Redactioneel (1 april 2018)

Deze website is een glasvezelpakketje van microscopisch dunne glasvezels, waar door laserlicht signalen worden verstuurd. ‘Lichtsignalen worden met een morsecode via het glasvezelnetwerk verzonden van en naar uw aansluitpunt.’

Ik herinner me twee jaar geleden tijdens de voorbereidingen van ons VIVE-platform een gesprekflard met Chris. Het was zo’n moment dat er op het internet veel duisternis zichtbaar werd. Een voorganger van het datalekschandaal dat momenteel rondom Facebook speelt. We spraken over dat het eigenlijk wonderlijk is dat je duisternis zo maar door glasvezels kunt sturen. En als dat mogelijk is, dan moeten we het omkeren, zeiden we tegen elkaar, want als het met duisternis kan, dan moet het zeker met licht kunnen. Al was het een klein puntje met licht dat zijn weg vindt in de duisternis…

Een lichtpuntje in een samenleving waar het erop lijkt dat we onszelf hebben geprogrammeerd om meer vertrouwen in angst dan zekerheid van liefde te hebben.

Veel communicatie is gericht om op elkaars zwakke punten in te spelen en krachtmetingen te winnen. Je gelijk te halen. We blijven liever naar buiten gericht kijken in wat we al jaren gewend zijn.

Maar hoe hard we ook buiten onszelf zoeken, levensgeluk en innerlijke kracht zijn alleen in onszelf te vinden. Want of we het wel of niet willen, of we het wel of niet zien, we zijn allemaal met elkaar verbonden. We zijn allemaal gemaakt van dezelfde essentie.

Wanneer je onze columns leest staat VIVE voor de levenskunst van elkaars essentie zien en ontdekken dat wat je werkelijk bent niet strijdt. Wanneer we ons hiervan meer bewust worden kunnen we de beelden en oordelen die we van elkaar hebben loslaten.

Levenskunst als zijnskracht betekent dat we afgestemd zijn op de liefde in onze wereld, waarin geen enkel persoon, situatie of omstandigheid onze innerlijke vrede wegneemt.

Ik zou zeggen, kom maar op, glasvezels.

Deze maand schrijft Chris in zijn column over schoonheid en verwondering: Wat neem ik waar en wat gaat ongemerkt aan me voorbij? Als mijn mind stil en leeg wordt, zie ik ineens meer van wat er allemaal aan schoonheid om me heen te zien is. Schoonheid ligt voor het oprapen.

Jolanda schrijft over ‘Voelen? Daar doen wij niet aan!’ Over je gevoelens praat je niet, die zijn privé. Zeker niet met de oudere generatie. Pijn verdrijven we met een paracetamolletje en als we ons wat depressief voelen gaan we stiekem naar de dokter voor een pilletje. Het is aan ons om de nieuwe generatie te leren voelen. Er is hoop!

Frederike’s column gaat over intuïtie: Voor mijn intuïtie ga ik na hoe mijn persoonlijkheid hier een rol bij speelt en hoe ik er op dit moment voor sta. Ik besluit met wat tips om je intuïtie verder te ontwikkelen.

Jeroen schrijft over een ervaring met een tijdreis: 21 maart 1920 Parijs. Tijdreis. Rue de Depart nummer 26 in Parijs. Jeroen staat voor het atelier van de schilder Piet Mondriaan terwijl de schilder aan zijn essay ‘De groote boulevards’ schrijft. Hij wordt meegenomen in de zintuigelijke waarneming die hem ontroert door de levendigheid en tijdloosheid.

Lenie schrijft over haar reis, afgelopen zomer: Ik heb de Lofoten bereikt. De plek die ik ooit als einddoel had bestemd voor mijn Noorwegenreis. Daar ligt ze voor me, vanaf de ferry rijst onontkoombaar een granieten massief met scherp getande rotsen dichterbij. Onontkoombaar zijn ook mijn ervaringen op deze eiland tocht.

Dirk’s column gaat over het ongemak van niet weten: Zeldzaam zijn de mensen die weten dat ze niet weten. De momenten dat we weten dat we niet weten. Een wereld gebouwd op woorden. Een virtuele wereld. De afstand tot het heden. Hoe het verliezen van een zoon leidt tot het verliezen van woorden. Hoe ik uit die virtuele wereld val en niet weet hoe aan te sluiten bij dat wat gedeeld wordt.

In onze gastcolumn deelt Hannelore een impressie van haar reis die ze momenteel door Zuid Amerika maakt. Haar column wordt in dezer dagen geplaatst.

© Gerome, 1 april 2018

1 Reactie Redactioneel (1 april 2018)

  1. lenievanschie 04/04/2018 op 07:17 #

    Mooi ook in dit redactioneel te zien hoe verbanden zijn als glasvezels. Glasvezels zijn als de schimmels die groeien in onze aarde bodem. Zo boven, zo beneden.
    Lenie

Geef een reactie