Op vakantie in Europa (Chiara Sahin)

Door alle COVID-maatregelen is het een hele uitdaging om op vakantie te gaan deze zomer.

Informatie zoeken

Onze vakantiebestemming is dit jaar last-minute. Normaal gesproken hebben we een globale route door verschillende landen. We gaan grotendeels op de bonnefooi en zien onderweg wel waar we zin in hebben. Door alle berichten in de krant over COVID maatregelen in het buitenland besluiten we om toch eerst nog eens goed te informeren. Ik zoek al dagen informatie op verschillende websites: het Ministerie van Buitenlandse Zaken, de ANWB, het ECDC (het Europese RIVM) en ministeries van verschillende landen waar we naar toe zouden kunnen gaan.

De informatie is verwarrend. Verschillende grensposten zijn gesloten. Ieder land hanteert eigen regels. In het ene land moeten er wel mondkapjes worden gedragen, in het andere niet. In het ene land kun je zomaar de grens over, in het andere land moet je een formulier invullen en word je gecontroleerd aan de grens met een thermometer. En dan is er nog het ‘advies’ van het Ministerie van Buitenlandse Zaken aan de hand van de kleurcodes. Ben je in een land waar de kleurcode geel is en hij springt op oranje, dan ben je ineens niet meer verzekerd. Je wordt dan geadviseerd zo snel mogelijk uit het land te vertrekken. Spontaan ergens naar toe gaan is er dit jaar zo te zien niet bij.

Vakantie, formulieren en mondkapjes

Na honderd keer de plannen veranderd te hebben, besluiten we uiteindelijk naar Kroatië te gaan. Bij de zomervakantie hoort voor mij nog steeds zon, strand en zwemmen. Van te voren vullen we netjes het verplichte digitale formulier in. We huren een huisje in een gebied met weinig COVID-19 slachtoffers. Er is een handvol besmettingen in dit gebied zo groot als twee keer de provincie Utrecht. In het dorp waar ons huisje staat, is er slecht één geval bekend met milde klachten.

Tot onze verbazing wordt ons formulier niet gecontroleerd aan de grens. We krijgen ook geen thermometer controle. Ik vraag me af waarom we het formulier eigenlijk ingevuld hebben. Mondkapjes zijn verplicht in Kroatië. Mensen dragen ze wel, maar alleen over de mond. De neuzen zijn niet bedekt. Het is buiten dertig graden. Ik draag mijn mondkapje zoals voorgeschreven over neus en mond. Het is om te stikken zo benauwd. Ik begrijp dus wel dat mensen hun mondkapje niet graag over hun neus dragen. En vervolgens vraag ik me af: Wat heeft het dan voor zin om een mondkapje verplicht te stellen als niemand het draagt zoals het hoort?

Stefano Ferrario from Pixabay

Van geel naar oranje

Op de tweede dag dat we er zijn krijgt mijn echtgenoot een waarschuwing van het Ministerie: de code voor Kroatië is versprongen van geel naar oranje. “Voor welk gebied?” vraag ik. “Voor heel Kroatië!” zegt hij. We begrijpen er niets van. Waarom voor heel Kroatië, als er bijna geen besmettingen in onze regio zijn? In Spanje en Portugal was het toch ook alleen maar een bepaald gebied?!

We bellen de verzekering. Mijn echtgenoot stuurt een app naar het Ministerie. We hebben vierentwintig uur de tijd om Kroatië te verlaten. Daarna is onze reisverzekering niet meer geldig. Ook het ministerie en de ANWB geven daarna geen hulp meer als we bijvoorbeeld noodgedwongen terug zouden moeten. We pakken hals over kop in. Voor de grote grensovergangen staan lange files. Op internet lijkt het of er inmiddels grensovergangen dicht zijn. Onze gastheer zoekt uit waar we het beste naar toe kunnen. Zijn broer, die bij de grenspolitie zit, adviseert ons en we kunnen zonder problemen, zonder file en zonder controle bij een kleinere overgang de grens over. Na Slovenië kunnen we ook zonder controle in Oostenrijk de grens over.

Gemengde gevoelens

We hebben gemengde gevoelens. Teleurgesteld omdat we onze plannen in het water zien vallen. Verontwaardigd door de houding van het Ministerie dat Kroatië als enige land in Europa als niet veilig bestempeld. Boos omdat duizenden mensen, net als wij, verjaagd worden als ongedierte. Geschrokken door de plotselinge dreigende situatie. En in verwarring omdat kennelijk de urgentie van de toenemende besmettingen niet gevoeld wordt in Slovenië en Oostenrijk.

Tot nu toe ben ik niemand tegen gekomen die begrijpt wat de échte achterliggende reden is van alle maatregelen. Als een overheid het zo ernstig vindt dat er zoveel mensen ziek worden en/of dood gaan, waarom dan niet maatregelen treffen tegen de oorzaken die kanker veroorzaken? Of er voor zorgen dat er minder mensen overlijden aan hartfalen? Gewoon een kwestie van prioriteiten stellen en dwingend uitvoeren.

Mr. Incognito from Pixabay

Komt toch nog alles goed?

In Oostenrijk maken we een nieuw plan. We gaan naar Hongarije. Volgens de ECDC is de aanwas van nieuwe COVID-gevallen in Hongarije ongeveer 1 op 100.000. De concentratie ligt in Budapest. We vinden een huisje ergens in het midden van Hongarije. We nemen een kleine grensovergang. Er is geen enkele controle. Mondkapjes zijn verplicht. We zien een enkeling die ze draagt. En natuurlijk wordt ook hier alleen de mond bedekt. Tot onze grote verrassing zijn sinds kort de thermaal baden gewoon open. Het lijkt er op dat het toch helemaal goed gaat komen met onze vakantie.

© Chiara Sahin, 1 augustus, 2020

, , ,

1 Reactie Op vakantie in Europa (Chiara Sahin)

  1. Jolanda Verburg 04/08/2020 op 00:41 #

    Ha Chiara, moedig hoor dat jullie onder deze omstandigheden naar het buitenland zijn gegaan.
    Een hele belevenis. Voor alle zekerheid zijn wij gewoon thuis gebleven. Geen risico, geen belevenissen.
    Groet, Jolanda

Geef een reactie