Redactioneel 1 februari 2018

Levenskunst is net zo veelzijdig als de columns van onze redacteuren. Ook deze maand is dat weer het geval en toch is er weer een rode draad. We putten kracht en zingeving uit de natuur en uit wat we van anderen lezen. In ons leven komen wij vroeg of laat weerstand, pijn en verdriet tegen. Als we daarop terugkijken dan zijn dat allemaal leermomenten, die aanvankelijk pijnlijk tot iets moois geleid hebben. Het is de kunst van het leven om dat te zien!

“Call me by my name” is de titel van de column van Dirk, net zo intrigerend als de inhoud waarin hij de leegte vormgeeft. “Het heeft geen kwaliteit, geen eigenschappen. Geen enkele. De leegte. De leegte steunt op niets, ontleent zijn bestaan aan niets. Alles wat je kunt benoemen eraan, is het niet. Alles wat je kunt weten, kunt snappen, telt hier niet.” schrijft hij. Lees wat het hem brengt.

Chris gaat op zoek naar het bewustzijn van bomen, mede aan de hand van het boek “Het verborgen leven van bomen” van boswachter Peter Wohlleben. Chris heeft bomen altijd fascinerende wezens gevonden. Hun wortels reiken tot diep in de aarde en hun takken strekken zich boven ons uit de hemel in. Hij ervaart de krachtige energie van de bomen die hem bescherming bieden, rust geven en tot zichzelf laten komen.

In de column van Lenie staat ook de natuur weer centraal in haar pelgrimstocht naar het noorden. De rust, de ruimte, de bomen, het water, de rotsten. De magische wereld laat haar niet los. Reizend door het landschap ontmoet ze op tal van momenten haar innerlijke wereld. De mooie foto’s illustreren haar gevoel.

Jolanda streept een actie op haar lijstje af door de eerste boeken van Anastasia te lezen. Van de boodschap van de vrouw uit Siberië kunnen wij nog heel wat leren als het om de zorg voor de aarde gaat en de manier waarop wij onze samenleving hebben ingericht. Na de lange crisis zit de economie weer in de lift, maar kunnen wij nu weer opgelucht ademhalen?

Frederike schrijft deze keer over zingeving en het ‘van betekenis’ zijn voor anderen. Vooral haar moeder is van betekenis geweest waardoor ze heeft kunnen groeien. Hoewel dat nooit vanzelf ging. Zij laat zich deze keer inspireren door het boek “De zin van het bestaan” van Viktor Frankl. Zelf probeert zij met haar kunst ‘van betekenis’ te zijn voor anderen en constateert dat het leven inhoudsloos is zonder zingeving.

Gerome schrijft over tijd. Tijd is door ons brein bedacht om de wereld te interpreteren. Maar in feite is er alleen Nu. Hij vertelt over een ervaring, waarin de tijdschronologie plotseling oploste en hoe in dat Nu  onverwacht alle tijd van verleden, heden en toekomst samenviel. Hoe hij daardoor toegang kreeg tot dimensies van tijd en ruimte. En hoe dat zijn perspectief op de werkelijkheid grondig heeft veranderd.

Een extra (gast-)column wordt deze maand ingevuld door Lenie, die haar eerste lezing geeft over haar boek: “Het andere leven van Jezus van Nazareth”. Het is opmerkelijk dat de naam van Jezus, nu tweeduizend jaar later, nog steeds veel uitgesproken wordt – hoewel niet altijd in loffelijk taalgebruik.

© Jolanda Verburg, 1 februari 2018

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

Nog geen reacties.

Geef een reactie

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!