Rust vinden in lawaai (Ingrid Schaafsma – gastschrijver)

Ik probeer de laatste tijd de rust te vinden om te schrijven en ik doe dit graag thuis achter mijn eigen bureau. Omdat er rondom mijn huis veel bouwactiviteiten zijn, is het lastig om de concentratie voor het schrijven te vinden. Ik word veel afgeleid. In deze column zoek ik uit wat ik eraan kan doen om toch de rust te vinden, ondanks de geluidsoverlast.

Lawaai

Ik woon in een dichtbevolkt gebied en al geruime tijd vertoef ik in een dagelijks bouwlawaai. Er wordt vlak naast mijn huis een kolossaal kantoorgebouw duurzaam afgebroken. En duurzaam betekent in dit geval dat het gebouw steen voor steen met pneumatische drilboormachines afgepeld wordt. Naast dat dit lawaai de gehele dag voortduurt is dit niet het enige wat er in mijn omgeving gebeurt. Er moeten ook gas- en waterleidingen vervangen worden. Ook het brengen en halen van de buizen en het overleg van de werklui is soms op een onbegrijpelijk hard geluidsniveau. Tot overmaat van ramp moeten de flats nodig een schilderbeurt hebben en zijn werkmannen bezig de flat in de steigers te zetten. Ze roepen en schreeuwen naar elkaar en alle ziektes en geslachtsdelen komen voorbij. Dan moet de radio zodanig hard dat het lijkt alsof ik een openluchtconcert bijwoon. Het maakt me furieus. Dit is een rustige buurt met uitzicht op veel groen, bomen en een park met vijver. Mensen die bij mij op bezoek komen, merken vaak op hoe rustig het hier is. Wanneer ik buren over de bouwactiviteiten spreek, merk ik dat het geluid ook bij hen ergernis opwekt. Je kunt niet meer goed nadenken wanneer je alleen maar housemuziek hoort en de doffe, doch doordringende, dreun van de pneumatische drilboor. Ik sprak een buurvrouw die spontaan begon te schelden. Zij werkt in nachtdiensten, moet overdag dus slapen en was al heftig tekeer gegaan tegen de werklui. Ze vertelde me dat ze normaal niet scheldt of klaagt. Maar het af en aan rijden van vrachtwagens die iets komen ophalen, ijzerstaven die vallen, vorkheftrucks die voorbijrijden, aggregaten die dag in dag uit aanstaan zorgen ervoor dat je verlangt naar het geluid van de fluitende merel.

Hoe moet je nu omgaan met dit soort lawaai waar je niets aan kan veranderen? Vanuit ons reptielenbrein reageren we primitief. Ik denk dat dit brein als eerste wordt aangesproken wanneer we geconfronteerd worden met oorverdovend lawaai. Er zijn dan grofweg drie manieren waarop je kunt reageren: ik kan een klacht indienen, erop afgaan (fight), het lawaai lijdzaam ondergaan en gaan zitten mokken (freeze) of het huis ontvluchten (flight). Nadat ik boos geworden ben en de betreffende aannemer heb gesproken, kies ik voor het laatste (flight) en ga op vakantie.

Rust

Zo was ik onlangs in Ierland en wat een stilte en rust. Eindeloze vergezichten, natuur en frisse lucht maakten dat ik ook innerlijk tot rust kwam. Ierland is een schitterend land met afwisselende landschappen en vriendelijke bevolking. Met vijf miljoen inwoners is het uiteraard dunbevolkter dan Nederland. En in een park, ook wanneer het in de stad is, zijn er beduidend minder mensen dan hier. Bij mij ontstaat er zo een meer natuurlijke houding. Er is geen haast en de tijd lijkt langzamer te gaan. Zo krijg ik weer ruimte om te luisteren en om mij heen te kijken. Ik hoor de vogeltjes en het ruisen van de wind en ik zie de prachtigste bloemen in het veld.

Aanpassingsvermogen

Ik denk dat wij veel meer als de natuur zijn dan wij weten, dat wij het liefst het tempo van een boom aanhouden; voor alles een tijd. Het hoeft niet zo snel en tijd is maar een afspraak. Soms maken we elkaar gek met vragen als: heb je mijn mailtje ontvangen en mijn appje gelezen.

Dit besef bloeit pas weer bij me op wanneer ik in Ierland ben. Ook daar maak ik zeker wel drukte en lawaai mee. Zo herinner ik me een dag waarop we in de ochtend in Connemara waren, een prachtig gebied vol meren, venen, rotsen, bergen en eilanden, die me terugbracht tot mijn kern. Het was prachtig en ik voelde me als het ware thuis. In de middag gingen we naar een drukke, levendige stad. Het contrast kon niet groter zijn en wat voelde ik mij ineens verloren. Ik wilde de zee zien en de wind voelen, ik wilde de bloemen bekijken en een stukje lopen of gewoon ergens zitten en genieten van het uitzicht. Wat was de betekenis hiervan voor mij? Liet het universum mij iets weten? Ik wandelde met vrienden door die stad en we zagen een treinstation. Het was er niet zo druk en we keken goed rond. Ook zaten we een tijdje op een bankje en keken naar de mensen die langsliepen, bussen en auto’s die voorbijkwamen en langzamerhand raakte ik aan de drukte gewend. Net als de boom die ook in een stad bloeit en groeit, past de natuur zich aan en dus zijn wij als mens ook in staat om ons aan te passen.

Hervinden van evenwicht

Het universum vertelde mij dus dat het niet uitmaakt waar ik ben, dat ik ook in de drukste stad de stilte in mezelf kan ontdekken. Ik was daar immers ook op vakantie en zou weer naar huis terugkeren waar het lawaai nog niet verdwenen was.

Er zijn nu momenten op de dag dat ik er minder last van heb. Ik kan er niet zoveel aan doen; het lawaai blijft, want het werk moet gedaan. Wat ik wel kan doen, is anders reageren. Misschien kan ik contact maken met de werklui en vragen of de radio zachter mag. Daarmee is het nog niet stil geworden, maar heb ik wel effectief iets gedaan aan het aanpassen van mijn omgeving. Maar het kan ook gewoon lastig zijn natuurlijk. Dan wil ik schelden, mokken of gewoon de stilte opzoeken. Zoals ik in Ierland de rust en de stilte vond, zelfs in die drukke stad. Ik denk terug aan het moment van de heftige overgang van natuur en rust naar de levendigheid van de stad en dat ik zelfs daar het evenwicht toch weer terug vond. Door die ervaring in mijn database te hebben, kan ik hierop teruggrijpen. Dat helpt mij om steeds weer in het lawaai de rust terug te vinden.

© Ingrid Schaafsma, 1 augustus 2018

Tip:

Als je de column met anderen op Facebook wilt delen, klik dan op ‘Pagina leuk vinden’, helemaal onderaan in de voettekst.

,

1 Reactie Rust vinden in lawaai (Ingrid Schaafsma – gastschrijver)

  1. Annette de Rijcke 05/08/2018 op 12:57 #

    Goed gedaan, Ingrid! 👍
    Mooi dat je een vakantie-ervaring zo nuttig kunt gebruiken in je dagelijkse leven.

    Een hartelijke groet,

    Annette de Rijcke

Geef een reactie

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!