Redactioneel juni 2018, Verbinding

De strakblauwe lucht verandert in donkergrijs met spatjes regen gedurende mijn treinreis van Meppel naar Utrecht, waar we met onze schrijversclub onze tweejaarlijkse bijeenkomst hebben. We zijn er deze keer allemaal bij en op tafel ligt onder andere het werk van drie nieuwe gastschrijvers.
De sfeer is geanimeerd. We delen onze gevoelens over de voortgang van ons schrijfproject. Zowel onze individuele bijdragen als de hele gang van zaken houden we tegen het licht. En dan die cruciale vraag: ‘Hoeveel worden we eigenlijk gelezen?’ Schrijven is fijn en boeiend in zichzelf, maar de schrijver wil de lezer bereiken, wil verbinden. Hoe doe je dat? Onvermijdelijk komen we uit bij de sociale media. Hoe zet je die beter in? We spreken over liken en delen en eigenlijk gaat dat allemaal over verbinding.

Wat verbindt ons in dit project? Levenskunst, onze gemene deler, blijkt een groot gebied te beslaan. In dit grote thema bestrijken we allemaal een specifiek terrein. Soms is de levenskunst van alle dag – hoe om te gaan met onze dagelijkse werkelijkheid – interessanter dan het thema waar we ooit voor kozen en krijgt de beschrijving van persoonlijke confrontaties voorrang. Zo blijven we ook dicht bij onszelf.
Zou het ook mogelijk zijn om meer thematisch te werken, vraagt een van ons? Om meer synergie tussen de verschillende taartpunten te krijgen? Zouden we dan meer lezers krijgen?
Soms is die synergie er spontaan, blijken er tussen onderlinge, individueel geschreven stukjes, verbanden te bestaan zonder dat we daar van tevoren op hadden gefocust. Degene die het redactioneel schrijft kan dat dan in het redactioneel benadrukken. Andere thema’s zijn zo ruim, dat ze altijd wel in de columns terug te vinden zijn.

Verbinding is zo’n thema en het is actueel. We lezen over de participatie samenleving, over burenhulp, buurtzorg, mantelzorg, straatfeesten. Via e-mail krijgen we tal van mondiale acties binnen die een appèl doen op steun, financieel of anderszins. Die ons vragen onze stem uit te spreken tegen apartheid en tegen de macht van multinationals, die geld belangrijk vinden dan het milieu en het welzijn van onze medeburgers. Verbinding en maatschappelijke verantwoordelijkheid zijn in. We wordt ons bewust van groeiende eenzaamheid en gevoel van zinloosheid onder velen. Het is voor ons mensen belangrijk om betekenis te hebben, om iets bij te dragen, om zinvol voor anderen te zijn.

Het denken in termen van scheiding kent een lange geschiedenis. Scheiding heeft ervoor gezorgd dat we onze individualiteit ontdekten en verder ontwikkelden. Het denken, dat in dit hele proces een centrale rol speelde, heeft het mogelijk gemaakt om afstand te nemen en te reflecteren. Ook de technologische en wetenschappelijke ontwikkeling danken we aan dit scheidingsgericht denken. Maar we betalen, zoals inmiddels duidelijk is geworden, hier een hoge prijs voor. Groei heeft beide nodig, zowel scheiding als verbinding.

Verbinding heb ik in dit redactioneel tot thema gemaakt. Waar zie ik, in de columns van onze auteurs het element verbinding terugkomen?

Laten we beginnen met Chris. Als iemand een verbindende persoon is in onze schrijfgroep, dan is hij dat wel. Hij verzorgt de website, legt elke maand de laatste hand aan de publicatie van de columns en zorgt ervoor dat het redactioneel als nieuwsbrief wordt verstuurd. Hij doet de administratie en bereidt onze bijeenkomsten voor. Zonder Chris was er geen schrijverscollectief. Zijn columns ademen die verbinding ook uit. Helaas is er deze maand geen column van hem. Hij gaat einde van de week op vakantie en zijn bureau ligt nog vol met ‘to do’ lijstjes.

Frederike schrijft over leegte: ‘Na mijn stukje van vorige maand (Bewaren of wegdoen) bleef het aspect leegte in mijn hoofd hangen. Tegelijkertijd zou ik weer aan de slag voor een volgende column. Dat lukte me niet. Ik kwam niet verder dan het woord leegte. Ik meende geen inspiratie te hebben, werd onrustig. Had ik soms een writer’s block? In de column ga ik in op de aspecten leegte en inspiratie en ik pas de methode van ‘The Work’ van Byron Katie toe op mijn gedachte over een writer’s block. En ze ontdekt iets over scheiding en verbinding, ontdekt hoe gedachten haar blokkeerden en dat inzicht bracht haar terug in verbinding. 

Jeroen (Gerome) schrijft over tijd als economisch pressiemiddel. Hoe het mensen kapot kan maken. Hier zien we hoe scheiding werkt. Hoe we vervreemd raken van het leven zelf als de economie ons leven beheerst. We lezen het effect van het ontbreken van verbinding.

Lenie is nog steeds op reis in Noorwegen. ‘Wordt dat niet een beetje saai’, wordt er gevraagd? Iemand merkt op dat de verstilling in mijn stukjes zo mooi is en dat het fijn is om mee te reizen. Maar het mag ook wel een keer klaar zijn. Dat is het ook bijna. Nog twee columns en die gaan over de Sámi, de eerste bewoners van het grote gebied in het verre noorden. De Sámi denken niet na  over levenskust, ze leven het in verbinding met aarde en hun geestenwereld, met de natuur en hun dieren. En landsgrenzen bestaan voor hen niet.

Een van onze nieuwe gastschrijvers is Ingrid Schaafsma. Ze is trainer en coach en heeft veel ervaring in het voortgezet onderwijs en arbeidsbemiddeling. Ze is heeft een talenknobbel: ze is werkzaam als docent Duits en Engels en is vertaler.
Ze neemt ons in haar column mee in een persoonlijke ervaring waarin ze, door een opmerking van een artiest als ze een handtekening vraagt, van haar stuk wordt gebracht. We zien hoe ze, door deze ervaring, haar verbinding met zichzelf, met haar vanzelfsprekende zelfvertrouwen, verliest. Ze komt terecht in een innerlijke scheiding en wordt een klein, onzeker meisje. Ingrid werkt deze ervaring uit aan de hand van de Transactionele Analyse, waarin ze een 3jarige training heeft gevolgd.

Iwanjka Geerdink is onze andere gastschrijver. Iwanjka is een van de kernleden van de stichting Positieve nooD, die ervan uitgaat dat trauma de wortel is van elke stoornis. Zijn boek ‘Diagnose Klem’, is ontstaan uit zijn eigen ervaringen met de psychiatrie. Hij hekelt in dit boek de diagnostiek en het denken in termen van ziektebeelden. Zijn levensmotto is: ‘crisis als kans’: hoe zet je pijnlijke ervaringen om in iets positiefs.
In 2008 belandde Iwanjka Geerdink in een burn-out, gelijktijdig met de mondiale financiële crisis. Ook hier gebruikt hij deze ervaring ten goede. Hij wil de mensheid trachten te behoeden voor een volgende financiële crisis en hij ontwikkelde zijn eigen systeem. Hij lijkt een echte nieuwe tijdsdenker, iemand die voortdurend zoekt naar verbinding. De titel van zijn column: ‘Kunnen wij leven zonder schuld en rente?’

Jolanda buigt zich over de vraag:  ‘Wat maakt ons leven tot een gelukkig leven?’ Is dat geld? Is dat veel werk, waarmee we een goed inkomen kunnen verwerven om dan veel spullen te kunnen kopen? Economie lijkt de kern van geluk te zijn, maar recent onderzoek naar de relatie tussen geld en welzijn laat een heel ander plaatje zien. Een boeiende column die verband legt tussen verleden, heden en een mogelijke toekomst. Een toekomst waarin verbinding weer een belangrijk aspect wordt in het leven. Jolanda leeft dat al.

Dirk’s verhaal leest, zoals vaker als poëzie. Hier zet hij het beeld neer van de spirituele mens op de top van de berg, het liefst alleen. Maar, ontdekt hij, we zijn ook zo samen, zo met elkaar.

Een mooi beeld om dit verhaal over verbinding mee te eindigen.

© Lenie van Schie, 1 juni 2018

1 Reactie Redactioneel juni 2018, Verbinding

  1. Jolanda Verburg 01/06/2018 op 12:35 #

    Hallo Lenie,
    Wat een schitterende redactioneel heb je geschreven!
    De keuze voor een thema komt de kwaliteit ten goede.
    Aan mij de uitdaging om de komende maand ook een mooi thema te vatten voor de redactioneel om de stukken aan elkaar te rijgen.
    Liefs, Jolanda

Geef een reactie