Schrijnend (Lenie van Schie)

Een vluchtelingenkamp brandde af en de discussie over waar ‘die mensen’ nu heen moeten, laait opnieuw op. Verdeel en heers…

Ik sla de zaterdagaflevering van Trouw open. Het is 12 september. Een dag eerder brandde het vluchtelingenkamp Moria af. Een dubbelpagina met foto’s van mensen die het kamp ontvluchtten. Ik zie een familie zittend op beton, hun ruggen geleund tegen kippengaas, gezamenlijk slechts een deken om zich te beschermen tegen de koude. Vijf paar wanhopige, beschuldigende ogen kijken mij aan.

Marli Huijer, oud denker des vaderlands becommentarieert het besluit van het kabinet om van de 13.000 vluchtelingen er 100 op te nemen: ‘Deze deal getuigt van een vreselijke koopmansgeest, niet van moraal.’

Het kan schokkender.

Op de volgende dubbele pagina zie ik foto’s van bejaarde Nederlanders, goed in vlees en kleding, staande voor hun nieuwe bungalow, een dikke caravan voor de deur. Zij lijden aan de gevolgen van corona. Niet omdat ze ziek zijn, maar door de beperking van hun bewegingsvrijheid. Ze overwinterden altijd in de Verenigde Staten, maar nu konden ze daar niet heen. De kop bij dit artikel: ‘Voor kwetsbaren voelt het komende najaar extra zwaar…’

Ik houd niet van vergelijken; elk leed heeft recht op aandacht, maar die twee dubbele pagina’s achter elkaar deden me schokken. Het werd lastig om geen oordeel te hebben over de mensen die het ‘zo goed’ hebben en dan nog steeds klagen. Hoewel, ze werden geïnterviewd; mogelijk zouden ze nooit geklaagd hebben als niemand het hen vroeg. En zij kunnen er ook niets aan doen dat hun foto prominent wordt afgebeeld nadat we eerst mensen zonder eten, drinken en een huis, langs de kant van de weg hebben zien zitten.

Realiseer ik me als ik dit neerschrijf.

De redactie van Trouw kon daar wel wat aan doen. Was het hen tussen de vingers geglipt? Of was het hun opzet om de lezers te shockeren? Als dat zo is dan is er zeker een lezer geschokt. Ik.

Tot zover…
Tot zover, wat nu? Ik merk dat ik zoek naar een uitweg voor mijn gevoelens. Zoek naar een oplossing. Ik sla de verklaring van de rechten van de mens erop na en zie hoe we die massaal en wereldwijd met voeten treden.

Misschien moeten we beginnen met te erkennen dat we falen – dat papier geduldig is en intenties van een zekere groep mensen ook, maar dat we de wereldorde daarmee niet kunnen ombuigen. Hoe zou het voor ons zijn als we Rutte zouden horen zeggen: ‘Het is vreselijk en ik weet ook niet hoe ik hier iets moet oplossen…’?

Hoe zou het zijn als we – omdat we het ook niet weten – ons hoofd niet langer de andere kant op draaien, maar echt tot ons laten doordringen hoe vreselijk dit is. Hoe beperkt we eigenlijk zijn in onze pogingen om goede, eerlijke en oprechte oplossingen te bedenken in plaats van te denken in aantallen. Of: ‘het moet worden opgelost in de regio’, en dan blij zijn dat jij toevallig niet die regio bent.

Ik zoek een antwoord, een oplossing die mij helpt te leven met die wanhopige blik in de ogen van de vluchtelingen die mij nu al dagen achtervolgt. Is dit misschien een begin? Beseffen hoezeer we niet solidair zijn, simpel omdat we niet weten hoe we het moeten doen?

Terwijl ik nog struikel en worstel, ontvang ik de column van Yoyo in mijn postvak. De woorden, levensdrift, levensmoed, levenskunst vinden een weg naar binnen, naar mijn hart. Wat een energie. Wat een kracht. We zijn niet dit ene leven, niet onze gevoelens en wanhoop, niet ons afzien. We zien iets oneindig veel groters. Om vaak niet te verklaren redenen, zijn we naar Aarde gekomen. En daar ontmoeten we wat we tegenkomen.

Zij, de vluchtelingen, komen gevaar, ellende, uitzichtloosheid tegen. De gevolgen van een oorlog waar de meesten niet voor kozen. En wij? Wij worden geconfronteerd met het feit dat we van al dat leed op de hoogte worden gehouden en dat we geen adequaat antwoord hebben. Wij komen onze beperkingen tegen.

Kunnen we daarmee leven?

© Lenie van Schie, 1 oktober 2020

, , , ,

2 reacties voor Schrijnend (Lenie van Schie)

  1. Winneke 03/10/2020 op 12:34 #

    Tja… Kunnen we daar mee leven. Ik vind dat moeilijk. Weet ook niet hoe. Machteloosheid. Dan dus maar geld doneren en over tot de orde van de dag. Maar, als we dat allemaal doen?

    • Lenie van Schie 03/10/2020 op 13:31 #

      Ha, lieverd, ja het is een enorm dillemma…En als we allemaal van onze overvloed doneren, komen we misschien wel verder…

Geef een reactie