Oordelen

Wij lopen allemaal rond met oordelen over van alles en nog wat. Je zou haast kunnen zeggen dat oordelen de man/vrouw maken. Wat ik vind van anderen, van mezelf en van wat er gebeurt bepaalt in hoge mate hoe ik als persoon(lijkheid) in het leven sta en ook hoe mijn omgeving en de wereld op mij reageren.

Wat zijn oordelen? Hoe ontstaan ze, waar zijn ze op gebaseerd en wat is het effect ervan?
Er zijn drie periodes in mijn leven geweest waarin deze vragen pregnant en existentieel op mijn pad kwamen.

Oordelen, mijn inzichten

Eind zeventiger jaren was dat in Poona, toen ik zeven weken doorbracht in de ashram van Bhagwan Shree Rajneesh (Osho) en voor het eerst kennismaakte met Non-dualiteit.

Tussen 1988 en 1990 zette het onderzoek zich voort tijdens intensieve retraites – over de kunst van het relateren – in Khajuraho (de bakermat van de Tantra), met de Zwitserse Soefi/sjamane Deva Hanna.

En de negentiger jaren stonden in het teken van de Avatar-trainingen bij Star’s Edge in Florida, waar ik bij het doorgronden van mijn mind-set begon te beseffen dat er achter de overtuigingen die ons scheiden van elkaar, iets is dat ons verbindt voorbij tijd en ruimte.

Juist nu de Corona-psychose de wereld in zijn greep heeft, zien we hoe aan de ene kant de verdeeldheid over zienswijzen leidt tot verhitte discussies en aantijgingen over en weer, terwijl er aan de andere kant een uitreiken naar elkaar waarneembaar is, voorbij de grenzen van achtergrond en persoon.

Hoe komen wij aan onze zienswijzen?

Oordelen, hun basis

Als we geboren worden hebben we nog geen oordelen. We ‘zijn’, ongedefinieerd, nog één met het grote geheel (zij het onbewust). Onze karakters krijgen we mee met onze genen. Maar onze denkbeelden daarover en de meningen en overtuigingen over ‘anderen’ pikken we geleidelijk aan op van onze ouders en de cultuur/maatschappij waarin wij leven.
Ze geven ons ‘houvast’ in dit overweldigende universum, door de illusie te scheppen dat we weten hoe de dingen in elkaar steken. Wat goed is en wat slecht. Wie deugen en wie niet. En welke van onze eigenschappen we moeten ontwikkelen of zien weg te werken.

Zo komt het dat onze subjectieve wereld vol is van mensen, groepen, culturen en (geloofs)systemen die wij labelen – en dus ervaren – als ongepast, verwerpelijk, slecht of gevaarlijk. Die moeten we dan vermijden, bestrijden of – in het ergste geval – uitroeien. Wat nooit helemaal lukt.
Daardoor leven zovelen van ons in angst. En daardoor houden wij – zonder het te beseffen – zelf de oorlogen (in en om ons) in stand.

Sinds ik ben gaan ontdekken dat alles wat ik projecteer op anderen, aspecten van mijzelf weerspiegelt die ik niet ‘waar wil hebben’ en waar ik vrede mee mag sluiten, wordt mijn wereld steeds ruimer en ik steeds vrijer.

Een bijzondere ontmoeting

Vanochtend zat ik in het zonnetje van mijn ontbijtje te genieten op het pleintje naast mijn tuin toen er een man langskwam die ik al eens eerder had ontmoet. Hij hoort tot de categorie van mensen die ik vroeger zou vermijden: een zwerver, vreemd, onaangepast en ‘anders’.

Nu zag ik dat hij een subtiele schoonheid uitstraalde. We maakten een praatje en ik nodigde hem uit om een kopje thee met me te drinken.
Gaandeweg het gesprek dat ontstond, werd mij duidelijk hoe deze man door de klappen van het leven wijs is geworden. Hij heeft een fijngevoeligheid, zelfinzicht en humor ontwikkeld waar het veel mensen aan ontbreekt.
Toen hij hoorde dat ik in deze tijd bezig ben mijn talenten op het gebied van online teaching en coaching te beproeven, vertelde hij dat hij vroeger een bloeiend ICT-bedrijf had gehad. Hij wil me vanuit zijn ervaring met marketing en de ontmoetingen met mensen die hij op zijn omzwervingen ontmoet, graag helpen om diegenen te bereiken voor wie ik iets zou kunnen betekenen.

Mijn hart sprong op. Wellicht wordt dat weer een nieuw avontuur!

Detail van een schilderij

“Kijk”, zei hij en wees naar een rood-wit verkeerspaaltje achter mij. Daar was een roodborstje neergestreken dat ons nieuwsgierig zat te observeren.
Even later vloog het weg, de blauwe lucht in.

DE ULTIEME GELIEFDE

Ik zocht je in de zoetheid
Van zingenot en lust
De zaligheid van samenzijn
Gekoesterd en gekust

Ik wilde je vooral niet zien
In lelijkheid en pijn
In hebzucht en in ijdelheid
In wreedheid en venijn

En toch en toch – ik miste iets
Je was er – en ook niet
Dan was er enkel zinloosheid
En weerstand of verdriet

Nu heb ik je gevonden
In de dans van het bestaan
De dader en het slachtoffer
De waarheid en de waan

Je kunt je niet verbergen, Lief
Ik zie je overal
In voorspoed en in tegenspoed
De bergtop en het dal

Probeer het maar, verschuil je
In terreur en in geweld
Ik vind je en omarm je
En verwarm je – tot je smelt

Yoyo 2001

© Yoyo van der Kooi, 1 juni 2020

,

Nog geen reacties.

Geef een reactie