Redactioneel 1 juli 2020 – De keerzijde

Het is weer een rijk palet aan bijdragen dat klaarstaat voor publicatie. Aan de schrijver van het redactioneel om daar een thema uit te halen. Opvallend genoeg lees ik in alle columns over iets dat verdwijnt (organen, regen, het leven zelf, aanraking, rassendiscriminatie) en toch ook weer niet. Verdwijnt iets echt voor altijd, of kent alles een keerzijde?

Dirk schetst met enkele pennestreken een gevoel dat we proberen te vermijden. Hij noemt het: ‘Aflopend tij’, en daar krijgen we, vroeg of laat,  allemaal mee te maken.

Jolanda spreekt over de donatie van een orgaan om een leven te redden, maar wat gebeurt er met de donor zelf en de achterblijvers?

Yoyo ziet de nadelen van de maatregelen om het covid-19 virus te bestrijden. Heiligt het doel de middelen wel als die bij veel mensen lijden veroorzaakt?

Lenie vraagt zich af wat we nodig hebben om een verschil te maken. Het gaat haar om  dat ene verschil dat zowel ons innerlijke als uiterlijke leven betreft.

Gerome laat zien dat als je geen nee zegt, dat je dan helemaal gek kunt worden. Het echte Ja kan alleen als er ook een Nee is.

Chiara worstelt met het maken van keuzes. Haar geest ziet de talrijke mogelijkheden, haar lichaam kan niet meekomen. Ze wil teveel en als ze kiest voor het ene, dan gaat dat ten koste van het andere.

Chris beschrijft hoe ernstige trauma’s vaak generaties lang doorwerken. Wat weten we eigenlijk over de doorwerking van trauma’s van mensen die tot slaaf zijn gemaakt? En hoe bepaalt dat ons denken en handelen?

Geert sluit de rij af. Hij laat ons op sublieme wijze zien dat elke keerzijde een keerzijde heeft.

© Lenie van Schie, 1 juli 2020

,

Nog geen reacties.

Geef een reactie