Redactioneel, 1 mei 2018

VIVE levenskunst en onmiddellijkheid

Onmiddellijkheid. De levenskunst waar niets tussen zit of het synoniem voor ‘direct’. Je voelt dat het je geen moeite meer kost om je voor het leven open te stellen. Je bent bereid je in te zetten voor wat je wilt, risico’s te lopen en bent niet bang om gezien te worden. Je ervaart je geest als helder, scherp en duidelijk. Je kent geen aarzeling, geen achteroverleunen, geen tweeslachtigheid.

Wanneer onmiddellijkheid door je heen stroomt is dat vol met leven, maar ze is ook het maatgevoel dat bij je intenties past en geeft precies aan wat nodig is. Er ontstaat een aanwezigheid die moeiteloos aanvoelt, ook wel flow genoemd. Een optimaal beleven van het moment waarin we geluk ervaren omdat we positief en intensief met iets bezig zijn. Het proces van totale betrokkenheid bij het leven met alle positieve aspecten van de menselijke ervaring. Groeien en bloeien. Er wordt geen risico verspild, en je voelt een grote directheid in je omgang met het leven. De onmiddellijkheid waarmee je het moment – NU – tegemoet gaat zoals het komt, onbelast door verwachtingen, hoop of vooroordeel: “Ik ben hier, onmiddellijk,midden in mijn eigen leven levend.”

En ik als je vastzit, vraag om hulp.
Als je iemand mist, neem contact op.
Als je iets nieuws leert, deel je het.
Als je een fout maakt, voel je je niet bezwaard. Leer je ervan, en durf je te erkennen.
Als je dankbaar bent, laat je het zien.
Als je een betere toekomst aan het opbouwen bent, nodig je anderen uit om mee te doen.
En als je van iemand houdt, zeg je het nu… onmiddellijk in onmiddellijkheid.

De columns

Deze maand schrijft Gerome een denkbeeldige brief aan de Portugese schrijver Fernando Pessoa (Lissabon, 13 juni 1888 – 30 november 1935) over de droom van ruimte en tijd.

Chris geeft in zijn column een inkijkje hoe het is om met dyslexie te leven. Hij heeft pas laat ontdekt dat hij met een milde vorm van dyslexie te maken heeft. Sindsdien heeft de schaamte erover plaatsgemaakt voor een flinke dosis humor en verwondering over de creativiteit van zijn mind.

Jolanda schrijft over het gevoel in twee werelden te leven. De ene wereld is haar eigen omgeving, dicht bij de natuur, verbonden met alles en iedereen om haar heen. En de wereld daarbuiten waar alles digitaal, complex en snel is en waar ze zich niet meer in thuis voelt.

Frederike’s column gaat over ‘loslaten’, in eerste instantie van spullen in huis. Maar ze realiseert zich dat loslaten in de eerste plaats gaat over innerlijke overtuigingen en (voor-)oordelen.

Lenie schrijft over haar reis naar de Lofoten, afgelopen zomer. Ze reist door zonovergoten eindeloosheid, onder luchten die zich spiegelen in het water en ontmoet stenen als wachters van de Aarde. Mijn reisdoel, dit eilandenparadijs, is bereikt.

Dirk’s stelt in zijn column dat wat hem het meeste raakt, samenvalt met wat hem het meeste pijn doet. De logica is simpel: wat het meest kostbaar is in zijn leven, is ook het grootste verlies. Liefde en pijn. Liefde en leegte…

In onze gastcolumn schrijft Jimmy voor de tweede keer over over Edenisme. Hij schrijft over de noodzaak om compassie en liefde voorop te stellen in wat we nastreven, in plaats van geld en bezit. De vlinder staat voor het eerste, de rups voor het tweede. Voor hem Edenisme als een thuiskomen.

© Gerome, 1 mei 2018

Nog geen reacties.

Geef een reactie

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!