Recapitulatie van een zwaar jaar (Jolanda Verburg)

Oud en nieuw is altijd een mix van weemoed en optimisme. Dit jaar is het echter anders. Een zwaar gevoel overheerst. Een jaar om snel te vergeten.

Met een zucht van verlichting drink ik een slokje van de champagne om het nieuwe jaar in te luiden. Gelukkig ligt er vóór ons weer een geheel nieuw jaar, fris, schoon, nog ongeschonden. Het achterliggende jaar 2018 was zwaar. Ik ben blij dat het voorbij is. Het komende jaar ga ik het beslist anders doen en kan alleen maar beter worden.

Eindigende levens

Ik ben verdrietig om de mensen die in 2018 zijn overleden. Iemand in de kracht van zijn leven, een gezin achterlatend. Of de man van mijn nicht, zij hadden elkaar gevonden en waren zo gelukkig samen. En de jonge sprankelende vrouw die vorige week op Eerste Kerstdag overleed, omdat de kanker die ze overwonnen had meedogenloos terugsloeg.

Het jaar begon met de hoornvliestransplantatie van mijn vader, dat het begin van een lijdensweg inluidde. Hij knapte er niet van op. Twee keer lag hij in het ziekenhuis. Het was iedere keer één stap vooruit gevolgd door twee stappen achteruit. Het is beslist niet leuk om je vader zo snel te zien aftakelen van een man die nog redelijk voor zichzelf kon zorgen tot een fragiel hoopje mens. Hij woont nu in een verzorgingshuis. De mensen die er werken zijn allerliefst en zorgzaam, maar zelf zou ik nooit zo willen eindigen.

Familierelaties op scherp

De zorg om mijn vader heeft ook de familierelatie op scherp gezet. Wij, mijn broer, zus en ik, moesten taken verdelen om zaken voor mijn vader te regelen. Dat ging niet vanzelf. Als je bloedeigen zus je fijntjes laat weten dat omdat zij fulltime werkt en wij – mijn broer en ik – niet, zij minder voor mijn vader kan doen, dan is dat niet iets om blij van te worden.

Ik word weer eens lelijk met mijn neus op de feiten gedrukt dat vanuit het materiële denken alleen betaald werk van belang is en aan waarde toevoegt. Daar waar je juist bij het aftakelingsproces van een ouder steun bij elkaar zoekt en elkaar hard nodig hebt, worden oude frustraties uitgespeeld. Niet fijn omdat mijn vader dit ook merkt en er de dupe van is.

Basisinkomen en klimaatverandering

Het congres basisinkomen dat ik in maart mede georganiseerd heb heeft het afgelopen jaar ook de nodig sporen nagelaten. Er zijn altijd mensen die persoonlijk voordeel proberen te halen uit maatschappelijke projecten. Het zorgde voor veel stress en kostte veel tijd. Ik had het gevoel klem te zitten tussen de zorg voor mijn vader, mijn vrijwilligerswerk en mijn betaalde activiteiten.

Door het gebrek aan tijd had ik het gevoel het hele kweekseizoen, dat al in februari start, achter de feiten aan te lopen. De ongekende droogte van de afgelopen zomer heeft daar ook niet positief aan bijgedragen. Dat ik nog wat eetbaars de grond uit heb gekregen is een wonder. Meer dan ooit tevoren maak ik mij zorgen over de klimaatverandering. Hoe gaat de toekomst eruitzien als het klimaat door extremen geteisterd wordt en er te weinig water is om voedsel te verbouwen?

Liefde is wat telt

Het afsluiten van een nieuw jaar betekent overdenken, loslaten en vergeven. Niet altijd een gemakkelijke opgave. Hoewel ik altijd positief probeer te zijn vind ik het leven soms zwaar. De overleden familieleden en vrienden zijn op een plek waar het beter is dan hier op aarde, daar ben ik van overtuigd.

Om mijn weemoedige gevoel wat te temperen trek ik een kaart*: “Zware opdrachten worden alleen aan de beste studenten gegeven.” Tja, daar moet ik het mee doen. Ik neem mij voor om het komende jaar dicht bij mijzelf te blijven en meer ‘nee’ te zeggen. Liefde en vrede is al wat telt en dat is wat ik iedereen toewens voor het nieuwe jaar dat voor ons ligt met nieuwe uitdagingen.

© Jolanda Verburg, 1 januari 2019

* Inzichtkaarten – Dick Nijssen

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

, , , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie