Ongedurige geest, parels en levenskunst

Het maken van keuzes in een onrustige wereld kan een hele uitdaging zijn. Hoe kun je hoop houden als de wereld in brand staat?

Keuzes voor rechtlijnige hersenen

Deze maand zijn er zoveel onderwerpen om over te vertellen dat ik in verwarring ben om een keuze te maken. Er is overvloed aan keuzes. Soms is het makkelijker om geen keus te hebben. Dan moet je het doen met wat er is en er het beste van maken. Dat kan ik ontzettend goed. Het is mijn overlevingsmechanisme, mijn kracht en ook mijn valkuil.

Vaak zie ik dit ook terug bij de mensen die ik coach. Mensen doen wat ze altijd hebben gedaan omdat ze dat gewend zijn. Het is een blauwdruk, geleerd vanaf jonge leeftijd en daarna ingesleten zoals het water een beek slijt in rotsige ondergrond. Het is makkelijker om deze gekende weg te volgen dan een juiste keuze te maken uit een overweldigende veelheid van andere mogelijkheden. Onze hersenen zijn niet bedraad om te schakelen met een oneindige hoeveelheid opties.

Onze hersenen zijn rechtlijnig. Bij voorkeur twee mogelijkheden en dan beperkt tot goed of fout. De kunst is om te leren dat er meer mogelijkheden zijn en dat we altijd kunnen veranderen van gedachte om ons probleem of onze uitdaging op te lossen. Er is geen goed of fout. Er is een maatschappelijk oordeel, een oordeel van een willekeurige groep, vrienden of je ouders, maar uiteindelijk zijn er oneindig veel keuzes die iemand kan maken. Als je tenminste bereid bent de consequenties te dragen.

Omni Matryx via Pixabay

Burnout en de vlucht van een ongedurige geest

Een mensenleven is te kort om alle opties te onderzoeken. Soms frustreert het me dat ik te weinig tijd heb, dat ik niet alles kan meemaken. Ik wil sneller en meer, verder en hoger, mijn geest is vrij en vliegt ver weg zonder fysieke beperkingen. Dan kijk ik om en zie dat mijn lichaam, de mensen waarvan ik hou en alle andere materiële dingen mij niet kunnen volgen in snelheid. Ga ik de snelheid die ik wil gaan, dan brand ik op. Mijn lichaam kan dat niet aan. Mijn geest verzandt noodgedwongen in keuzes die ik wel moet maken.

En dan heb ik het nog niet over alle keuzes die mijn omgeving mij voorlegt: mijn zoon, mijn echtgenoot, mijn vader, vragen van andere familie, vragen van collega’s, klanten, vrienden, keuzes die ik voorgelegd krijg vanuit bedrijven, het nieuws of reclame. Het is dan gedaan met de stilte in mijn hoofd. Ik kan me niet meer concentreren. Het is makkelijker om terug te vallen in een eenduidige, uitgesleten gewoonte.

Ik krijg ook het gevoel dat ik constant te kort doe, niet iedereen kan bedienen zoals het eigenlijk zou moeten. Soms word ik er zelfs duizelig van. En natuurlijk kom ik deze maand dan prompt op Instagram een quote tegen die aansluit bij deze gevoelens en erop wijst dat dit verborgen tekens van een burn out zijn.

De roep om vrijheid

Burn out? Ja, burn out! Ik heb een burn out gehad, lang geleden. Een erg vervelende periode, maar daar heb ik wel veel van geleerd. Het allerbelangrijkste is, dat ik trouw moet blijven aan mijn eigen passie om gezond te blijven. Maar om te zien, te horen en te voelen wat mijn passie is, heb ik stilte nodig. Geen lawaaistorm van keuzes, muziek van de buren, geschreeuw van boze burgers, onderdrukkende (corona)maatregelen die elke vorm van vrijheid dreigen af te pakken en mij het gevoel geven dat ik mijn eigen ruimte niet mag nemen.

Ik ben een zwerver, een nomade die de zomer gebruikt om te reizen en op te laden. Mijn Sinti voorouders roepen met name in de zomer om vrijheid en ongebondenheid. Dit jaar is de zomervakantie een weg vol met obstakels, prikkeldraad en beperkingen. Er zijn landen geel, oranje of rood gekleurd op de wereldkaart van het ministerie van buitenlandse zaken. Groene landen heb ik nog niet gezien. Oranje landen hebben allerlei beperkingen die het bijna onmogelijk maken om er naartoe te gaan. En zelfs gele landen hebben allerlei obstakels ingebouwd: een aantal verplichte verblijfsdagen, vooraf een digitaal formulier invullen, meldplicht ter plaatse, een verplicht formulier tijdens het verblijf of bezoek aan restaurant, een medisch keurmerk alsof we vee zijn dat gekeurd moet worden. Vertel me, welke vrijheid is dit?

Safa Tuncel via Pixabay

Parels van het leven

We hebben nog geen keuze gemaakt over ons reisdoel van deze zomervakantie. Er zijn teveel opties en onduidelijkheden om een keuze te maken die voelt als vrijheid. Zoals gezegd de Stilte in mijn hoofd is ver te zoeken. Ik voel een drang om te versnellen, sneller te gaan en uit te stijgen boven het geroep van de boosheid van de zielen in onze samenleving, onze wereld. Mensen voelen zich machteloos, grijpen naar alcohol, drugs, porno, andere verslavingen en geweld om uiting te geven aan hun woede.

Mijn motto was heel lang: “Better to burn out, than to fade away”. Het heeft me niet genoeg opgeleverd. Ik probeer volgens een ander motto te leven, maar het is zo verleidelijk terug te vallen op oude gewoonten. Om hier te zijn in de drek van deze samenleving en toch de schoonheid, de zuiverheid te blijven zien, voelen en horen, dat is levenskunst. Ik ontleen veel hoop aan parels. Een parel ontstaat doordat er een vuiltje of iets anders wat niet in een schelp thuis hoort, binnendringt. Het parelmoer omhult dit en er ontstaat een parel. Wie weet hoeveel moois er kan ontstaan van alle drek in onze samenleving…

© Chiara Sahin, 29 juni 2020

, , , ,

Nog geen reacties.

Geef een reactie