Redactioneel september 2019 – Stilstaan

Stilstaan

In het redactioneel proberen we de lijn te vatten die in de bijdragen naar voren komt. Dat is altijd achteraf. We plannen het nooit. Na het lezen van al deze bijdragen komt het woord: Stilstaan bij me op. We staan stil bij wat zich aan ons voordoet, in ons aandient. Wat dat is, is verschillend. Het zijn subtiele ervaringen, schokkende inzichten, stormachtige confrontaties, intense ontmoetingen, romantische ontdekkingen. In het woord ‘stilstaan’ zit het woord stilte die ontstaat op het moment waarop je stil staat. Hieronder in het kort een bijdrage van alle auteurs. Ik wens jullie veel leesplezier.

Chiara schrijft over rechten en onrechtvaardigheid. Het speelt in de wijk, op het werk maar ook in haar eigen huis. Bestaat er zoiets als ‘gewoonterecht?’ Sommigen vinden dat je rechten ontleent aan het feit dat je ergens al lang woont, aan dat je de oudste bent of een senior medewerker. Maar gaat het hier niet gewoon over Macht?

Geert schrijft over Zijn en niet Zijn. De titel, Fingers crossed, lijkt slechts een aanleiding die leidt tot een contemplatieve bespiegeling waarin zonlicht en wind, warmte en koelte, gister en morgen, samen vloeien in een sfeer van tederheid en subtiliteit. Ontroerend.

Chris schrijft over zijn inzicht over arrogantie en onvermogen. Hij heeft een hekel aan arrogante mensen maar ontdekt met een schok hoe arrogant hij in feite zelf is met zijn oordelen. Je identificeren met je onvermogen, wat meer zijn stijl is, blijkt een arrogante kern te hebben. En de kern van arrogantie blijkt onvermogen te bevatten

Lenie was nog op reis en schrijft over haar ervaringen in de kathedraal van Chartres. Hier ontmoette ze de Zwarte Madonna met Kind, die zonder kroon en met open ogen, haar indringend aankijkt. Ze opent zich voor deze kracht en als ze het labyrint loopt, ontmoet ze in het centrum  diepe zwarte stilte.

Jolanda ziet hoe juist bij storm levenskunst een appèl op haar doet: “Soms zijn er van die momenten dat alles samen lijkt te komen. Zowel ten goede als ten kwade. Het leeghalen van het ouderlijk huis met de nodige emoties, kapotte apparatuur, seizoensarbeid en dagelijkse beslommeringen. Een ongekende storm raast door je leven. Hoe voorkom je dat je in de stress schiet?”

Dirk schrijft over het leven, dat geen kunst is maar energie. Energie die mensen samenbrengt in een huwelijk, die doet versmelten. En als het ergens romantisch kan zijn, dan is het hier. Energie van samengaan die de kernkracht is achter elke evolutie.

‘Ik droomde dat ik langzaam leefde, langzamer dan de oudste steen…’ Het zijn regels uit een gedicht van Vasalis dat Gerome voor ons heeft uitgezocht.

© Lenie van Schie, 1 september 2019

Nog geen reacties.

Geef een reactie