Redactioneel juni 2021 Laten gaan en verwonderen

De lente is losgebarsten en ik zag die uitbarsting al jaren niet zo uitbundig. Alsof ze na het aarzelend begin iets goed moest maken. Al het water dat in de koude meimaand naar beneden viel, heeft de grond verzadigd en de planten blijken er blij mee te zijn. Mijn regelmatig terugkerende teleurstelling over een koude, natte, grijze meimaand die maar voortduurde, valt hiermee weg. Ze verdwijnt volledig als ik mijn vriendin in California hoor: voortdurende droogte, alles is daar al bruin.

Het is een uitdaging, een voortdurende uitdaging om te laten gaan, om al het vasthouden ook telkens weer te laten vieren. Al die voorkeuren op te geven om zo open te kunnen staan voor de verwondering. En we lezen over het loslaten, over overgave en verwondering in alle columns die de afgelopen periode op de site zijn verschenen. Verwondering bij Chris over identiteit, bij Dirk over de specht, Chiara die nu dicht bij zee kan zijn, Jolanda die zich op haar ziekbed bij de Etrusken waant, Yoyo die van de ene activiteit van de dag verglijdt in de volgende en Lenie verwondert zich over de schoonheid van afstervend leven, zo zien we in haar foto’s.

Chris nodigt ons uit voor een experiment: Stel je voor dat je niet de achternaam van je vader maar die van je moeder zou hebben. Wat doet dat met je? Mij werd onmiddellijk duidelijk hoezeer mijn identiteit verbonden is met mijn achternaam. Een interessante ontdekking.

Dirk ging er in die weelderige natuur op uit en had een ontmoeting met een specht.

Chiara onderzoekt hoever je regie kunt voeren over je eigen leven. Je kunt die zomaar verliezen, dus laten we – haar pleidooi – daar waar we hem wel hebben respectvol blijven naar elkaar. En stoppen met die ene vraag te stellen: ‘Ben jij al gevaccineerd’, alsof die de weg opent naar het paradijs.

Jolanda ligt ziek op de bank, maar is ze daar wel?  Wegdromend op de muziek van die ene cd zit ze aan een meer in Zwitserland, of is ze in de auto op weg naar de Etrusken.

Yoyo beschrijft een dag uit haar leven, telkens opnieuw onderzoekt ze haar behoeften en verwondert zich erover dat die zich zo gemakkelijk laten vervullen.

Lenie schrijft over de cirkelgang van het leven. Hoe is het als we die kunnen, als we die durven, omarmen? Als we mee kunnen stromen met de natuurlijke beweging zonder vast te houden aan iets dat al voorbij is?

Op de valreep publiceert Geert nog zijn column. Ja hier is ook verwondering: over de kievieten! op de website.

En omdat ik, Lenie, het niet kon laten: Aandacht voor de berichten over het terugbrengen van de CO2 uitstoot. De energiebedrijven moeten gaan vergroenen en de aandeelhouders lijken die doorbraak te ondersteunen! Het roept verwondering bij me op en het maakt me blij!

Lenie van Schie, 6 juni 2021

 

, , , ,

Reacties gesloten.