Redactioneel oktober 2020 – Hart hebben

Laat ik dit redactioneel beginnen met het hart. En dan heb ik het over het orgaan.

Het hart in de foetus – zo lees ik in de column van Chiara – klopt al voordat er één hersencel is aangelegd. Als je dat tot je door laat dringen,  dan is het niet vreemd dat we spreken over hart hebben voor mensen. 

Iets dergelijks blijkt helaas niet uit de deal die gesloten werd over het opnemen van vluchtelingen. Dat wordt nog schrijnender als we geconfronteerd worden met de verschillen tussen het lot van de vluchtelingen en het klagen over corona-maatregelen. Lenie is daardoor geraakt en vraagt zich af hoe we dit kunnen oplossen.

Yoyo komt haar daarbij te hulp met haar column over Levensdrift – levenslust – levensvreugde –levenskunst. Het leven – zo laat ze zien – laat zich niet tegenhouden, niet door tegenslag of ziekte. Het is oerkracht die ons verder drijft, naar levenslust en levensvreugde. Daar voorbij, belanden we bij levenskunst en leven dat voorbij de dood gaat.

Dat kan Dirk helpen in zijn dilemma. Hij eet graag kip, een vriendin heeft haantjes over, voortgekomen uit  de eieren van een kip die zich had verstopt. De hond had er al één te pakken. Durft hij er zelf ook één te slachten? Uiteindelijk zijn ze toch voor het slachtmes.

Dat orgaan in onze borstholte, gaat zelfs buiten het lichaam door met kloppen. En het kan de 1,5 meter afstand overbruggen die met verwijten – zo overpeinst Geert op een bankje nabij de Kabroekse beek – alleen maar groter wordt.

Jolanda‘s hart lijdt als ze de klimaatveranderingen ziet, de stromen vluchtelingen die dat nu al brengt, en een mondiale overheid die te weinig doet. Mediterend in de zon, kan ze dat wel een beetje van zich af laten glijden.

Te midden van dit alles schrijft Chris over stilte in de Franse Alpen waar hij onlangs is geweest. Een stilte die de tijd opslokt en die hem de natuur als puur bewustzijn doet ervaren. Ook dat is werkelijkheid.

Ook bij Gerome vervliegt de tijd, en bij hem ook de ruimte als hij naar Vive kijkt door de bril van betekenisloosheid. Als hij dan aan Vive denkt, is er alleen nog het zingende geluid van een merel in vroege ochtendzon.

(c) Lenie van Schie, 1 oktober 2020

, ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie