Redactioneel februari 2019, nieuwe gastcolumnisten

De afgelopen drie jaar zijn wij, Vive-columnisten, als een geheel de som van de delen is, al schrijvende bezig geweest om een aandachtsveld op te bouwen. Daarbij stonden we vaak juist bij die momenten stil, die nogal eens verloren dreigen te gaan door de snelheid van het leven.

Als je energie met elkaar opbouwt kun je dat vergelijken met een musicus die zijn instrument stemt. Er ontstaan trillingen, er vinden geluidgolven plaats, die uiteindelijk in toonsoort tot verklanking komen. Totdat de octaaf – de interval tussen twee tonen, waarvan de frequentie van de tweede toon precies het dubbele, of de helft van die van de eerste is – begint door te klinken. Zo kloppen er nu gastcolumnisten op de Vive-deur, die met ons mee willen schrijven. Dit jaar 2019 staat dan ook in het teken van een Vive-cirkel van nieuwe gastcolumnisten.

De afgelopen maand heeft de eerste nieuwe gastcolumnist Ton Roumen een inspirerende column geschreven over de relatie tussen een grootse visie en levensvragen – wie geeft het antwoord? ‘Ik zou wensen dat ik wist wat ik met mijn leven wil’. Het antwoord ligt zelden in een grootse visie, maar begint vaak met iets heel simpels, aldus Ton.

Deze maand betreden drie nieuwe gastcolumnisten ons Vive-platform:
Janet Kunst schrijft over innerlijke ruimte afbakenen. Hoe kun je autonoom en authentiek blijven als je jouw leefruimte deelt met anderen? Is het nodig om je persoonlijke ruimte af te bakenen, te beschermen en te bewaken? Of bestaat dit vooral in je gedachten?

Anja Tekelenburg heeft afgelopen zomer op IJsland rondgereden. In IJsland gelooft een groot deel van de bevolking in elfen en trollen. Terwijl ze door het landschap rijdt, begrijpt ze dat en voelt ze zich als gevoelig mens en natuurcoach daar sterk mee verbonden.

Geert van den Munckhof schrijft over tranen bij het afscheid van zijn zoon die voor een half jaar naar Noorwegen vertrekt. Je laat iets van jezelf achter als je vertrekt, op welk uur en vanaf welke plek dan ook. Het gemis wordt daardoor verzacht. Voor een deel door de tijd, maar voorál door wat je achterlaat.

Van de vaste schrijvers gaat Jolanda’s column over de kracht van kwetsbaarheid. Nederland is een waterland, mooi maar kwetsbaar. Laaggelegen in een delta, waar het water ieder moment de baas kan zijn over het land, voelen wij ons veilig. Wij hebben van een zwakte onze kracht gemaakt.

Lenie schrijft over het keurmerk. Ooit in haar kinderjaren werd dat keurmerk ingevoerd bij de keurslager. Sinds kort, merkwaardig, bestaat het ook voor de GGZ. Ze ontdekte hoe, tegen verwachting in, het keurmerk structuur aanbracht in haar praktijk en haar zelfs aanzette tot het schrijven van een artikel over nieuwe tijdsmensen. Zij gaan vorm geven aan een toekomst waar keurmerken naar de achtergrond verdwijnen en liefde en intermenselijke relaties de kwaliteit van zorg bepalen.

Chris is gefascineerd door de vraag naar onze identiteit. Allerlei aspecten van het leven kunnen een besef van identiteit geven: naam, beroep, woonplaats, land waarin je woont, plaats in het gezin etc. Maar wat blijft er over als dat besef wegvalt?

Dirk schrijft over wat veel mensen hem de laatste tijd toewensen: om weer ‘de oude’ te worden. De wangmatige neiging om ‘beter’ te worden, dat aan het vermogen vreet om te leven met menselijk verlies.

Volgende maand maken Chiara Sahin en Dick van de Vlugt hun opwachting bij Vive met hun debuutcolumns.

© Gerome, 1 februari 2019

Tip:

Als je de columns met anderen op Facebook wilt delen, klik dan op ‘Pagina leuk vinden’, helemaal onderaan in de voettekst.

En we stellen je feedback op onze columns zeer op prijs. Die kun je helemaal onderaan de columns doorgeven.

Nog geen reacties.

Geef een reactie