Redactioneel juli 2018, Vergankelijkheid van het leven

De verwondering over de vergankelijkheid van het leven vormt deze maand de rode draad door de verschillende columns van de Vive schrijvers.

Soms kijken wij met weemoed terug op ons eigen leven dat voorbij glijdt terwijl de wereld om ons heen verandert. Familieleden vallen weg. Kleinkinderen nemen de plaats in van de kinderen. Volkeren als de Sámi verdwijnen omdat ze assimileren in de massa. De kleinschaligheid van het platteland is verworden tot grootschalige mechanistische bedrijvigheid. En waarom moet in hemelsnaam een voetbalwedstrijd in twee maal vijfenveertig minuten worden beslist?

Frederike verwondert zich over het leven door de aanwezigheid van haar kleinkind. De kleine man is er weer, amper 10 maanden oud. Zij ervaart de vreugde van de kleine wereldwondertjes die zo af en toe aan haar zorg worden toevertrouwd, wat haar terugvoert naar haar tijd als opvoeder. Aan de hand van het werk van Byron Katie laat zij zien waar de leermomenten zitten voor zowel ouders als grootouders.

In poëtische bewoordingen verwondert Dirk zich over de angsten in onszelf over de strijd om het bestaan. Ons instinct verzet zich met al zijn levenskracht tegen de beweging in de richting naar ons einde. Een bestaan dat, volgens hem, wiskundig exact voor de helft uit neergang bestaat.

Deze maand is Ingrid Schaafsma opnieuw onze gastschrijver. Ze schrijft over de klok in haar ouderlijk huis, als de constante in een situatie waarin de vergankelijkheid van het leven onontkoombaar is. En hoe die klok tenslotte haar een gevoel van thuiskomen geeft.

Dit keer levert ook Carla Dielen als gastschrijver een bijdrage. In haar column raakt zij in verhitte discussies verstrikt tussen culturen, geloven en oorlog en vrede. En dat alles tijdens de damesdag in de sauna. Daar op een plek waar je rust en verstilling verwacht worden plots pijnlijke vragen gesteld waardoor tegenstellingen en wonden zichtbaar worden. Uiteindelijk blijkt er ook ruimte voor verbinding en respect en wordt de soep niet zo heet gegeten als opgediend.

In haar vorige column vertelde Lenie over haar reis naar Noorwegen en haar zoektocht naar de Sámi. Die heeft ze gevonden in het meest noordelijke puntje van Europa. In deze column, haar laatste over haar reis naar het noorden, schrijft ze over haar ontmoeting met de Sámi. Een nagenoeg verdwenen volk dat een geheel eigen cultuur heeft nagelaten. Ze mijmert over het fenomeen dat wij mensen betekenis geven aan de dingen om ons heen, zodat wij houvast hebben in het leven.

De verwondering over het leven op het platteland wordt met enige weemoed verwoord door Jolanda. De hooitijd brengt haar terug naar de tijden van weleer. Daar waar nu grote machines over tientallen hectaren razen werd vroeger de saamhorigheid vergroot door het gezamenlijke handmatige werk op het platteland. Maar de kleinschaligheid bestaat nog steeds, zoals ze zelf laat zien.

In de leeglopende agenda aan het begin van de zomer ziet Gerome zijn kans schoon om even een stapje terug te doen en als voetballiefhebber zijn graantje mee te pikken. Ondanks de afwezigheid van Nederland op het WK voetbal verwondert deze voetballiefhebber zich over de factor tijd van het spel.

Omdat Chris nog op vakantie is deze maand geen schrijverij van hem.

Wij wensen je als lezer net zoveel genoegen aan het deelgenoot worden van onze hersenspinsels als wij genieten van het verwoorden ervan. Onze schrijverij zet je wellicht ook aan tot nadenken over de vergankelijkheid van het bestaan. Mocht je jouw reactie kenbaar willen maken dan kan dat onderaan deze redactioneel. Wij vinden het fijn te weten wat je ervan vindt.

© Jolanda Verburg, 1 juli 2018

, , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie