Redactioneel december 2020 – Een terugblik op dit jaar

Het voorstel kwam van Gerome. Laten we voor de laatste column van dit jaar terugkijken naar het achter ons liggende jaar. Wat is ons opgevallen, wat blijft ons raken, hoe hebben we het beleefd?

Voor de auteurs van het eerste uur is dit ook hun vijftigste column; vijftig maanden trouw schrijverschap. Sommigen zullen hun terugblik dan verder plaatsen in de achter ons liggende tijd… mits tijd bestaat.

Lenie kopt hem er direct in. Na een hele serie korte columns die je in een oogopslag tot je kunt nemen vraagt ze deze keer van de lezer aandacht en geduld. Deze column heeft meer weg van een essay. Ze kijkt niet alleen terug, ze nodigt ons uit om ons hart een hoofdrol te geven in ons leven.

Yoyo heeft zich verdiept in het virus dat net als wij wil overleven. Daarvoor gebruikt het ons lichaam met alle gevolgen die dat met zich meebrengt.  Het schudt onze levens op en daagt ons uit om naar binnen te keren.

Jolanda ervaart deze tijd als boeiend nu we het Watermantijdperk zijn binnengetreden. Door de lockdown eet het hele gezin weer samen en aan de eettafel met man en opgroeiende zoons, vallen termen als chakra en reiki. Ze worden niet alleen door haar uitgesproken.

Gerome fantaseert over een andere Trump, een Trump op een meditatiematje, die openstaat voor feedback en bereid is zijn mening over de wereld te herzien. Hij ziet de energie in de Oval Office direct veranderen op het moment dat Biden deze betreedt.

Chiara: 2020, zo’n mooi getal klinkt als een goede muziekcompositie waarnaar je wilt blijven luisteren. maar om haar heen ervaart ze vooral verwarring, boosheid, onzekerheid. Wat naakt dat covid 19 alle aandacht krijgt terwijl er veel meer mensen op de wereld honger lijden, of sterven aan kanker…

Chris blikt terug naar het begin van de pandemie, toen er zoveel waardering was voor zorgpersoneel. Zij vormden toen een belangrijk houvast in onzekere tijden. Wat doet het eigenlijk met je als je waardering geeft? Hoe voelt dat en wat houdt je tegen waardering te uiten?

Geert kijkt de leegte in. Ziet de mens op zoek naar zichzelf, naar de ik die verloren is in vergetelheid. De mist op de ziel die soms, voor luttele seconden, een minuut misschien.

Gastschrijver Maria Hartjes schrijft over wat de zin van het leven voor haar betekent. Dat betekent voor haar: terugkeren naar haar ware Zijn. Dat is een pittig proces geweest, maar alleszins de moeite waard.

Dirk nodigt ons uit om te dansen. Het is een intieme dans, een tango. Zo neemt Dirk ons dansend het nieuwe jaar in.

Deze maand sluiten we af met een gedicht van Hafiz – in een vertaling van Ladinsky, over waarde, over ieders waarde.

Wij, auteurs, wensen jullie lezers (en natuurlijk ook onszelf) een mooie kersttijd toe en een mooie overgang naar 2021.

© Lenie van Schie, 1 december 2020

Nog geen reacties.

Geef een reactie