Redactioneel (1 september 2017)

De vakantieperiode is voor de meesten voorbij. In mijn omgeving hoor ik dat mensen blij zijn om weer terug te zijn in hun eigen huis. In de weekendbijlage van de Trouw las ik onder de titel ‘Eindelijk thuis’, een verhaal van Iris Hannema, reisschrijfster. Na tien jaar alleen maar op reis te zijn geweest, is ze neergestreken in een eigen huis, samen met geliefde en hond. Zij komt, zo lees, nu voor het eerst echt thuis.

Ook ik ben blij om weer thuis te zijn, maar ik had gemakkelijk nog enkele weken of maanden onderweg kunnen zijn. Ooit reisde ik in mijn kleine campertje een half jaar lang door Engeland, Schotland, de Orkneys en de Shetlands. En ik wilde niet meer naar huis. Ik kom thuis op mijn reizen, in mijn eentje door de natuur, in leeg landschap, verre wolkenluchten in de ruimte.

Edoch, sinds tien jaar, sinds ik woon op een plek die echt helemaal goed is, sinds die tijd, kom ik ook thuis in mijn eigen huis, in de tuin, in mijn bed en geniet ik bovenmatig van het ochtendkopje koffie dat het apparaat voor me maakt. Mijn huis en tuin zijn blij dat ik er weer ben en in mijn bed, onder het genot van dat kopje koffie, heb ik mijn column voor deze maand geschreven.

Om daar maar mee te beginnen: Mijn column gaat over mijn reis naar Noorwegen waar mijn verbinding met Aarde zich heeft verdiept. Ik heb zelfs mijn column deels laten schrijven door Urd, een van de drie schikgodinnen in de Godenwereld van de Vikingen. Ze is de oudste, ze bewaakt de bron van het leven en ons lot ligt in haar handen.

Chris was in Ierland waar hij diep onder de indruk raakte van het uitzicht vanaf de westkust, de hoge kliffen, de immense ruimte en leegte en de diepte die hij daar ervoer. De bron van ontzag lag hier in dit weidse uitzicht.

Jolanda houdt het dichter bij huis, althans dat lijkt zo op het eerste gezicht. Zij ging naar België. Maar de reis die ze maakte in haar Vipassana meditatieweek krijgt de omvang van een wereldreis door haar innerlijk leven.

Gerome heeft op de televisie het programma ‘Zomergasten’ gevolgd. Hij beschrijft zijn ontmoeting met Wim Opbrouck, die een pleidooi houdt voor de poëzie. Voor Gerome heeft poëzie een opende en helende werking op hem en hij eindigt met een gedicht van Maria Vasalis over – hoe kan het anders – Tijd. Zijn beleving van de poëzie sluit aan bij de column van Frederike.

Frederike is de enige die zich waagt aan een vooruitblik. Zij kijkt vooruit naar de komende herfst. En dan doelt ze niet alleen op het jaargetijde, maar neemt ze en passant de herfst van het leven mee. In haar derde deel over kunst als gereedschap beschrijft ze de bijdrage die de beleving van kunstzinnige uitingen kan bieden om in de herfst van het leven dicht bij jezelf te zijn.

Ik wens jullie veel leesplezier toe.

© Lenie van Schie, 1 september 2017

Nog geen reacties.

Geef een reactie

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!