Onbegrijpelijk, zoals het raakt… (Dirk Oegema)

Wat is liever, dan die leegte… De dood als onbegrepen. Ver voorbij wat ik vast kan houden met mijn mind. Dat geldt hier voor beide kanten evenveel: uiteraard voor de leegte, maar evenzeer voor de liefde. Om maar te zwijgen over waar die twee elkaar aanraken, verstrengelen.

Onbegrijpelijk verandert makkelijk in onverteerbaar. Vooral in stress. Het overlevingsinstinct zoekt een uitgang, de uitgang. Die ene die er nooit is geweest en nooit zal zijn. En midden in die stress woekeren onze instincten, onze patronen. Dat maakt het heftig om bij de dood te zijn. Die van anderen en, uiteindelijk, die van onszelf. Dat maakt bescheiden, want wie is hier vrij? Wie ben ik?

Nergens is onze behoefte aan zekerheid zo groot. Bij de dood zijn, is zijn waar we het niet weten. En de man – vanouds de man – die hier de antwoorden weet is koning. Ik kan de (nabijheid van) dood wel ervaren. Zijn bij de dood, met de dood. Maar niet begrijpen. En dat is vaker zo, vooral als het leven dichtbij is. Het geldt voor pindakaas, voor hoe dat smaakt. Voor liefde, schoonheid. Voor geweld. Het raakt, komt binnen. Ik kan er van alles aan begrijpen. Maar de kern ervan gaat ver voorbij aan wat ik er ook over denk. Is dieper dan mijn gedachten.

Versta me niet verkeerd. De kracht van de mind is gigantisch, zelfs groter dan ooit. Geeft ons dagelijks brood, brengt ons naar de maan. En terug. Legt de planeet aan onze voeten, ze geeft ons wat we ook van haar vragen. En stap voor stap verandert dit denken in de kern van wat we zijn. Ik denk dus ik ben… We cultiveren het weten. Maken het absoluut. Het is het stuur dat voorin dit levensvehikel zit en ik zit erachter en houd het vast, met beide handen. In control. En mijn mind zoekt bij de dood, juist waar de stress van mijn mens zijn zo explodeert, de oplossing in het enige wat het kan: denken.

Ondertussen kijkt de dood me aan. Nieuwsgierig, als een vrouw. En herhaalt haar vraag, alsof ze mijn antwoord geheel gemist heeft. Mijn ogen zijn het enige wat haar interesseert. En ze is nieuwsgierig of ik leef, is nieuwsgierig naar mijn kracht, de helderheid van mijn wezen. Precies op deze plek. Hier wil ze mij ontmoeten, met alles wat ik heb. Ben.

Wat is liever, dan de leegte?

©Dirk Oegema, 28 November, 2017

Tip:

Geef een reactie op deze column, helemaal onderaan deze pagina.

En onder de column kun je via ‘View all posts’ toegang krijgen tot alle columns van deze auteur.

Nog geen reacties.

Geef een reactie