Redactioneel 1 september 2021, Herfsttij

 

Een dezer dagen toen ik vroeg in de ochtend naar mijn auto liep, waren ramen, spiegels en zijruiten beslagen. Over de velden die ik op mijn weg naar Groningen passeerde, hingen de nevelgolven onder een bleekblauwe lucht in het strijklicht van een gouden zon. De volgende dag, op mijn wandeling door bos en heide, zag ik overal de spinnenwebben tussen het gras. De herfst is begonnen.

Bij de herfst denk ik vaak aan de titel: Herfsttij der Middeleeuwen, van Johan Huizinga. Dit boek bespreekt de laatste periode van de Middeleeuwen. In het werk presenteert Huizinga het idee dat de overdreven formaliteit en romantiek van het laatmiddeleeuwse hofleven een verdedigingsmechanisme was tegen de toenemende verruwing van de maatschappij.
Beleven we, nu we het einde van de patriarchale cultuur naderen, ook een dergelijke verruwing? Zou de titel  van dit redactioneel dan: Herfsttij van de patriarchale cultuur kunnen luiden?

Aan het einde van een cultuur, zo las ik ergens, komt het slechtste van die cultuur naar boven en met de overname van Afghanistan door de Taliban begint dat land wel aan een zeer gewelddadig scenario. Laten we hopen dat die overheersing niet al te lang duurt…

Geweld zien we ook bij het weer: Jolanda woont in het rivierenlandschap en schrijft over de overstromingen en het klimaat. Zij heeft ook een heel bijzonder verhaal: ons lichaam beschikt over een zelfhelend vermogen en een groeiend aantal mensen is in staat om dat vermogen aan te spreken. Jolanda vertelt hier haar eigen ervaringen.

Bij Yoyo gaan de planten ten onder aan de levensdrift van de slakken die met de vele regens van deze zomer, zich in hoge mate hebben vermenigvuldigd hebben. Ook tuinders hebben er veel last van; het is ook een vorm van geweld.

Yoyo’s tweede bijdrage is van een geheel andere orde; die gaat over relaties en hoe wij dat, wat wij als kind hebben gemist, bij een partner zoeken en dat is eigenlijk iets dat nooit werkt.

Chiara schrijft over de impact van geluid, op haarzelf, op anderen, hoe intens de belasting kan worden als dat geluid gepaard gaat met emoties. Hoe meningen waarheden worden, vooral door nog meer geschreeuw. Ze heeft een oplossing: luisteren vanuit je hart. Nu het herfst wordt gaat ze luisteren naar de stilte.

Lenie is in het afgelopen half jaar steeds meer gefascineerd door het schrijven. Ze volgde een cursus Essayschrijven waarin ze laat zien dat schrijven je voorbij je comfortzone kan brengen en je moediger en vrijer maakt. En die kwaliteiten kunnen we in deze lastige tijden goed gebruiken. Een tweede column van haar hand, is een verwijzing naar het Keltische oogstfeest, want als je wilt oogsten, moet je weten wat je wilt zaaien.

Soms vind je interessante artikelen van anderen die helemaal passen in het gedachtegoed van Vive. Zo stootte Lenie op een serie van Nadine Maarhuis, hoofdredacteur bij MaatschapWij die ze erg de moeite waard vond. Ze zijn samengevat onder de titel: De Welzijnseconomie. En dan haar eigen bijdrage voor deze maand: Bij onze oosterburen, een verslag van een paar boeiende ontmoetingen die ze had met aardse fenomenen: vulkanen en moerassen.

Chris zijn bijdrage is op dit moment nog niet gepubliceerd, maar dat gaat wel gebeuren. Hij onderzoekt het vermogen van ons mensen om ons in te leven in de ervaringen van anderen, ook al zijn ze niet direct de onze. En precies dat maakt ons menselijk.

PS: In dit redactioneel vind je de  bijdragen van de maanden juli en augustus. Een aantal van onze auteurs had in de zomermaanden vrij genomen, vandaar.

© Lenie van Schie, 2 september 2021

Reacties gesloten.