Redactioneel april 2019, Met het leven meebewegen

Het leven loopt niet altijd even soepel. Veel is te plannen en te voorspellen maar er zijn altijd onverwacht momenten waarop het leven anders loopt. Aanpassen aan de omstandigheden blijft noodzakelijk. Het leven nemen zoals het is en meebewegen als dat van je gevraagd wordt is deze maand de rode draad in de verhalen van de Vive-schrijvers. Blijf vooral jezelf, neem actie waar nodig en volg je levenspad zoals het komt.

Chris deed samen met dochters en partner mee aan de klimaatmars op 10 maart 2019 in Amsterdam. Vooral zijn oudste dochter voelt de urgentie sterk. Voorspellingen over de gevolgen voor de toekomst zijn uiteenlopend. Intussen is klimaat onderwerp van grote politieke controverse. Hoe kunnen mensen feiten zo verschillend interpreteren?

Onze gastschrijver Janet geeft een workshop over de vechtsport Tog Chöd. Maar er komt een kink in de kabel en de dag verloopt anders dan gepland. Wat doe je als het plan dat je voor ogen had anders uitpakt dan gedacht? Gaat de stress met je aan de haal of wordt het ‘Go with the Flow’? Janet treedt net als haar cursisten uit haar comfortzone en herwint haar kracht.

De natuur ontwaakt uit haar winterslaap. Het is voorjaar, tijd voor nieuw leven. Jolanda ervaart dat het soms niet vanzelf gaat en dat er af en toe moet worden ingegrepen. Een paar weken is ze de moeder van Cato.

De column van onze gastschrijver Anja gaat deze maand over ‘Pesten’. Een groot thema in haar leven en omdat 19 april de dag van het pesten is. Het zijn veelal de kinderen die afwijken van de norm die gepest worden. Als je als kind gepest bent, blijf je kwetsbaar op een aantal aspecten in het leven. Maar er is ook een andere kant, het maakt je sterker dan de gemiddelde mens.

Lenie mijmert over hoe het is om te schrijven over Nu, vandaag, zomaar een dag. De eerder geplande mogelijke onderwerpen voor de column van maart zijn in een flits verdwenen, opgegaan in de drukte van de achterliggende weken. Onderwerpen als politiek, klimaatveranderingen en therapeutisch tekenen dringen zich aan haar op. Even maakt zij zich kwaad over de incomplete levering zonnepanelen waardoor de geplande installatie niet door kan gaan, dan volgt de berusting.

Gastschrijver Geert gaat op bezoek bij zijn in Noorwegen studerende zoon en aanschouwt het Noorderlicht in al haar glorie. Bij thuiskomst uit de witte wereld waar je je klein voelt en tegelijk heel groot, spreekt de nieuwe politiek leider dure woorden. Als je niet beter wist, zou je er ‘oikofobisch’ van worden, door de sfeer in deze ‘boreale’ wereld. Oftewel: mooie menselijke ontmoetingen naast de ‘immanente’ kracht van een steeds machtelozere wereld.

Dirk is wakker geworden in het besef dat hij iets nooit goed heeft begrepen. Dat zijn hoofd en lijf soms buiten het bereik van zijn verstand zijn, vaak zelfs buiten het bereik van zijn bewustzijn. En dat het denken daarbij staat te kijken. De regie volledig kwijt. Er vanuit gaande dat hij dat verstand zelf is. Met zijn ego, nog zo’n overlever, dat zich suf vecht om de illusie van regie in stand te houden.

Gerome is nog in transitie op weg naar een nieuwe serie columns. In die tussentijd deelt hij dit keer een gedicht van Leo Vroman, dat hem bijzonder inspireert: ‘Als alle mensen eensklaps bloemen waren’. Uit: Leo Vroman ‘262 gedichten’, 1974.

Gaat u ook deze maand weer mee op zoek naar wat levenskunst inhoudt? Reageren op onze columns vinden wij fijn onderaan deze redactioneel of onder iedere column.

© Jolanda Verburg, 1 april 2019

Tip:

Als je de columns met anderen op Facebook wilt delen, klik dan op ‘Pagina leuk vinden’, helemaal onderaan in de voettekst.

En we stellen je feedback op onze columns zeer op prijs. Die kun je helemaal onderaan de columns doorgeven.

Nog geen reacties.

Geef een reactie