Redactioneel 1 november 2021 Afscheid in verbondenheid

Vijf jaar heeft Vive Levenskunst bestaan en het aantal columns dat is geschreven door onze vaste auteurs en door gastschrijvers is indrukwekkend. En nu komt er een einde aan. Vive Levenskunst gaat stoppen.

Voor jullie, lezers, zal dit wellicht onverwacht komen, maar een aantal van ons zag dit einde wel aankomen. Wellicht dat ik daarom voor het vorige redactioneel ook de titel Herfsttij koos. Het aanleveren van een column elke maand, was voor sommigen onder ons lastig geworden. Gerome zag zich vanwege privéredenen al een tijd geleden gedwongen tot het minderen van zijn bijdrage. Hetzelfde gold voor Geert; voor hem had het te maken met nieuwe ontwikkelingen in zijn werk. Dirk had ook een paar maanden vrij genomen, Chris voelde zich een beetje uitgeschreven en Yoyo wilde een lange pauze inlassen. Ikzelf kreeg alsmaar andere schrijfopdrachten die mijn aandacht vroegen. En met name het schrijven van het redactioneel en het versturen van de nieuwsbrief, iets dat wat ik van Chris had overgenomen, werd me teveel.
Chiara en Jolanda hadden graag door willen gaan…, maar twee auteurs, dat is wel erg weinig.

Al met al, beste lezer, werd duidelijk dat Vive in de vorm zoals het de afgelopen vijf jaar heeft bestaan, ten einde loopt. De website blijft in de lucht tot juni 2022 en wie weet neemt een nieuwe groep schrijvers deze site over. Mocht er vanuit jullie lezers daarvoor belangstelling bestaan, laat je horen!

Voor deze laatste aflevering zijn we allemaal in de pen geklommen, allemaal behalve Yoyo die behoorlijk ziek op bed ligt… Wie weet komt die van haar nog na, maar in het redactioneel kan ik haar helaas niet meer opnemen.

Het gemeenschappelijke in al deze columns is de verbondenheid die wij met elkaar hebben ervaren. Het is een verbondenheid die niet voorbij gaat, ook al ontmoeten we elkaar misschien niet meer in deze vorm. Maar verbondenheid is er altijd, zelfs in een wereld van scheidingen, omdat ze inherent is aan het leven zelf.

Laten we beginnen met de bijdrage van Gerome. Zonder hem had Vive Levenskunst nooit het daglicht gezien! Gerome, Dank je wel! Je hebt ons schrijvers en de lezers een prachtig medium aangereikt waarvan veel gebruik is gemaakt. En in jouw column breng je een mooie ode aan de vaste schrijvers van het laatste uur. Een filosofisch getint verhaal waarin weemoed doorklinkt.

Chris schrijft over zijn fascinatie voor de diepgang die hij ervaart in het contact met anderen. Dat contact vond hij ook in Vive: samen met anderen iets van de grond af aan op te bouwen, iets wat hij in z’n eentje nooit had kunnen creëren.

Dan op dit podium een laatste poëtische tekst van Dirk: over hoe de dood hem het leven intrekt, hem op een plek brengt waar hij wakker wordt. Het is deze plek die is verbonden met de liefde van zijn leven.

Jolanda ziet in de gevolgen van de corona pandemie met name de verdeeldheid tussen de mensen. In deze column schenkt ze ook opnieuw aandacht voor het zelfhelende vermogen van het lichaam en geeft ze tips.

Chiara snijdt in haar laatste column de onzichtbare banden met haar lezers door, in vertrouwen dat nieuwe deuren zullen opengaan. Onzichtbaar, ja! Ze schrijft over haar liefde voor het vertellen van verhalen en de fascinatie van mensen met het onzichtbare. Zo neemt ze afscheid.

Lenie herinnert zich nog de allereerste bijeenkomst, de belofte die werd waargemaakt: samen schrijven en toch ieder voor zich. Schrijven doe je vooral alleen en deel uitmaken van zo’n podium was voor haar een rijke ervaring, een proeftuin waar ze vrijheid nam om te experimenteren.

Tenslotte Geert. Hij schreef zijn laatste column eerder al, toen hij nog twijfelde, zich afvroeg of het nog wel voor hem werkte om eens per maand een bijdrage te leveren. De titel van die column: Twijfels.

© Lenie van Schie, 1 november 2021

Reacties gesloten.