Redactioneel (1 juli 2017)

Ons collectief

Zoals de trouwe lezers hebben ontdekt, is er de afgelopen maanden het een en ander verschoven in ons collectief. Voor een aantal onder ons was het schrijven van een maandelijkse column toch niet ‘hun ding’. Voor anderen werd de druk te groot om elke maand wat te produceren.
Het vraagt ook veel en soms lukt het niet om de tijd en de energie vrij te maken om opnieuw te voldoen aan onze eigen verwachting. Want dat is het natuurlijk wel: we hebben zelf ons voorgehouden dit te schrijven en afspraak is afspraak…

Op onze tweede schrijversbijeenkomst begin juni zitten we dan ook niet aan een grote tafel met daarop gebak en veel gepraat en gelach. Nu ontmoeten we elkaar op station Utrecht, wandelen we  de binnenstad in en zitten we even later met vieren (twee medeschrijvers waren verhinderd) aan een tafeltje in café Olivier op de Mariaplaats.

Zes columnisten zijn er overgebleven en we hebben ons opnieuw gecommitteerd. Onder ons zessen is geen gebrek aan enthousiasme, geen teleurstelling ook. Er is nieuw elan en al pratend aan dat tafeltje over onze passie en waarom we dit ook alweer doen, gaat alles opnieuw stromen.

We bespreken ook de zakelijke dingen, de website en wat het ons kost om zo’n ding in de lucht te houden en de functie van de coöperatieve vereniging. Er moet ook een nieuwe penningmeester komen. We komen eruit; verdelen de administratieve taken onder ons vieren.

En er komt een kort redactioneel, om de beurt door enkelen van ons geschreven. Met een redactioneel kunnen we jullie, onze lezers, op de hoogte te houden van het wel en wee van het collectief. Tenslotte schrijven we over onze eigen ervaringen, gedachten, onze levensvisie. En we kunnen hier ook iets kwijt over de inhoud van de columns.

Wat vind je in de columns van deze maand?

Chris is gefascineerd door de ogen van de kleine kinderen; hun openheid en diepte. En hij geeft in zijn column ook een tip, gebaseerd op ervaringen.

Jolanda vertelt over haar huwelijk en het geheim van een duurzame relatie. Ze kwam terug op haar uitspraak: “Je hoeft mij niet ten huwelijk te vragen, hoor, want ik zeg toch ‘nee’, trouwen daar doe ik niet aan,” en vroeg haar man ten huwelijk.

Frederike schrijft over de betekenis van de kunst voor de ziel van ons mensen. Gebaseerd op het boek ‘Kunst als therapie’ van Alain de Botton en John Armstrong, beschrijft ze drie beperkingen van ons mensen: vergeten, wanhoop en onbewustheid en geeft ze aan hoe kunst deze kan transformeren in herinneren, hoop en zelfinzicht.

Jeroen (Gerome) zit nog steeds in zijn time-out waar hij dan vervolgens een prachtig verhaal over schrijft. Over vallen in de leegte van het niets en over de negen in het enneagram, door Almaas ‘Sacrale Liefde’ genoemd.

Dirk’s bijdrage is er nog niet als ik dit redactioneel schrijf. Misschien komt hij wel of niet. Of toch….. Dat is Dirk’s bijdrage, dat je het nooit weet. Het is het Onverwachte.

Mijn column gaat over de afhankelijkheidsverklaring. Het woord is een vondst van auteur en theatermaakster Rebekka de Wit en is overgenomen door De Correspondent. We beseffen niet half hoe afhankelijk we eigenlijk zijn van elkaar, van de wereld om ons heen… Maar tast dat onze autonomie aan, of wordt die er juist door versterkt?

En er is een extra column, een korte, over de innerlijke criticus, die innerlijke en intieme relatie die we allemaal met hem/haar hebben en waar we wel vanaf willen. Ik geef cursussen over deze innerlijke stem die ons het leven zuur kan maken.

Ik wens jullie veel leesplezier toe en een heel mooie zomermaand.

Lenie van Schie, 1 juli 2017

Nog geen reacties.

Geef een reactie

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!