Redactioneel (1 januari 2018)

Het is 13 december, VIVE komt voor de halfjaarlijkse bijeenkomst bijeen in café-restaurant ‘Het gegeven paard’ te Utrecht. Bij binnenkomst zijn er hartelijke omhelzingen en wordt er direct spontaan over onze columns uitgewisseld.

Al meer dan een jaar zijn er maandelijks kleurrijke, verbindende, persoonlijke en geïnspireerde columns ontstaan die onder de paraplu van VIVE-levenskunst gepubliceerd zijn. We genieten ervan. De sfeer is open en constructief.
Het proces dat we in 2017 hebben doorgemaakt wordt besproken. Niets menselijks was ons vreemd. Opeengestapelde verwachtingen, angsten en onzekerheid, ben ik wel goed genoeg als columnist. Webbouwer perikelen. Financiën. Columnisten die afscheid namen. We hebben het allemaal ervaren en in die ervaring zijn we rijker geworden. We ontdekken dat het vertrouwen en de genegenheid naar elkaar toe is gegroeid.

Ook de bezoekersaantallen van de site bespreken we. Tenslotte willen we, net als alle schrijvers, mensen bereiken. Maar willen we hier een doel behalen? Jagen we succes na? Of laten we Vive organisch groeien?
Het belangrijkste is dat we als columnisten van binnenuit op eigen wijze onze columns gestalte geven. Levenskunst verbindt ons daarin.

Het afgelopen jaar ligt bijna achter ons. Er waait een zachte Vive wind door ons heen. Het is het geschenk van een scheppende kracht die zich ontdoet van projecties. VIVE is wat het is. Geen intellectueel inzicht of een briljant idee, maar de ontdekkende synergie van zes columnisten en hun gastschrijvers.

Er wordt met unanieme stemmen besloten dat we met VIVE doorgaan.

Deze maand schrijft Chris in zijn column over tijdloosheid: Als je in december een paar dagen over het platteland wandelt, kun je een sfeer van rust tegenkomen, die je innerlijk doet verstillen. Dan kan het zomaar gebeuren dat je alles in een tijdloosheid gaat ervaren.

Jolanda schrijft in haar column over dat de winter een periode van rust is, van stilte, teruggetrokken natuur, korte dagen, zachte kleuren. Maar ook een moment van reflectie en bezinning. Loslaten van het oud en het nieuwe omarmen. Als we goed naar de natuur kijken weten we hoe dat moet.

Gerome schrijft in zijn column dat hij zich op een punt bevindt waarvan het oppervlak gekromd is en geen randen heeft. Hij werpt een blik op zijn horloge, het wijzerplaatje licht fluoriderend op, de wijzers staan stil, het heeft geen zin. Er is geen tijd.

Lenie schrijft in haar column over nieuwe ervaringen op haar reis door Noorwegen. Reizend door het landschap ontmoet ze innerlijke werkelijkheden. Ze reist door een buiten-binnenwereld.
Lenie benut de ruimte van de gastschrijvers om haar ervaringen rondom de publicatie van haar nieuwe boek te delen.

Frederike schrijft in haar column over afstemming. Zij ervaart wel eens problemen met afstemming. ‘De ene keer vind ik, dat de ander onvoldoende op mij is afgestemd. Mogelijk dat hij dezelfde ervaring had, maar dan van hem uit.’ Ze geeft de volgende betekenis aan het woord afstemming: het in (liefdevolle) aandacht zijn voor wat de ander mij te vertellen heeft, of mij vraagt, zonder het direct om te buigen naar mijn eigen situatie/verlangens.

Dirk schrijft in zijn column over levende leegte. Liefde is makkelijker toegankelijk dan leegte. Laagdrempelig. Liefde omarmt, nodigt uit. Onze cultuur weet er raad mee, we lusten er wel pap van. Maar leegte, wat is dat? Wat moet je daarmee? Hier stopt onze beschaving. Net op tijd, net voor de streep.

Wij wensen jullie een gezond en levenskunstig 2018 toe!

© Gerome, 1 januari 2018

Nog geen reacties.

Geef een reactie

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!