze nog een momentje heeft, want ik moet mijn hart luchten voordat ik iets voor haar kan betekenen. Ik bel een vriendin en vertel haar wat ik net heb gehoord. Natuurlijk kan ze mij niet helpen, maar het is fijn dat ik mijn verhaal even bij haar kwijt kan. “Misschien loopt het niet zo’n vaart”, troost ze mij. “En wellicht kun je in de zomer toch nog wat inkomsten genereren.”

Oké, ik raap mezelf bij elkaar en ga mijn cliënte Francesca haar behandeling geven. Zij is een 82-jarige ex-non die mij had gezien in een TV-programma over liefdevolle aanraking. Zij belde mij toen om te zeggen dat ze nooit van haar leven liefdevol was aangeraakt en dat ze graag bij mij sessies wilde nemen. Sindsdien komt zij elke maand vanuit Schiedam naar Arnhem voor een behandeling, waar ze enorm van geniet.

Gelukkig kan ik mij helemaal op haar focussen en ze gaat tevreden naar huis. Maar daarna zeg ik alle afspraken voor de komende dagen af, trek de telefoonstekker eruit, kruip in mijn bed en geef me over aan alle gevoelens en gedachten die door mij heen stormen. Wanhopig ben ik en ik zie geen uitweg.

Pas drie dagen later sta ik weer op. De storm is uitgewoed. Er staat nog geen deurwaarder op de stoep en de zon schijnt. Ik besluit mijn kantoor maar eens op te ruimen. Op het moment dat ik de stekker weer in het stopcontact steek gaat de telefoon. Het is Franceska. “Kan ik vandaag nog even naar je toekomen?” vraagt ze. Wat is er aan de hand? Ze heeft drie dagen geleden haar sessie gehad en Schiedam is niet naast de deur. ”Kan het niet per telefoon?” vraag ik. “Nee, ik moet je onder vier ogen spreken’, zegt ze stellig. “Nou, kom dan maar” zeg ik, vrezend dat er iets mis is gegaan tijdens de behandeling.

Een paar uur later zit ze tegenover mij met haar tas op schoot.

“Vertel het maar, Francesca”, zeg ik.  “Wat is er loos?” Ze opent haar tas en haalt er een grote envelop uit. “Dit is voor jouw toko”, zegt zij nuchter en reikt hem mij aan. “Wat is dit, Lieverd?”, vraag ik verbaasd. “Kijk maar”, zegt ze. Ik maak de envelop open. Er zit 16.000 gulden in – in contanten. Ik ben met stomheid geslagen.

“Weet je,” zegt ze, “toen ik op mijn sessie lag te wachten hoorde ik jou in het kantoor je verhaal vertellen. Ik heb dit geld in de kast liggen want ik leef sober. En als ik doodga gaat het naar mijn broer. Maar die heeft het niet nodig want hij zit er warmpjes bij. Dus geef ik het liever aan jou, want ik vind dat jouw goede werken moeten doorgaan.”

Mijn schooltje kwam tot bloei en heeft in de jaren daarna alle beproevingen en uitdagingen doorstaan tot op de dag van vandaag. Nog steeds prijs ik mij gelukkig dat ik licht, lucht en liefde mag brengen in het leven van vele mensen.

Francesca verhuisde van Schiedam naar Arnhem en werd een gewaardeerd en humorvol lid van de ‘Levenskunstclub’. Zij ging door met haar sessies en deed mee met retraites in Samos en Portugal. Toen zij een aantal jaren later ging dementeren vonden we een klein, gezellig verpleeghuis voor haar en kwam ze nog af en toe op bezoek.

Kort voor haar dood bezocht ik haar. Ze was helder. “Ga eens zitten, Yoyo, ik moet je wat vertellen”. Plechtig legde ze haar handen op mijn schouders. “In het klooster” zei ze, “ben ik God kwijtgeraakt.  Maar door jou heb ik Hem weer gevonden. En ik ben nu klaar om terug te keren naar mijn Schepper.”


En het gaat door… ‘Het Hart’

Sinds Francesca’s donatie is het aantal ‘toevalligheden’ in mijn leven gestaag toegenomen. De verwondering blijft…

Tot slot een recent voorval.

Juni 2021. De dag voor de start van een weekend over het hartchakra (waarbij alle deelnemers verschijnen in de kleur van het hart: heldergroen) komt Erik langs. Een gevoelige jongeman die ik ken van een aantal boeiende ontmoetingen en van zijn prachtige paardenfilmpjes. Hij vertelt dat hij gisteren langs de muurschildering liep die ik indertijd heb gemaakt voor de buurt en ontdekte dat een stukje van de stuclaag was afgebroken, precies op de plek van het hartchakra van de man die op een bankje de duiven zit te voeren.

“Ik heb dat stuk teruggevonden en misschien wil je het er wel weer inplakken” zegt hij. Ontroerd bedank ik hem. “Je zult één dezer dagen wel een pakje in je tuin vinden”, glimlacht hij en vertrekt.

De volgende dag ga ik met mijn leerlingen de tuin in en ja, daar ligt inderdaad een pakje in heldergroen (!) pakpapier, met het stukje stuc erin. Als ik het op zijn plek plak blijkt er toch nog een klein stukje te ontbreken.

Ik maak een foto voor Erik en schrijf dat we dat ontbrekende stukje maar moeten zien als ‘a hole for the soul’. En dat de tand des tijds ondanks onze ‘reddingspogingen’ onverbiddelijk door zal gaan. Mijn kortste gedicht ooit voeg ik daarom toe:

Oh, hart van mij, breek…
Opdat ik waarlijk lief kan hebben

Hij schreef terug:

“1000 x dank voor je prachtige werk.
Duizendschoon groeit uit mijn hart.”

Met deze foto erbij:

 

© Yoyo van der Kooi, 21 juni 2021

Reacties gesloten.