Redactioneel (1 augustus 2017)

Alweer een jaar onderweg schrijvend over levenskunst.

Vakantietijd

Voor ieder van ons heeft levenskunst een andere betekenis en invalshoek, zoals u als trouwe lezer heeft kunnen ervaren. Het is boeiend om iedere maand iets te schrijven vanuit de eigen belevingswereld met in het achterhoofd een bijdrage leveren aan wat levenskunst zou kunnen zijn. Ieder vanuit zijn of haar eigen stijl van schrijven. Hierdoor ontstaat een palet aan kleur en nuance, met de nodige raakvlakken, die het onderwerp levenskunst aanvult en verfijnt.

Wellicht volgt u ons vanaf de start, misschien bent u later aangehaakt. Maar ergens hebben wij uw nieuwsgierigheid gewekt waardoor u ons blijft volgen. Dat verheugt ons. Wij zijn nu een jaar onderweg, hetgeen al veel verschillende verhalen heeft opgeleverd. In deze zomermaand treffen de schrijvers elkaar niet. Allemaal nemen wij deze periode de tijd om op reis te gaan, de zinnen te verzetten, andere mensen te ontmoeten, ons huis en onze tuin weer eens grondig onder handen te nemen, te reflecteren en ons voor te bereiden op weer een nieuw jaar aan verhalen.

Wat leest u deze maand

Chris schrijft over het gesloten hart en het wij-zij denken als de bron van extremisme. Het gesloten hart waardoor mensen van hun menselijkheid zijn afgesneden. Terwijl juist de verbinding van hart tot hart het meest wezenlijke is dat ons tot mensen maakt.

Is niet de reis net zo belangrijk als de bestemming? Lenie op weg naar Denemarken loopt hopeloos vast in een Duitse file. Maar de bestemming was het wachten meer dan waard. Negen wijze vrouwen op pelgrimstocht op zoek naar kracht, spiritualiteit, verbondenheid en innerlijk weten.

Gerome treedt in zijn mijmering binnen in een leeg huis, waarvan de muren nog niet concreet zijn en de ramen wagenwijd openstaan. Waarna hij een ode brengt aan de levenskunstenaar pur sang: Toon Hermans. Wie is er niet groot geworden met zijn levenskunst? Om vervolgens weer de tijd te pakken.

Zelf schrijf ik over de kracht van de natuur, waardoor ik mij gelukkig voel, de stress achter mij kan laten en dicht bij mijzelf kan blijven. Hetgeen ik iedereen toewens en vooral het laatste kind in het bos dat op termijn niet meer buiten komt, omdat er geen stopcontacten in het bos zijn.

De helende werking van de natuur inspireert Frederike in haar bespiegeling, waarin Goethe zich afvroeg of hij door de natuur of de cultuur zo veel van Italië hield. Zij concludeert dat de Middellandse Zee op alle noorderlingen een enorme aantrekkingskracht uitoefent, vandaar dat zij daar vaak te vinden is. En als we om welke reden dan ook niet de natuur in kunnen, dan is er altijd nog de kunst als medicijn die onze verbondenheid met de natuur benadrukt.

Uw reactie op wat wij vertellen vinden wij fijn. Dus laat van u horen. En wilt u zelf uw licht laten schijnen op het brede spectrum van de levenskunst dan nodigen wij u van hart uit als gastschrijver om met ons mee te schrijven.

© Jolanda Verburg, 1 augustus 2017

Nog geen reacties.

Geef een reactie

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!