Redactioneel (1 november 2017)

Het leven is niet altijd mooi. Maar het is de kunst van het leven om er wat van te maken. Nu de herfst zich in al haar glorie laat zien kunnen wij troost vinden in de natuur en ontdekken dat het leven vele (emotionele) gezichten kent.

Alle schrijvers van Vive Levenskunst zijn iedere maand vrij in de keuze voor hun column. Hoe opmerkelijk is het dat regelmatig zelfgekozen thema’s bij meer schrijvers naar voren komen? Deze maand is vooral aandacht voor ‘geluk’. Chris vraagt zich af wat de bron van geluk is. Na een eigen onderzoek volgde een boek, waarin hij concludeert dat geluk een ego-loze staat is en zeker niet gevonden wordt in materiële zaken. Geluk is leven in het NU, leidt tot persoonlijke vrijheid en zit in kleine dingen.

Frederiek bekijkt de emotie die bij geluk een rol speelt. Zij doet dat aan de hand van het boek ‘Gepaste emotie’ van Mariëtte Baander, die concludeert dat respect voor ons eigen gevoelsleven gepaard gaat met respect voor de belevingswereld van ander, zonder er een oordeel over te vellen. Via sport of gedeelde rouwbeleving laten wij steeds vaker zien dat onze samenleving in staat is meer en meer emotie te laten zien. Een mooie constatering en een nieuwe fase na een tijdperk van geslotenheid vanuit onze calvinistische achtergrond, lijkt mij.

Zelf probeer ik de zelfgekozen dood van een dierbare vriendin een plek te geven. Met behulp van ‘het Tibetaanse boek van leven en sterven’ van Sogyal Rinpoche, probeer ik haar aan gene zijde te bereiken en hulp te bieden. In een emotionele meditatie tref ik haar en vind ik troost en loutering in een weldadige omarming.

Mijn ontmoeting met mijn overleden vriendin laat zien dat tijd en ruimte ontbreken, een constatering waar Gerome op filosofische wijze in zijn column verder over uitweidt. Paradigma-veranderingen worden vaak met hoongelach beantwoord, gevolgd door verzet om na verloop van tijd als waarheid te worden omarmd. Hij komt tot het besef dat de tijd onbeweeglijk is en je al gearriveerd bent en dus niet meer hoeft te vertrekken.

Lenie laat zich door de gedachte van Gerome niet tegenhouden en gaat weer op reis. Met haar camper en fototoestel op de ferry naar Noorwegen, ervaart zij frisheid, vitaliteit en nieuw leven. De oneindige schoonheid van het land van Urd verandert van plattegrond in driedimensionale vergezichten en voert haar terug naar mooie en minder mooie momenten uit haar kindertijd.

Wat de impact is van een geliefde die zelf uit het leven stapt blijft mensen bezighouden. Dirk vervat het onbeschrijfelijke in de hartverscheurende woorden: “Wat is liever dan de leegte….”

In een paar columns komt het thema van verbinding en verwantschap naar voren. Gerome schrijft hier iets over in zijn bijdrage over zielsverwanten en zielscontracten. En doet daarbij een oproep aan jou als lezers om jouw ervaringen hiermee op deze site te delen.

Geniet van de verschillende overpeinzingen van de schrijvers en vind de vele overeenkomsten.
Ook vergezichten over de kunst van het leven? Schrijf een keer mee als gastcolumnist!

© Jolanda Verburg, 1 november 2017

Tip:

Geef een reactie, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

Nog geen reacties.

Geef een reactie